บทที่ 80 เพื่อเห็นแก่เพื่อนบ้าน

วันรุ่งขึ้น แสงอรุณยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ กระทบลงบนเตียงคิงไซส์ในห้องสวีทหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว

จางเหลียงลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า รู้สึกกระหายน้ำจนทนไม่ไหว เตรียมจะลงจากเตียงไปหยิบน้ำดื่ม แต่พอลุกขึ้นได้ครึ่งตัว ก็รู้สึกเจ็บเมื่อยบริเวณเอวเสียจนต้องหยุดชะงัก

"อ๊ะ~" เขาลูบเอวเบาๆ พึมพำกับตัวเองว่า "ไม่ไหวแล้ว ถ้ายังสนุกสนานแบบนี้ต่อไป ร่างกายจะทนไม่ได้หรอก"

"รอขายก้อนหยกนั่นออกไปแล้ว จะยังไงก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่สักสองสามวัน"

ในขณะเดียวกัน ฉีอวิ่นออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ขึ้นไปที่ห้อง 401 ชั้นบน ตั้งใจจะถามจางเหลียงเรื่องหยกเหอเทียนนั่น แต่กลับได้ยินจากเพื่อนร่วมห้องสองคนของเขาว่า ไอ้หนุ่มคนนี้เมื่อคืนไม่ได้กลับมาเลย

เขาจึงรีบส่งข้อความหาจางเหลียงทันที

"อยู่ไหน? มีเรื่องจะคุยหน่อย เจอกันคุยกันตัวต่อตัวดีกว่า"

จางเหลียงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ฉันกับนายจะมีอะไรต้องคุยกันด้วยล่ะ?"

"ก็บอกมาเลยว่าจะมาไหม (ยิ้มเจ้าเล่ห์)"

"นายขู่ฉันเหรอ!?"

"อีกหนึ่งชั่วโมง ร้านกาแฟหน้าชุมชน"

ส่งข้อความเสร็จ ฉีอวิ่นก็เก็บมือถือ กลับบ้านไปเตรียมอาหารเช้าให้ลูกสาว

ดูแลเจ้าตัวเล็กทานอาหารจนหมด เห็นว่าเวลาพอดี จึงไม่รีบร้อน เดินไปที่ร้านกาแฟหน้าชุมชนอย่างสบายใจ

เขาเลือกที่นั่งริมหน้าต่างนั่งลง สั่งกาแฟอเมริกาโนหนึ่งแก้ว แล้วนั่งรอการมาถึงของจางเหลียงอย่างเงียบๆ

ไม่นานนัก จางเหลียงก็เดินเข้ามาในร้านกาแฟ มองเห็นฉีอวิ่นที่นั่งข้างหน้าต่างได้ทันที

เขาขมวดคิ้ว เดินตรงไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยตัวนั่งลงบนเก้ออี้ตรงข้ามฉีอวิ่น พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า "มีอะไรก็รีบพูดเลย"

"อย่าร้อนรนขนาดนั้นสิ มากินกาแฟก่อน ได้ยินว่าพวกคนออกกำลังกายชอบดื่มอะไรที่เรียกว่าไอซ์อเมริกาโน สั่งให้พิเศษเลยนะ" ฉีอวิ่นยิ้มเจื่อนๆ ยกมือชี้ไปที่แก้วกาแฟอีกด้านหนึ่งบนโต๊ะ

จางเหลียงฮึดฮัดเสียงหนึ่ง หันสายตาไปมองนอกหน้าต่าง

ฉีอวิ่นเห็นอย่างนั้นก็ไม่โกรธ หยิบกาแฟขึ้นมาจิบหนึ่งอึก จึงเข้าเรื่องจริงจัง

"นายเก็บจี้หยกมาได้ใช่ไหม?"

จางเหลียงได้ยินดังนั้น หันศีรษะกลับมาทันที ขยายตากว้างโพลง จ้องมองฉีอวิ่นอย่างไม่วางตา "นายรู้ได้ยังไง! บอกแล้วว่าไม่ได้สอดส่องฉันเหรอ!"

ฉีอวิ่นรีบโบกมือปฏิเสธ แสดงสีหน้าอย่างช่วยไม่ได้ "อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ ฉันว่างจนจะไปสอดส่องนายทำไมล่ะ ฉันได้ยินจากเพื่อนร่วมห้องสองคนของนาย...เอ่อ...ฉันหมายถึงรูมเมทสองคนน่ะ"

"บอกตรงๆ เลยนะว่าฉันทำธุรกิจหยกอยู่ เอาออกมาดูหน่อยได้ไหม? เพื่อเห็นแก่เพื่อนบ้านกัน ฉันจะให้ราคาสูง"

จางเหลียงเหลือบมองด้วยสายตาระแวดระวัง ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

ฉีอวิ่นเห็นอย่างนั้นก็ส่ายหัวเบาๆ พูดต่อไปอย่างช้าๆ ว่า "ฉันไม่สนใจเรื่องเจ้ามารเจ้าสารพวกนายจริงๆ แค่อยากทำธุรกิจกับนายล้วนๆ ถ้าไม่พอใจราคา นายเดินออกไปเลยก็ได้"

จางเหลียงฟังแล้วลังเลอยู่ชั่วครู่ ค่อยๆ เอาจี้หยกออกจากคอ วางลงบนโต๊ะ ผลักไปหาฉีอวิ่น

ฉีอวิ่นมองไป จี้หยกดวงนี้มีรูปทรงวงรีโบราณโดยรวม ขอบขัดเกลาจนกลมเกลี้ยงเรียบลื่น เนื้อหยกละเอียดนุ่มนวล จับแล้วรู้สึกอุ่นมือ สัมผัสคล้ายกับหยกเหอเทียนที่เขาเคยเห็นในตลาดหยกครั้งก่อน

เขาทำท่าศึกษาอย่างแกล้งทำทีไปสักพัก จึงวางหยกกลับลงบนโต๊ะ เงยหน้ามองจางเหลียงพูดว่า "ของดีนะ ให้นายสามหมื่นห้าพันหยวน เป็นไง?"

จางเหลียงฟังราคานี้แล้วใจสั่น เขาเคยถามพิธีกรใหญ่ที่ทำธุรกิจหยกในแอปโดยอินนั่นคน ฝ่ายนั้นเสนอราคาสามหมื่นหยวน เขายังคิดจะไปถามที่ร้านหยกอีกทีเลยหรือเปล่า ไม่นึกว่าฉีอวิ่นจะให้ได้ถึงสามหมื่นห้าพัน

แต่บนใบหน้ากลับต้องแสร้งทำเป็นสงบ ฮึดฮัดเสียงหนึ่งว่า "สามหมื่นห้าพัน? นายคิดว่าฉันเป็นเด็กเหรอ?"

"ฉันถามคนที่รู้จริงแล้ว ของนี้อย่างน้อยห้าหมื่น ถ้านายจริงใจจะซื้อ ก็ให้ราคาจริงจังมา ไม่อย่างนั้นฉันเก็บคืนแล้วนะ"

พูดพร้อมกับจะเอื้อมมือไปหยิบจี้หยก แต่ดวงตากลับจับจ้องฉีอวิ่นไม่วางตา พยายามอ่านอาการบางอย่างจากสีหน้าฝ่ายตรงข้าม

ในทางกลับกัน ฉีอวิ่นยังคงสงบเยือกเย็นเหมือนเดิม หยิบกาแฟขึ้นจิบอีกอึกหนึ่ง แล้วพูดช้าๆ ว่า "เพิ่มให้อีกหนึ่งพันหยวน นี่เป็นราคาสูงสุดแล้วนะ ไม่ขายก็ช่าง นายคิดดูเองก็แล้วกัน"

"หนึ่งพัน!? นายงกมากไปไหม!" จางเหลียงได้ยินดังนั้น หน้าตาก็แสดงความไม่พอใจออกมาทันที แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นไปจริงๆ

เขานั่งลังเลอยู่นานพอสมควร แล้วกัดฟันพูดว่า "สามหมื่นแปดพัน! นายต้องการฉันก็ขายให้ ไม่ต้องการฉันก็เก็บใส่เองแล้วกัน!"

ฉีอวิ่นเพ่งมองคนฉลาดตัวนี้ตรงหน้านิ่งๆ สักพัก จากนั้นก็ยิ้มพยักหน้า "ก็ได้ เพื่อเห็นแก่เพื่อนบ้านกัน ฉันก็เสียเปรียบหน่อย"

"ส่งเลขบัญชีธนาคารมาให้ฉันสิ"

แต่จางเหลียงกลับส่องคิวอาร์โค้ดรับเงินของวีแชทออกมา ดันไปหาฉีอวิ่น

ช่วงก่อนหน้านี้เขาเรียนตามพวกพิธีกรในเน็ต พาขายชุดเนื้อม้วนในออนไลน์ ใครจะไปรู้ว่าพวกร้านค้าไร้จรรยาบรรณพวกนั้นขายแต่เนื้อวัวสังเคราะห์ ทำให้เขาขาดทุนไปก้อนใหญ่ เป็นหนี้สินเชื่อออนไลน์ไปไม่น้อย

ตอนนี้เงินเข้าบัญชีธนาคารไปทีไร ก็ถูกพวกบริษัทสินเชื่อออนไลน์พวกนั้นหักไปทันที เขายังต้องเหลือเงินไว้ซื้อโปรตีนเพาเดอร์กับยาฉีดอีก

ทำธุรกรรมเสร็จสิ้น จางเหลียงยืนยันว่าเงินเข้าแล้ว จึงจ้องฉีอวิ่นสักพัก แล้วเดินจากไป

ฉีอวิ่นคลายเชือกสีแดงที่พันอยู่บนจี้หยกออกแล้วทิ้งไป จากนั้นถ่ายรูปหลายภาพส่งให้ผู้บริหารบีที่เคยพบกันที่ร้านของสือเฟิงครั้งก่อน

"ผู้บริหารบีครับ ดูจี้หยกดวงนี้หน่อยครับ คุณสนใจไหม?"

ไม่นานนัก ข้อความของผู้บริหารบีก็ตอบกลับมา "น้องฉีเอ๋ย จี้หยกนี่ดูน่าสนใจทีเดียว แต่แค่ดูจากรูปถ่ายคงประเมินราคาได้ยาก ถ้าน้องสะดวก เอามาให้ผมลองจับดูหน่อยได้ไหม?"

ฉีอวิ่นตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ได้เลยครับผู้บริหารบี ส่งตำแหน่งมาให้ผมหน่อย สักครู่ผมจะไปเอง"

เก็บมือถือแล้ว เขาก็ลุกขึ้นกลับบ้านไปเตรียมตัวลูกสาวให้พร้อม จากนั้นออกจากบ้านเรียกรถแท็กซี่ไปตามตำแหน่งที่ผู้บริหารบีส่งมา

ร้านของผู้บริหารบีตั้งอยู่ที่ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ พื้นที่กว้างขวางไม่น้อย มีตู้โชว์ถึงหกเจ็ดตู้

เขาเห็นฉีอวิ่นเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กหญิงตัวเล็ก งงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ยิ้มแย้มพูดว่า "น้องฉีมาแล้วเหรอ นี่คือ?"

ฉีอวิ่นลูบหัวลูกสาว แนะนำว่า "ผู้บริหารบีครับ นี่ลูกสาวผมครับ ขอโทษจริงๆ ที่บ้านไม่มีคนดูแล เลยต้องพาเธอมาด้วย"

ผู้บริหารบียิ้มโบกมือ "ไม่เป็นไรหรอก เด็กน่ารักดี"

ฉีอวิ่นรู้ว่าฝ่ายนั้นยุ่ง จึงไม่พูดคุยสังสรรค์มากนัก หยิบจี้หยกออกมาวางบนหน้าเคาน์เตอร์กระจกทันที

ผู้บริหารบีหยิบจี้หยกขึ้นมา ส่องดูอย่างละเอียดด้วยไฟฉายแรงสูงสักพัก แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

"น้องฉีเอ๋ย จี้หยกของน้องเนื้อดีมาก เรียกได้ว่าเป็นหยกขาวเนื้อไขแกะเลย ฝีมือการแกะสลักก็น่าจะเป็นผลงานของช่างใหญ่จากสำนักซู"

"ในเมื่อทุกคนเป็นเพื่อนกัน ผมจะให้ราคาจริงใจเลย แสนหมื่นหยวน น้องว่าไง?"

ราคาแสนหมื่นหยวนไม่ต่างจากที่ฉีอวิ่นคาดไว้มากนัก จึงยิ้มตอบรับทันที "ผู้บริหารบีเป็นผู้เชี่ยวชาญ ผมเชื่อว่าราคาที่คุณให้ต้องยุติธรรมแน่นอน ก็ตามที่คุณบอกครับ สิบเอ็ดหมื่น"

"ฮ่าฮ่าฮ่า น้องฉีใจดีจริง! งั้นก็ตกลงแล้วนะ ตอนนี้เลยให้คนโอนเงินให้น้อง" ผู้บริหารบียิ้มเอ่อพูด

ไม่นาน ฉีอวิ่นก็ได้รับแจ้งเตือนจากธนาคาร เงินแสนหมื่นหยวนโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย