บทที่ 79 ดื่มน้ำชาแพงถึงสองพันหยวนเนี่ยนะ

เงยหน้ามองไป วันนี้หวังเฟยสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีเขียว คอขาวเนียนของเธอถูกเสริมให้ดูงดงามยิ่งขึ้น ส่วนด้านล่างเป็นกระโปรงหนังสีดำ ขาเรียวสวยถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำ ส่งกลิ่นอายลึกลับและเย้ายวนออกมาเล็กน้อย

ทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงคนนี้ ก็รู้สึกสดชื่นตาเสมอ

สายตาของฉีหยุนสัมผัสชั่วครู่แล้วหันไปมองสร้อยข้อมือที่ข้อมือของอีกฝ่าย นั่นคือสร้อยข้อมือหินผึ้งที่ซื้อไปจากเขาเมื่อก่อน

ทำให้บรรยากาศหรูหราของผู้หญิงคนนี้เพิ่มความสูงส่งขึ้นไปอีกระดับ

"พี่ฉี่ มาแล้วเหรอคะ เชิญนั่งสิคะ" หวังเฟยพูดเบาๆ เสียงของเธอไหลเยื่อนุ่มนวล

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อยเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับหวังเฟย

"มีธุระอะไรที่ต้องหาผม ยังต้องนัดเจอกันด้วย"

หลังจากได้ติดต่อกันหลายครั้ง ความสัมพันธ์ของทั้งสองค่อยๆ คุ้นเคยกันมากขึ้น ฉีหยุนจึงพูดกับเธอไม่เป็นทางการนัก

หวังเฟยยิ้มเบาๆ ริมฝีปากสีแดงสวยงามมาก

เธอยื่นมือออกมาเทชาให้ฉีหยุนสักถ้วย จึงค่อยพูดว่า "เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ไม่มีธุระฉันก็หาคุณไม่ได้เหรอ"

ฉีหยุนตะลึงเล็กน้อย งงว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่

จนถึงตอนนี้เขายังไม่ค่อยรู้สถานการณ์ที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้ รู้แค่ว่ามีเงินมาก เป็นลูกสะใภ้ของลุงหลี่

หวังเฟยเห็นเขาทำหน้าแบบนี้ ก็หัวเราะปรื๊ดขึ้นมา ในดวงตาแวววาวด้วยกลอุบายเล็กน้อย

เธอก็อยากรู้เกี่ยวกับฉีหยุนเหมือนกัน โดยเฉพาะหลังจากที่เช้าวันนี้ "ชามเคลือบขาวเปล่าแกะสลักลายมังกร" ขายได้หนึ่งล้านหนึ่งแสนหยวน

"คุณเหมือนเด็กเล็กจริงๆ เลิกล้อเล่นแล้ว" หวังเฟยพูดไปพลางหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลจากเก้าอี้ข้างๆ "ในนี้มีสองแสนหยวน เมื่อวานตกลงกันไว้แล้วว่าขายชามใบนั้นได้ก็แบ่งให้คุณส่วนหนึ่ง"

สายตาของฉีหยุนตกที่ถุงกระดาษสีน้ำตาลบนโต๊ะ แล้วหันไปมองหวังเฟยที่นั่งอยู่ตรงข้าม งงว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอะไร

แค่เพราะตัวเองบอกเธอไปว่า "เป็นของแท้" ก็แบ่งให้ตัวเองสองแสนหยวนเลยเหรอ

เห็นอีกฝ่ายไม่มีความเคลื่อนไหวนานแล้ว หวังเฟยก็ยิ้มเล็กน้อย ใช้น้ำเสียงล้อเล่นพูดว่า "ทำไมล่ะ รู้สึกว่าฉันตระหนี่เหรอ งั้นคุณเดี๋ยวเลี้ยงฉันกินข้าวสิ ฉันจะแบ่งให้คุณเพิ่มอีก"

"ไม่ใช่อย่างนั้น" ฉีหยุนส่ายหน้า "เงินนี้คุณเก็บกลับไปเถอะ ผมไม่เอา"

สองแสนหยวนแม้จะไม่ใช่จำนวนน้อย แต่ด้วยความเร็วในการหาเงินของเขาในตอนนี้ ก็แค่เรื่องของสองสามวันเท่านั้น

ตอนนั้นที่อีกฝ่ายถามตัวเอง ก็ไม่เคยคิดจะได้ประโยชน์อะไรมาตั้งแต่แรก และนี่ก็ไม่ใช่การทำธุรกิจด้วย เงินนี้เขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะเอา

เอาจริงๆ แล้วมันจะกลายเป็นอะไรไป กินอยู่อาศัยผู้หญิงเหรอ

หวังเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย ในสายตาแวววาวด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าฉีหยุนจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดขนาดนี้

"ทำไมไม่ถือว่าฉันเป็นเพื่อนเหรอ หรือกลัวว่าฉันจะเกาะกินข้าวคุณ"

ฉีหยุนยิ้มโบกมือปฏิเสธ "วันนั้นก็แค่ยกมือขึ้นช่วยเหลือเท่านั้น เอาเงินมาผมก็รู้สึกไม่สบายใจ"

หวังเฟยได้ยินดังนั้น ก็เอียงหน้าเล็กน้อย ในสายตาแสดงออกถึงอารมณ์พิเศษ ดูเหมือนชื่นชมและดูเหมือนอยากรู้

"ก็ได้ ถ้าคุณพูดแบบนั้น ฉันก็จะไม่ฝืนแล้วนะ" เธอเบาๆ ผลักถุงกระดาษสีน้ำตาลไปข้างๆ แล้วประสานมือไว้ใต้คาง "จริงแล้ว พี่ฉี่ คุณมีช่องทางหาผลงานคัลลิกราฟีของจางรุ่ยถูได้ไหมคะ"

จางรุ่ยถูเหรอ

ฉีหยุนงงไปชั่วครู่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจางรุ่ยถูเป็นใคร จะไปหาผลงานคัลลิกราฟีมาจากไหนได้

โอกาสเดียวก็คงเป็นดูว่าข้อมูลระบบจะสุ่มได้หรือไม่

จึงคิดหาคำพูดตอบว่า "ช่วงนี้ผมช่วยคอยจับตาให้นะ มีข่าวจะแจ้งให้ทราบ"

หวังเฟยยิ้มพยักหน้า "ดีเลยค่ะ งั้นก็ขอฝากเนื้อฝากตัวนะคะ"

ทั้งสองคุยกันต่อไปอีกสักพัก หวังเฟยรับสายโทรศัพท์ จึงเตรียมจะไป

ตอนลุกขึ้นเธอนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าขึ้นมาพูดว่า "จริงแล้ว พี่ฉี่ เดือนหน้าที่ฉางอานจะมีงานประมูล ได้ยินว่ามีของดีไม่น้อยเลย คุณจะไปร่วมด้วยไหมคะ"

"อืม~ ผมน่าจะไม่ไปแหะ"

หวังเฟยแสดงความผิดหวังออกหน้าเล็กน้อย แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นสีหน้าสาวน้อย พูดด้วยน้ำเสียงแหย่ๆ "ก็ได้ค่ะ งั้นถ้าคุณไม่ยอมเลี้ยงฉันกินข้าว วันนี้ค่าน้ำชาคุณจ่ายนะ"

ฉีหยุนยิ้มส่ายหน้า "ได้ ผมเลี้ยง"

"คิคิ... พี่ฉี่บ๊ายบาย" หวังเฟยหัวเราะราวเสียงระฆังเงิน เดินออกไปด้วยรองเท้าส้นสูง

หลังจากอีกฝ่ายไปแล้ว ฉีหยุนเรียกพนักงานมาคิดเงิน

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ห้องส่วนตัวของคุณใช้ไปทั้งหมด 1,999 หยวนค่ะ" พนักงานยิ้มอย่างสุภาพ ส่งใบเสร็จมาให้ฉีหยุน

1,999 หยวนเนี่ยนะ

ฉีหยุนแลบลิ้น ดื่มน้ำชาแพงถึงสองพันหยวนเลยเหรอ

เขาไม่ค่อยชอบดื่มชานัก ก่อนหน้านี้พูดคุยธุรกิจกับคนอื่นก็ไม่เคยเลือกร้านชาแบบนี้ ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้

ผู้หญิงคนนี้หวังเฟยช่างสุรุ่ยสุร่ายเหมือนลุงหลี่จริงๆ รู้อย่างนี้ก็ไม่มาเจอเธอดีกว่า

หลังจากจ่ายเงินแล้ว ฉีหยุนมองถ้วยชาบนโต๊ะที่ยังเหลืออยู่ครึ่งถ้วย หยิบขึ้นมาดื่มหมดเลย จึงเดินออกจากห้องส่วนตัว

มาข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว

ฉีหยุนคิดว่าจ้าวชิงกับพวกเธอคงกลับบ้านแล้ว จึงไม่ได้โทรไปถามอีก เรียกรถแท็กซี่กลับบ้านตรงๆ เลย

ตอนอยู่ที่ปากทางชุมชน เขาซื้อผักมาบ้าง เตรียมจะกลับบ้านทำอาหาร

พอถึงหน้าประตูบ้าน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะสนุกสนานจากในบ้าน ตอนเช้าออกจากบ้านเขาจงใจให้กุญแจจ้าวชิงไปหนึ่งดอก

เพิ่งเปิดประตู ก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยมา

"พี่ฉี่ กลับมาแล้วเหรอคะ" จ้าวชิงผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ กำลังถือจานผัดหน่อไม้ฝรั่งออกมาวางบนโต๊ะอาหาร

ลูกสาวตัวเองเหมือนตัวติดเหนียวตามตลอด กอดขาเธออยู่

ฉีหยุนแสดงความขออภัยบนใบหน้า "ทำไมยังทำอาหารด้วย รอผมกลับมาทำก็ได้นี่"

จ้าวชิงส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ไม่เป็นไรค่ะ นวนนวนบอกว่าหิวแล้ว อยู่ว่างๆ ก็ไม่มีอะไรทำด้วย"

เด็กสาวน้อยตอนนี้ก็วิ่งมา กุมชายเสื้อของฉีหยุน เงยหน้าขึ้นพูดว่า "พ่อคะ ไปล้างมือกินข้าวเร็วๆ หนูหิวแล้ว ข้าวที่พี่เสี่ยวชิงทำหอมมากเลยค่ะ!"

ฉีหยุนมองลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้ ก็อดหัวเราะไม่ได้ แตะจมูกเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "ได้ งั้นไปช่วยพี่เสี่ยวชิงตักข้าวสิ"

พูดจบ เขาเดินเข้าห้องน้ำล้างมือ แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร

จ้าวชิงเอาจานที่เหลือมาวางบนโต๊ะ ยิ้มพูดว่า "พี่ฉี่ ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณไหม พอใจกินนะคะ"

ฉีหยุนหยิบตะเกียบ หนีบเต้าหู้แห้งมาชิ้นหนึ่งใส่ปาก ใบหน้าแสดงความพอใจ "อืม! เสี่ยวชิง ฝีมือคุณดีจริงๆ อร่อยกว่าที่ผมทำเยอะเลย"

จ้าวชิงได้ยินคำชม ดวงตาสวยระยิบระยับ "จริงเหรอคะ ฉันก็ทำได้แค่อาหารบ้านๆ ง่ายๆ พวกนี้เท่านั้นเอง"

เด็กสาวน้อยก็เสริมข้างๆ หัวเราะฮึกเหิมพูดว่า "อาหารที่พี่เสี่ยวชิงผัดอร่อยกว่าที่พ่อผัดค่ะ!"

บนโต๊ะอาหารก็ดังเสียงหัวเราะอึกทึกครึกครื้น

หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉีหยุนก็รีบให้จ้าวชิงรีบกลับไปพักผ่อน พาเด็กสาวน้อยเล่นไปทั้งวัน แน่นอนว่าเหนื่อยมากแน่ๆ

เก็บกวาดห้องครัวเสร็จ ฉีหยุนนั่งบนโซฟาเล่นกับลูกสาวดูทีวี ตอนนี้พี่เผิงส่งข้อความมา

มีแค่สี่คำ "ทุกอย่างราบรื่น"

【ข้อมูลประจำวัน 1 (สีแดง): น้องเขยของหลิวเมิงชื่อหลี่เจี๋ย เพราะครั้งที่แล้วลงทุนขาดทุนไปสี่หมื่นหยวน จึงแอบเอาเงินฝากห้าหมื่นหยวนของพ่อเขามา เตรียมจะเอาไปฟื้นฟูในตลาดหุ้นกับปรมาจารย์หุ้นที่เพิ่งรู้จักใหม่ๆ】

【ข้อมูลประจำวัน 2 (สีแดง): ฮ่าวฮั่นฟิตเนสคลับสัญญาเช่าหมดอายุ กำลังดำเนินการชำระคืนเงิน โค้ชฟิตเนสจางเลี่ยงเก็บจี้หยกเหอถี่ยนได้ในช่องว่างของตู้เก็บของห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า มูลค่าแสนสองหมื่นหยวน

เขาวางแผนจะขายให้กับพิธีกรไลฟ์สตรีมหยกคนหนึ่งบนอินเทอร์เน็ตในราคาสามหมื่นหยวน (เจ้าของจี้นี้ย้ายไปอยู่เมเปิ้ลลีฟตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว)】