บทที่ 81 รายได้เข้า 250,000 หยวน

ชีอวินมองเห็นว่ายังมีลูกค้าอยู่ข้างๆ จึงกล่าวคำอำลาอย่างสุภาพ "ผู้จัดการปี้ครับ คุณก็กำลังยุ่งอยู่ ผมไม่รบกวนแล้วนะครับ พอคุณว่างเมื่อไหร่เราค่อยนั่งดื่มชากันครับ"

ผู้จัดการปี้ยิ้มและพยักหน้าเบาๆ "ได้เลย!"

แต่พอพูดจบ สายตาของเขากลับตกไปที่ตัวเด็กหญิงน้อยในอ้อมแขนของชีอวิน "เอ้า น้องชีอวิน เดี๋ยวก่อนสิ"

ชีอวินหยุดเดินและหันกลับมาด้วยความงุนงง "ผู้จัดการปี้ครับ มีอะไรอีกหรือครับ?"

ผู้จัดการปี้ยิ้มขณะหยิบกล่องเล็กๆ สวยงามออกมาจากด้านหลังเคาน์เตอร์ แล้วยื่นให้เด็กหญิงน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "น้องน้อย นี่เป็นของขวัญจากลุงนะ หวังว่าหนูจะชอบ"

เมื่อเปิดกล่อง ข้างในเป็นหยกก้อนเล็กๆ สวยงามมีขนาดแค่นิ้วก้อย ร้อยด้วยเชือกสีแดง

"ของเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้มีค่าอะไรมาก น้องชีอวินอย่าถือว่าผมไม่สุภาพนะ"

ชีอวินยิ้มและรีบตอบ "ผู้จัดการปี้ใจดีเกินไปแล้วครับ นวนนวน รีบขอบคุณลุงสิ"

เด็กหญิงน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างน่ารัก ยิ้มหวานๆ "ขอบคุณลุงค่ะ ลุงดีจังเลย!"

ผู้จัดการปี้หัวเราะร่าเพราะคำพูดของเด็กน้อย "น่ารักจัง งั้นผมไม่กั้นพวกคุณแล้วนะ ไว้เจอกันใหม่"

ชีอวินอ้อมลูกสาวและขอบคุณผู้จัดการปี้อีกครั้งก่อนจะออกจากเคาน์เตอร์

ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้างสรรพสินค้า เด็กหญิงน้อยในอ้อมแขนก็เงยหน้าขึ้นมาพูดทันที "พ่อคะ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพี่เสี่ยวชิงค่ะ"

ชีอวินตะลึงเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงถาม "นวนนวน ลูกรู้ได้ยังไงว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพี่เสี่ยวชิง?"

เด็กหญิงน้อยกระพริบตาโตๆ ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "เมื่อวานพี่เสี่ยวชิงถามวันเกิดของหนูค่ะ พี่เสี่ยวชิงยังบอกว่าพอหนูวันเกิด พี่จะซื้อกิ๊บติดผมสวยๆ ให้หนูด้วย! แล้วหนูก็เลยถามวันเกิดของพี่คะ"

"อ๋อ อย่างนั้นเอง ตอนที่พ่อไม่อยู่บ้าน พี่เสี่ยวชิงพาลูกเล่นทุกวัน เราก็ต้องเตรียมของขวัญวันเกิดให้พี่เสี่ยวชิงสักชิ้นเหมือนกันนะ"

พูดจบ พ่อลูกทั้งสองก็เดินกลับเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง

หลังจากเดินดูไปรอบหนึ่ง ชีอวินตัดสินใจเลือกนาฬิกาข้อมือสำหรับผู้หญิงราคา 3,700 หยวนเป็นของขวัญ ยี่ห้อนี้ค่อนข้างเป็นที่รู้จักในวงแคบ ชื่อว่า มิโด้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ

หลังจากออกจากห้างสรรพสินค้า เด็กหญิงน้อยเรียกร้องว่าอยากกินพิซซ่า ชีอวินจึงพาเธอไปที่แมคโดนัลด์และสั่งพิซซ่าใบใหญ่

ระหว่างรอ เขาหยิบมือถือออกมาเตรียมจะโทรหาหลิวเมิง เพื่อเตือนให้เขาดูแลเรื่องของน้องเขยหน่อย

เรื่องแบบนี้ในฐานะคนนอก เขาก็ไม่สะดวกที่จะพูดมาก แค่เตือนทางอ้อมเท่านั้น

หลังจากสายต่อ ปลายสายดังเสียงหยาบๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง "ฮัลโหล น้องชีอวินใช่ไหมคะ?"

ชีอวินตะลึงเล็กน้อยแต่รีบตอบมาได้เร็ว คนรับสายน่าจะเป็นหลี่ชุ่ยภรรยาของหลิวเมิง

"อ๋อ พี่สะใภ้ครับ ผมเองครับ พี่เมิงอยู่ไหมครับ?"

"หลิวเมิงเพิ่งเข้าห้องตรวจไปถ่ายเอกซเรย์ค่ะ คุณมีธุระอะไรกับเขาหรือเปล่า? พอเขาออกมาให้เขาโทรกลับไปหาคุณนะคะ?"

ชีอวินได้ยินหลี่ชุ่ยพูดอย่างนั้นก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นทันที รีบถามว่า "พี่สะใภ้ครับ พี่เมิงเขาเป็นอะไรหรือครับ?"

"เขาเมื่อคืนวันก่อนกลับมาบ้านบอกว่าปวดหลัง สองวันนี้ปิดแผ่นแปะแล้วก็ไม่ดีขึ้น เลยบอกว่ามาดูที่โรงพยาบาลหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ คงเป็นแค่แพลงมั้ง"

ชีอวินหยุดคิดชั่วครู่ เมื่อคืนวันก่อน?

เมื่อคืนวันก่อนหลิวเมิงไม่ได้ไปช่วยเขาส่งของหรือไง? หมอนี่ ให้ค่าจ้างก็ไม่เอา บาดเจ็บแล้วก็ไม่บอกเขาด้วยสักคำ

เขาถอนหายใจและถามต่อไป "พี่สะใภ้ครับ พี่อยู่โรงพยาบาลไหนครับ? ผมพอดีไม่มีธุระอะไร ขับรถไปหาพี่เมิงหน่อยครับ"

หลี่ชุ่ยได้ยินว่าชีอวินจะมาก็รีบพูดว่า "น้องชีอวิน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจริงๆ ค่ะ คุณไม่ต้องมาหรอก จะได้ไม่ลำบาก"

ด้วยความยืนกรานของชีอวิน ในที่สุดเขาก็ได้ที่อยู่โรงพยาบาลที่หลิวเมิงอยู่

ก่อนอื่นเขาไปถอนเงินห้าพันหยวนที่ตู้เอทีเอ็มนอกห้างสรรพสินค้า แล้วซื้อผลไม้สักหน่อย จึงพาลูกสาวมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

ในห้องผู้ป่วย หลิวเมิงนอนอยู่บนเตียง หลี่ชุ่ยอยู่ข้างๆ ปอกแอปเปิ้ลให้เขา

เห็นชีอวินเข้ามา หลิวเมิงถอนหายใจอย่างหมดอาลัย "นายมาจริงๆ เหรอ ฉันแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย"

ชีอวินวางผลไม้ไว้บนโต๊ะข้างๆ แล้วเหลือบมองเขา "นอนอยู่บนเตียงแล้ว ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีกหรือไง?"

หลิวเมิงไม่ตอบอะไร แต่หันไปมองนวนนวนในอ้อมแขน ยิ้มแล้วพูดว่า "นี่ลูกสาวของนายเหรอ? โอ้โฮ น่ารักจังเลย"

เด็กหญิงน้อยก็ไม่ขี้อาย พูดด้วยเสียงกริ๊ง "สวัสดีค่ะลุง สวัสดีค่ะป้า"

หลี่ชุ่ยก็เดินมาข้างหน้าลูบหัวเด็กน้อย "โอ้ย วันนี้ได้เจอเด็กน้อยแล้ว น่ารักจริงๆ มาๆ ป้าปอกแอปเปิ้ลให้กินนะ"

"หมอบอกว่ายังไง?" ชีอวินพูดพลางดึงเก้อี้ข้างๆ มานั่ง

หลิวเมิงส่ายหัว "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่แพลง ฝังเข็มสองสามวันก็หายแล้ว"

"ตอนส่งของเมื่อวานก่อนบาดเจ็บเหรอ? แกทำไมไม่บอกฉันสักคำเลย?" ชีอวินขมวดคิ้วถาม

หลิวเมิงยิ้ม "ฉันแค่อายุมากแล้ว พักสองสามวันก็หายเอง ไม่เป็นไรจริงๆ"

ชีอวินถอนหายใจอย่างหมดอาลัย แล้วก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อ หันมาถามเรื่องอื่นแทน "น้องเขยของนายเป็นยังไงบ้างช่วงนี้?"

"เฮ้ย ตั้งแต่เรื่องครั้งที่แล้ว ฉันก็ไม่ได้เจอมันมาพักหนึ่งแล้ว ทำไมถามเรื่องมันขึ้นมาล่ะ?"

"ไม่มีอะไร ฉันได้ยินว่าช่วงนี้มีคนเล่นหุ้นโดนหลอกเยอะเลย" ชีอวินพูดพอหอมปากหอมคอแล้วไม่พูดต่อ

หลิวเมิงมองเขาแล้วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ทั้งสองคุยกันสบายๆ อีกสักพัก ชีอวินก็พาลูกสาวลาออกมา

"ไม่ต้องส่งแล้ว พักผ่อนให้ดีนะ"

"ได้ค่ะ น้องชีอวินขับรถระวังนะคะ พอหลิวเมิงออกจากโรงพยาบาลแล้วพาลูกสาวมาเที่ยวบ้านเราก็ได้นะคะ"

หลี่ชุ่ยส่งพ่อลูกทั้งสองไปจนถึงปากลิฟต์ กลับมาที่ห้องผู้ป่วยแล้ว กำลังจะเอาแอปเปิ้ลที่ปอกเหลือครึ่งใส่กลับถุง แต่กลับเห็นธนบัตรอยู่ในถุงผลไม้ที่ชีอวินถือมา

"หลิวเมิง นายดูนี่สิ!"

หลิวเมิงยื่นหัวมาดู เห็นเงินพวกนั้นแล้ว สองสามีภรรยามองหน้ากัน

"พวกเขาน่าจะยังไม่ไปไกล ฉันจะเอาไปคืนให้น้องชีอวินไหม?" หลี่ชุ่ยลองถามดู

หลิวเมิงขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจ "ช่างเถอะ นายเอาไปคืนมันก็ไม่รับหรอก เก็บไว้ก่อน"

"อ้อ นายโทรหาน้องเขยนายหน่อยสิ ถามว่ามันทำอะไรอยู่ช่วงนี้..."

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ชีอวินก็พาลูกสาวกลับบ้านตรงๆ

หาได้ยากที่จะมีเวลาดีๆ เล่นกับลูกสาว พ่อลูกทั้งสองก็เลยอยู่บ้านดูการ์ตูนกันทั้งบ่าย

ถึงตอนกลางคืน ชีอวินนอนหลับไปเลอะเทอะ ก็ได้รับโทรศัพท์จากเผิงก๋อ

"ของของเมินเดเลียฟถูกลากไปหมดแล้ว ส่วนของนายโอนเข้าการ์ดแล้ว"

ชีอวินขยี้ตาแล้วตอบงัวเงีย "ได้เลย ราบรื่นดีไหม?"

"อืม ไม่มีอะไรผิดปกติ ทุกอย่างราบรื่น" เผิงก๋อตอบ

"ได้ งั้นนายก็พักผ่อนเร็วๆ นะ"

วางสายแล้ว ชีอวินเปิดมือถือ ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารเด้งขึ้นมาตรงหน้า 'บัญชีธนาคารก่อสร้าง 9231 รับเงินหยวน 250,000 หยวน'

250,000 หยวน?

ออร์เดอร์จากเมินเดเลียฟมีกำไร 500,000 หยวน แต่ยังต้องแบ่งให้คนกลางกับหัวหน้าฝ่ายของโรงงานอีกฝ่ายอีกส่วนหนึ่ง

ตกลงกันไว้ว่าคนละครึ่ง น่าจะเป็นเผิงก๋อให้ส่วนใหญ่กับเขา

ชีอวินวางมือถือลง อุ้มลูกสาวขึ้นเตียง แล้วเดินไปที่ครัวต้มบะหมี่กินสักชาม

ถือตะเกียบกำลังจะกิน เจาชิงก็ส่งข้อความเข้ามาทางวีแชท

"พี่ชีครับ เครื่องทำน้ำอ้อนในห้องหนูเสียค่ะ รบกวนมาช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ"