บทที่ 78 ไก่แม่ออกไข่ทอง

ฉีอวิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย สมองหมุนไวคำนวณต้นทุนอยู่ในหัว

ครู่ใหญ่ต่อมา เขาจึงเอ่ยถามอีกครั้ง "สตรอว์เบอร์รี่สุกแล้วในเรือนกระจกของเขาพวกนี้ ถ้านายเอากลับไปตั้งใจจะขายกิโลกรัมละเท่าไหร่"

เวยหยงลูบคาง คิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "พวกที่ขายในตลาดส่งลักษณะดี ราคาอยู่ประมาณ 100 ถึง 130 หยวน ของเขาแบบนี้ผมว่าขายกิโลกรัมละแปดสิบเก้าสิบไม่น่ามีปัญหา

ผมยังรู้จักพ่อค้าผลไม้อีกสองสามคนที่ทำงานแบบเดียวกับผม สามารถแบ่งขายให้พวกเขาไปอีกส่วนหนึ่งได้"

ฉีอวิ่นฉุกคิดพยักหน้าเล็กน้อย "ได้ งั้นไปคุยกับเขาดู"

สองคนหันกลับเข้าไปในเรือนกระจก ติงคังใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน ดวงตาจับจ้องพวกเขาไม่กระพริบ

"คุณเจ้านายทั้งสอง เป็นไงครับ ช่วยผมด้วยนะครับ"

ฉีอวิ่นเดินเข้าไปยิ้มตบไหล่เขา "เฮ้อเฮ้อ คุณติงอย่าเพิ่ง เรามาคุยเรื่องราคากันก่อน ถ้าราคาเหมาะสม เราสามารถรับไปส่วนหนึ่งได้"

ติงคังได้ยินดังนั้น ใบหน้าทันทีแสดงความยินดี รีบพยักหน้าไม่หยุด "ได้ครับ ได้ครับ คุณฉีท่านบอกมาเลย ราคาคุยกันได้"

ฉีอวิ่นเห็นเขาทำท่าแบบนี้ รู้สึกไม่สบายใจไปหน่อย ราคาที่คิดไว้ตั้งแต่แรกก็พูดออกมาไม่ค่อยได้

ถอนใจในใจ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี ตัวเองก็ยังไม่สามารถเป็นนักธุรกิจที่เหมาะสมได้สักที

"คุณติง นายพูดเองดีกว่า เรามาคุยเรื่องพวกที่อยู่ในห้องเย็นของนายก่อน นายตั้งใจจะขายเท่าไหร่"

ติงคางดวงตาแวววาววูบ เลียริมฝีปากที่แห้งผาก พูดอย่างระมัดระวัง "สี่...สามสิบห้า สามสิบห้าหยวนต่อกิโลกรัม เป็นไงครับ"

เขาแต่แรกจะพูดสี่สิบ กลัวอีกฝ่ายจะคิดว่าราคาสูง จึงรีบเปลี่ยนเป็นสามสิบห้า ยังไงเสียพวกที่อยู่ในห้องเย็นอีกสี่ห้าวันก็เสียหมด ถ้าตอนนี้ขายไม่ออก เขาจะขาดทุนมากกว่าเดิม

สองคนตรงหน้าคือความหวังสุดท้ายของเขา

ฉีอวิ่นได้ยินราคาที่ติงคังเสนอ ใจกระตุกเล็กน้อย ราคานี้สูงกว่าที่เวยหยงคิดไว้หน่อยหนึ่ง แต่ก็ไม่ต่างกันมาก

แม้ร้านชานมในเมืองน่าจะขายออกไปได้ส่วนหนึ่ง แต่สถานการณ์จริงยังไม่แน่นอน ดังนั้นเอาสตรอว์เบอร์รี่พวกนี้กลับไปจริง ๆ แล้วก็ต้องรับความเสี่ยงระดับหนึ่ง

สองคนสบตากัน ฉีอวิ่นก็พยักหน้าตกลง "ไม่มีปัญหา ตามที่นายบอกเลย"

ได้ยินฉีอวิ่นตอบตกลงเฉียบขาด ติงคังงงไปชั่วขณะก่อน จากนั้นใบหน้าจึงผุดรอยยิ้มแห่งความดีใจเป็นบ้าคลั่ง

"ดีครับ ขอบคุณคุณเจ้านายทั้งสองครับ ท่านช่วยผมไว้เป็นพระคุณใหญ่จริง ๆ" พูดพลางเขาก็ตื่นเต้นจับมือฉีอวิ่นไว้แน่น สั่นอย่างแรง

ฉีอวิ่นตบแขนเขา ยิ้มพูดว่า "ไม่ต้องขอบใจหรอก เราก็ทำธุรกิจเหมือนกัน"

"พวกที่สุกแล้วในเรือนกระจกของนาย ตั้งใจจะเก็บเมื่อไหร่"

ติงคังก็ควบคุมอารมณ์ได้สักหน่อย รีบตอบ "พรุ่งนี้ครับ พรุ่งนี้เก็บได้เลย"

ฉีอวิ่นพยักหน้า "อืม ชุดนี้นายตั้งใจจะให้เราราคาเท่าไหร่"

ติงคังกัดริมฝีปาก ดวงตาแวววาววูบด้วยความลังเลใจ จากนั้นจึงพูดว่า "คุณฉี พวกในเรือนกระจกชุดนี้สดใหม่ มีการรับรองคุณภาพมากกว่า ผมก็ไม่เรียกราคาโหด ขอหกสิบหยวนต่อกิโลกรัม ท่านว่าไงครับ

ราคานี้ดูที่ท่านทั้งสองช่วยผมจริงใจแล้ว ถูกมากแล้วครับ" เขาพูดไปก็จับจ้องฉีอวิ่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง กลัวราคานี้จะทำให้อีกฝ่ายถอยใจ

ฉีอวิ่นไม่รีบตอบ มองไปที่เวยหยง

เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อย จึงตกลง "ได้ ราคานี้สมเหตุสมผล"

ได้ยินฉีอวิ่นตกลง ติงคังใบหน้าทันทีแสดงรอยยิ้มโล่งใจ กล่าวด้วยความขอบคุณ "คุณเจ้านายทั้งสอง ขอบคุณมากครับ ผมรับประกันว่า คุณภาพสตรอว์เบอร์รี่ชุดนี้จะทำให้ท่านพอใจแน่นอน"

"เฮ้อเฮ้อ ได้ ความร่วมมือมีความสุข"

ติงคังตื่นเต้นถูมือ พูดว่า "ความร่วมมือมีความสุข ความร่วมมือมีความสุข ไปนั่งในบ้านสักพัก เที่ยงนี้อยู่ทานข้าวนะครับ ผมจะไปฆ่าไก่"

ฉีอวิ่นยิ้มโบกมือ "คุณติง รับน้ำใจแล้ว แต่เราต้องรีบกลับเมืองติดต่อช่องทางขาย คราวหน้ามีโอกาสค่อยว่ากัน"

เห็นเขาพูดแบบนี้ ติงคังก็ไม่ยืนกราน

"นายพาเราไปห้องเย็นก่อน เราจะเอาสตรอว์เบอร์รี่กลับไปหน่อย ที่เหลือเราจะโทรให้รถห้องเย็นมาขนตอนบ่าย"

ติงคังรีบพยักหน้า "ได้ครับ ผมพาท่านไป"

กลับมาถึงในเมือง สองคนฉีอวิ่นและเวยหยงก็วิ่งไม่หยุดไปเสนอขายที่ร้านชานมระดับไฮเอนด์

หลังจากไปหาร้านยี่สิบกว่าร้าน สุดท้ายก็ขายได้มากกว่าหนึ่งพันกิโลกรัม ราคาหกสิบหยวนเท่ากันหมด

ส่วนที่เหลือก็แบ่งขายให้เพื่อนร่วมอาชีพของเวยหยงสองสามคน ราคาก็หกสิบเหมือนกัน

สองคนที่วุ่นวายทั้งวัน เดินเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง สั่งเส้นผัดเนื้อราดน้ำมันมาสองจาน เริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

ตอนนี้ รถห้องเย็นที่เวยหยงหาก็โทรมา สองพันกิโลกรัมบรรทุกหมดแล้ว

ฉีอวิ่นจึงโอนเงินค่าสินค้าเจ็ดหมื่นให้ติงคังทันที

วางโทรศัพท์แล้ว ฉีอวิ่นมองไปที่เวยหยงพูดว่า "เรื่องต่อไปนายจัดการเองนะ ธุรกิจนี้เราสองคนคนละครึ่ง"

ยังไงเสียการขายสตรอว์เบอร์รี่ชุดหลังก็ต้องพึ่งเวยหยงเป็นหลัก

เวยหยงได้ยินดังนั้น ปากยังเคี้ยวเส้นอยู่ รีบเงยหน้าขึ้น "นั่นมันได้ไงล่ะ ผมไม่ได้จ่ายเงินสักบาท แค่วิ่งเต้นให้นายเฉย ๆ ผม..."

ฉีอวิ่นไม่รอให้เขาพูดจบก็ขัดจังหวะ "เราพี่น้องกันไม่ต้องพูดมากหรอก มีเงินเราร่วมกันหา แถมผมไม่แน่ใจว่าจะมีเวลามายุ่งกับเรื่องพวกนี้ด้วย ข้างหน้าถ้ามีปัญหาอะไรนายโทรหาผมอีกก็ได้"

เห็นเขาพูดแบบนี้แล้ว เวยหยงก็ไม่ยืนกรานต่อ ดวงตาพรายความขอบคุณ พยักหน้าเงียบ ๆ

"อ้อ นายไม่ใช่ว่าจะเปิดร้านผลไม้เหรอ ร้านหาได้ยังไง" ฉีอวิ่นถามไปเรื่อย

เวยหยงถอนหายใจ "ฮ่า หาไม่เจอที่เหมาะ ไม่ก็ทำเลไม่ดี หรือไม่ก็ค่าเช่าแพงเกินไป"

ฉีอวิ่นคิดดู ร้านค้าที่ตัวเองเช่าไว้เมื่อสองสามวันก่อนทำเลไม่เลวเลย ตอนนี้คือโรงพยาบาลเล็ก ๆ นั่นไม่มีคน รอสักพักโรงพยาบาลเมืองแขวนป้าย คนจะเพิ่มขึ้นแน่นอน

ซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้ตรงข้ามโรงพยาบาล ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ากำไรน่าดูแค่ไหน

จึงพูดทันที "ผมมีร้านสองห้อง เดี๋ยวพาไปดูนะ"

เวยหยงได้ยินแล้วใบหน้าแวววับประหลาดใจ ตะลึงถาม "เหอะ นายไม่ส่งเสียงซื้อร้านสองห้องมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เฮ้อเฮ้อ ไม่ใช่ซื้อ เช่า"

เวยหยงพยักหน้า ไม่ถามต่อ

กินข้าวเสร็จแล้ว สองคนก็ขับรถตรงไปยังหมู่บ้านซิงเหอเวย

ลงจากรถแล้ว เวยหยงมองไปรอบ ๆ ขมวดคิ้วพูดว่า "พี่ฉี นายเช่าร้านที่นี่ทำไม ที่นี่จำนวนคนไม่ค่อยดีนะ"

ฉีอวิ่นยิ้มเล็กน้อย ตบไหล่เขา "ไปดูร้านก่อน ผมจะค่อยบอกนาย"

สองคนมาถึงร้านค้าของจางตันเฟิง ฉีอวิ่นหยิบกุญแจเปิดประตู สัญญาณให้เวยหยงเข้าไปดู

เวยหยงเดินเข้าไปในร้าน ตรวจดูไปรอบ ๆ พื้นที่ร้านไม่ได้เล็ก ใช้เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้พอดี

"ข้างๆ ยังมีอีกห้อง ไปดูกัน"

พูดเสร็จ สองคนก็มาถึงร้านค้าอีกห้องหนึ่ง

เวยหยงดูเสร็จแล้วพยักหน้า "ร้านนี่ก็ดีนะ แค่..."

ฉีอวิ่นหันไปมองดู เห็นไม่มีคนรอบข้าง จึงก้มลงพูดเบา ๆ กับเวยหยง "โรงพยาบาลฝั่งตรงข้ามนั่นเดี๋ยวนี้จะถูกโรงพยาบาลเมืองเข้าซื้อแล้ว"

เวยหยงได้ยินดังนั้น ตะลึงเล็กน้อย เข้าใจความหมายทันที จากนั้นดวงตาก็เบิกโตเป่งอย่างไม่น่าเชื่อ

"นายพูดจริงเหรอ"

ฉีอวิ่นพยักหน้าจริงจัง "ไม่งั้นผมเช่ามาทำไม"

เวยหยงชูนิ้วโป้งให้เขาทันที "พี่ฉี ตอนนี้นายเจ๋งจริง ๆ มือเท้าทั่วฟ้าเลย ข่าวแบบนี้ก็หาได้ล่วงหน้า"

ฉีอวิ่นหัวเราะ "ตอนนี้นายมองร้านสองห้องนี้ว่าไง"

เวยหยงตื่นเต้นจนดวงตาแวววาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจที่กดไม่อยู่ ตบขาแรง ๆ พูดว่า "งั้นยังมีอะไรต้องพูดอีกล่ะ

เป็นไก่แม่ออกไข่ทองแน่นอน"

"ร้านสองห้องนี้ให้นายเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้ นับว่าผมลงทุนด้วย เป็นไง"

"สอง...สองห้อง" เวยหยงประหลาดใจ "ใช่ จะเปิดก็เป