บทที่ 77 ชายหญิงโสดอยู่ด้วยกันตามลำพัง

หลังจากทั้งสองฝ่ายเซ็นสัญญาเสร็จแล้ว เผิงเกอก็อยู่ต่อเพื่อหารือเรื่องขั้นตอนต่อไปกับเหมินเจี๋ยเหลียฟู ส่วนฉีหยุนก็ออกเดินทางก่อน

ออกจากโรงแรม เขาจอดรถแท็กซี่ข้างทางคันหนึ่ง มุ่งหน้าไปทางบ้านของเว่ยหย่ง

เรื่องผลไม้นี้ เว่ยหย่งต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ ดังนั้นเมื่อคืนเขาจึงได้ปรึกษาเรื่องนี้กับอีกฝ่ายแล้ว ทั้งสองตัดสินใจไปดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ

"ก๊อก ๆ ๆ"

ฉีหยุนมาถึงหน้าประตูบ้านเว่ยหย่ง ยกมือขึ้นเคาะประตู

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออกจากด้านใน สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกค่อนข้างประหลาดใจก็คือ คนเปิดประตูกลับเป็นน้องสะใภ้ของเว่ยหย่ง

"พี่ฉีหยุนคะ!" น้องสะใภ้เห็นฉีหยุนยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาของเธอแวววาวด้วยความยินดี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

ฉีหยุนสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าก็แสดงรอยยิ้มที่สุภาพ "อ๋อ วันนี้ไม่ได้ไปทำงานเหรอ"

"ค่ะ พวกเราพรุ่งนี้ถึงจะเริ่มทำงานจริง ๆ ค่ะ" น้องสะใภ้ตอบเบา ๆ พร้อมกับก้มตัวลงอย่างสง่างามหยิบรองเท้าแตะมาให้ฉีหยุน

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เขาจำได้ว่าเว่ยหย่งเคยบอกไว้ว่าอีกฝ่ายทำงานขายรถในโชว์รูม การไปทำงานช้าไปสักสองสามวันก็เป็นเรื่องปกติ

น้องสะใภ้วันนี้สวมชุดนอนหลวม ๆ แต่ถึงอย่างนั้น ท่าทางที่ก้มตัวลงก็ยังคงเผยให้เห็นเส้นสายอันน่าดึงดูดของเธออย่างไม่ตั้งใจ

ฉีหยุนเหลือบมองอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเบนสายตาไปทางด้านในบ้าน เปิดปากถาม "แล้วเว่ยหย่งล่ะ ผมโทรหาเขา ไม่มีใครรับเลย"

"พี่เขยเพิ่งบอกว่าไปเช็กระยะรถค่ะ คงจะไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย" น้องสะใภ้พูดพร้อมกับวางรองเท้าแตะไว้ข้างเท้าฉีหยุนอย่างเอาใจใส่

ฉีหยุนกล่าวคำขอบคุณ สวมรองเท้าแตะเดินเข้าไปในบ้าน แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟา

น้องสะใภ้รีบนำชามาถ้วยหนึ่งที่มีไอน้ำร้อนขึ้นอยู่มาเสิร์ฟ พูดเสียงนุ่มนวล "พี่ฉีหยุนค่ะ นั่งพักสักครู่นะคะ พี่เขยคงจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละค่ะ"

"อ้อ ที่บ้านมีแต่เธอคนเดียวเหรอ" ฉีหยุนถามไปอย่างไม่มีเจตนาอะไร

"ค่ะ พี่สาวกับเสี่ยวชินไปซื้อของกันค่ะ" น้องสะใภ้พูดพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ฉีหยุนเบา ๆ

อากาศแวดล้อมเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวน้องสะใภ้ ชายหญิงโสดอยู่ด้วยกันในห้องเดียว ฉีหยุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

แต่ขณะนั้นก็ดูเหมือนจะหาเรื่องคุยไม่ค่อยได้ จึงได้แต่จ้องมองไปที่หน้าจอทีวีข้างหน้าโดยไม่กะพริบตา

น้องสะใภ้ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบรรยากาศที่ค่อนข้างอึดอัดนี้ กระแอมเบา ๆ ก่อนจะแหวกความเงียบขึ้นมา "พี่ฉีหยุนคะ หนวนหนวนอยู่บ้านคนเดียวเหรอคะ"

"ไม่ วันนี้หนวนหนวนไปเล่นที่สวนสาธารณะกับเพื่อนบ้าน"

น้องสะใภ้พยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็มองฉีหยุนอย่างตั้งใจสักพัก มุมปากยกขึ้นยิ้ม "พี่ฉีหยุนคะ วันนี้แต่งตัวดูหล่อมากเลยนะคะ"

แม้ว่าฉีหยุนจะไม่ใช่คนหน้าบางนัก แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็ยังแดงไปถึงใบหน้า เพราะมีหลายปีแล้วที่ไม่มีใครใช้คำว่า "หล่อ" มาบรรยายเขา

เนื่องจากวันนี้ต้องไปคุยธุรกิจกับเหมินเจี๋ยเหลียฟู เขาจึงตั้งใจแต่งตัวให้เป็นทางการมากขึ้นตั้งแต่เช้า แม้กระทั่งเสื้อโค้ทที่เก็บไว้ก้นกล่องก็ยังถูกขุดออกมาสวมใส่

"เฮ้ย นี่ก็ต้องไปคุยธุรกิจนี่ ต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อยสิ อายุขนาดนี้แล้ว จะหล่อได้ยังไง" ฉีหยุนลูบจมูก ตอบกลับไป

น้องสะใภ้หัวเราะซุกมือปิดปาก "พี่ฉีหยุนก็หน้าตาดีอยู่แล้วนี่คะ แถมยังมีเสน่ห์แบบผู้ชายอีก แค่แต่งตัวสักนิด ก็ยิ่งดูโดดเด่นขึ้นแล้วค่ะ"

ฉีหยุนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จึงต้องหยิบแก้วชาขึ้นมาจิบน้ำอย่างมีกลยุทธ์

ในเวลานั้นเอง มีเสียงปลดกุญแจดังมาจากด้านนอกประตู เว่ยหย่งกลับมาแล้ว

"โอ้ ฉีหยุนมาแล้วเหรอ"

"อืม เพิ่งมาได้สักพัก รถเสร็จหรือยัง" ฉีหยุนถือโอกาสลุกขึ้นยืนพูด

"เสร็จแล้ว เราจะออกเดินทางตอนนี้เลยเหรอ"

ฉีหยุนพยักหน้า "ก็ไปเลยดีกว่า ไปเช้ากลับเร็ว"

"โอเค งั้นไปกันเลย"

เว่ยหย่งพูดพร้อมกับสวมเสื้อคลุมที่ถอดไปครึ่งหนึ่งกลับเข้าที่อีกครั้ง แต่ในกระเป๋ามีโทรศัพท์ยื่นออกมาครึ่งเครื่อง

ในเวลานั้น น้องสะใภ้ก็ลุกขึ้นจากโซฟามาส่ง "พี่เขยขับรถระวังด้วยนะคะ พี่ฉีหยุนค่ะ ไว้เจอกันนะคะ"

"ครับ ไปละ" ฉีหยุนก็ตอบอย่างสุภาพ

ทั้งสองคนลงไปที่ชั้นล่าง ขึ้นรถกระบะเล็กของเว่ยหย่ง มุ่งหน้าไปยังบาอินซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยกิโลเมตร

เนื่องจากขับไปตามทางหลวงแผ่นดิน จึงใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงจุดหมาย

จากรูปแบบสถาปัตยกรรมดูแล้ว ตำบลนี้น่าจะมีชนกลุ่มน้อยเป็นส่วนใหญ่ บ้านเรือนสองข้างทางล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว รูปทรงหลังคาแปลกตา ฝาผนังวาดด้วยลวดลายสีสันสดใส เต็มไปด้วยเอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์อันเข้มข้น

ฉีหยุนตลอดทางถามหลายคนติด ๆ กันเกี่ยวกับตำแหน่งไร่สตรอว์เบอร์รี่ของติงคัง แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายฟังภาษาจีนกลางไม่รู้เรื่อง ไม่สามารถสื่อสารกันได้

ในที่สุดก็ต้องไปถามที่สำนักงานเขตจึงได้ทราบตำแหน่งที่แน่นอน

รถกระบะเล็กวิ่งไปตามทางเดินในชนบทอย่างกระแทกไปมา สองข้างทางเป็นทุ่งนาและสวนผลไม้เรียงรายกันไป ในที่สุดก็มองเห็นโรงเรือนเพาะปลูกจำนวนหนึ่งข้างหน้า หน้าประตูมีป้ายไม้แผ่นหนึ่งเขียนว่า 'ขายสตรอว์เบอร์รี่'

ทั้งสองคนลงจากรถเดินเข้าไปในสวน โรงเรือนเพาะปลูกตรงหน้ามีสามหลัง ประมาณพื้นที่รวมกันคงมีกว่าหนึ่งพันตารางเมตร ขนาดไม่ใหญ่นัก

ข้างหน้า ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเครายุ่งเหยิงคนหนึ่งกำลังถือชามอาหารสัตว์ให้อาหารไก่อยู่ เขายกหน้าขึ้นมองทั้งสองคนถาม "พวกคุณมีธุระอะไรครับ"

"สวัสดีครับ พวกเราอยากพบคุณเจ้าของติงคัง"

ชายวัยกลางคนวางชามอาหารสัตว์ไว้บนเก้าอี้ข้าง ๆ เดินมาทางนี้ "ผมเองครับ ผมคือติงคัง"

ฉีหยุนสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าก็แสดงรอยยิ้มที่สุภาพ

เดินไปข้างหน้าสองก้าว ยื่นมือออกไปพูดว่า "คุณเจ้าของครับ สวัสดี ผมชื่อฉีหยุน คนนี้คือเพื่อนของผม เว่ยหย่ง พวกเราทำธุรกิจผลไม้ อยากมาดูว่ามีโอกาสร่วมมือกันได้ไหม"

ติงคังได้ยินแล้วใบหน้าก็แสดงความยินดีทันที "ทำธุรกิจผลไม้เหรอ พอดีเลย มาดูสตรอว์เบอร์รี่ของผมสักหน่อยครับ" พูดแล้วก็ดึงมือฉีหยุนเดินเข้าไปในโรงเรือน

เว่ยหย่งรีบตามไปทางด้านหลัง

เดินเข้าไปในโรงเรือน กลิ่นหอมอันเข้มข้นของสตรอว์เบอร์รี่ก็พวยพุ่งเข้าจมูก

เห็นแถวต้นสตรอว์เบอร์รี่เรียงราบเรียบไปเป็นระเบียบ บนต้นมีสตรอว์เบอร์รี่ส่วนใหญ่เต็มที่และแดงสด เห็นได้ชัดว่ากำลังจะสุกพอดี

"พวกคุณดูสิครับ สตรอว์เบอร์รี่ของผมใช้ปุ๋ยอินทรีย์ทั้งหมด ไม่ได้ฉีดยาฆ่าแมลงที่เป็นอันตรายอะไรเลย สีเขียวและดีต่อสุขภาพแน่นอน" ติงคังพูดไปพร้อมกับเด็ดสตรอว์เบอร์รี่สองสามลูกมามอบให้ทั้งสองคน "ลองชิมดูครับ รสชาติรับรองว่าพอใจแน่นอน"

แม้ว่าฉีหยุนจะไม่เชี่ยวชาญด้านผลไม้ แต่ก็มองเห็นว่าสตรอว์เบอร์รี่ของอีกฝ่ายแตกต่างจากที่เขาซื้อในซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้หลายครั้งที่ผ่านมาจริง ๆ

ประการแรกคือขนาดเล็ก ประการที่สองคือหน้าตาไม่สวยเท่าแบบที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้

แต่รสชาติกลับหวานมาก แถมยังชุ่มน้ำอีกด้วย

"เป็นไงครับ ไม่ได้หลอกพวกคุณใช่ไหม" ติงคังมองทั้งสองคนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"สตรอว์เบอร์รี่ของผมมุ่งเน้นการเติบโตตามธรรมชาติ ไม่ได้ใช้สารกระตุ้นการเจริญเติบโตพวกนั้น เลยทำให้ขนาดเล็กไปหน่อย หน้าตาก็ไม่ค่อยสวย แต่เรื่องรสชาติกับคุณภาพ ไม่ต้องสงสัยเลยครับ"

"ในโรงเรือนนี้เป็นของที่จะเก็บเกี่ยวเร็ว ๆ นี้ ในห้องเย็นที่เมืองของผมยังมีอีกล็อตหนึ่งที่เด็ดไว้เมื่อสองสามวันก่อน"

เว่ยหย่งชิมไปสองลูก พยักหน้าเล็กน้อย "ก็ใช้ได้นะ แต่พวกคุณที่ปลูกสตรอว์เบอร์รี่ ไม่ใช่ยังไม่ได้เก็บก็มีคนมาจองล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วเหรอ ทำไมในห้องเย็นถึงยังมีเหลืออยู่ล่ะ"

สีหน้าของติงคังมืดมนลงทันที ถอนหายใจหนักหน่อย "ฮ่า ปีนี้ตลาดผิดปกติไปมาก ปีก่อน ๆ ช่วงนี้ สตรอว์เบอร์รี่ยังไม่สุกก็มีคนมาแย่งจองกันแล้ว"

"ปีนี้ไม่รู้ทำไม ลูกค้าเก่าพวกนั้นบอกว่าขายไม่ออก ครั้งที่แล้วผมเก็บไปสามพันกิโลกรัม ขายออกไปไม่ถึงครึ่งเลย จำใจต้องเอาไปเก็บไว้ในห้องเย็นก่อนเพื่อประคองไปอีกสักสองสามวัน"

ฉีหยุนได้ยินแล้วก็เงียบไป คนที่หากินจากไร่นาแบบนี้ กลัวที่สุดก็สองอย่าง อย่างแรกคือภัยพิบัติทางธรรมชาติ อีกอย่างคือของขายไม่ออก

คิดไปสักครู่ เขาจึงเปิดปากถาม "สตรอว์เบอร์รี่ในห้องเย็นของคุณมีเท่าไหร่ เก็บรักษาไว้เป็นอย่างไร"

พูดถึงเรื่องนี้ ติงคังก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น "ในห้องเย็นเหลืออยู่สองพันกิโลกรัมซักราว ๆ คงจะเก็บไว้ได้อีกแค่สามสี่วัน ถ้าขายไม่ออกอีก ก็คงจะเละมือไปเลย"

"คุณไม่ได้ลองเข้าเมืองไปหาช่องทางขายดูเหรอ" เว่ยหย่งก็ถามขึ้นมา

"เฮ้ย ไปซิ ทำไมจะไม่ไป ซูเปอร์มาร์เก็ตกับตลาดขายส่งพวกนั้นไม่รับสายพันธุ์นี้ของผม ร้านผลไม้เล็ก ๆ ก็สั่งได้แค่นิดหน่อย แถมให้ราคาต่ำ ขนเข้าไปก็ขาดทุนอยู่ดี" ติงคังพูดอย่างหมดหนทาง

ฉีหยุนคิดไปสักครู่ ยิ้มพูดว่า "คุณเจ้าของติงครับ พวกเราก็อยากช่วยคุณนะ แต่ปริมาณนี้มันเยอะไปหน่อย คุณรอให้พวกเราสองคนปรึกษากันก่อนนะ ดูว่ามีวิธีจัดการได้ไหม"

ติงคังได้ยินแล้วตาก็เปล่งประกายความหวังขึ้นมา รีบพูดว่า "ได้ครับ ได้ พวกคุณปรึกษากันได้เลย ผมรอที่นี่ครับ หวังว่าสองท่านเจ้าของจะช่วยคิดหาทางให้ผมได้ ไม่งั้นผมทั้งปีนี้ก็ต้องเสียเปล่าแล้ว"

"ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องราคานี่ ผมจะให้ราคาต่ำสุดแน่นอน"

ฉีหยุนพยักหน้า ส่งสัญญาณตาให้เว่ยหย่ง ทั้งสองคนก็ถอยออกไปด้านนอก

"เว่ยหย่ง สต็อกสองพันกิโลกรัมของเขานี่ บวกกับของที่จะเก็บเกี่ยวเร็ว ๆ นี้ ปริมาณนี่ไม่น้อยเลยนะ แถมสตรอว์เบอร์รี่ของเขาลักษณะภายนอกก็ไม่ค่อยได้เปรียบจริง ๆ นายมีทางเหรอ"

เว่ยหย่งกอดอกตั้งใจคิดไปสักพัก แล้วตอบว่า "ถ้าเป็นแค่หนึ่งพันกิโลกรัม เราลากรับะคันกลับไป เอาไปขายหน้าร้านคงจะขายดี แต่สองสามพันกิโลกรัมนี่..."

ฉีหยุนก็เข้าใจเหตุผลนี้ แม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นเดือนกุมภาพันธ์ แต่อุณหภูมิตอนเที่ยงก็เริ่มสูงขึ้นแล้ว สตรอว์เบอร์รี่นี่ เมื่อออกจากห้องเย็นแล้ว ไว้ไม่ถึงสองวันก็ต้องเน่า ถ้าขายไม่หมด ลากกลับไปก็คงเละมือเหมือนกัน

เขาลูบคาง ดูดบุหรี่สองสามนัดอย่างจริงจัง สมองก็เกิดไอเดียขึ้นมาทันใด

ร้านชานมไข่มุกตามถนนดูเหมือนจะมีสตรอว์เบอร์รี่เป็นวัตถุดิบด้วย ร้านระดับต่ำหน่อยอาจจะใช้น้ำเชื่อมผลไม้สตรอว์เบอร์รี่ แต่ร้านระดับสูงใช้สตรอว์เบอร์รี่สดเลย

คิดถึงตรงนี้ เขาก็รีบโทรหาเล่าฟงทันที

"ว่าไง ฉีหยุน เป็นไงล่ะ" โท