บทที่ 100 กองทุนลับ

พอเดินออกจากห้องทำงานของเถ้าแก่สวี่ ก็รู้สึกว่าหายใจได้โล่งขึ้นเยอะ แม้แต่บรรดาผู้บริหารที่เมื่อกี้ยังนั่งตัวเกร็งก็ยังผ่อนคลายลง จับกลุ่มคุยกันเบาๆ อยู่หน้าลิฟต์ มีเพียงหลิวหยางคนเดียวที่ยิ้มไม่ออก เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะต้องหมุนติ้วเป็นลูกข่างเลยทีเดียว

พอกลับมาถึงห้องทำงานรองผู้จัดการทั่วไปในศูนย์บริหารงานวิศวกรรมของเครือบริษัท หลิวหยางก็ปิดประตูแล้วเริ่มทบทวนแผนการจัดตั้งบริษัทสาขาภูมิภาค ถึงแม้ในชาติก่อนจะไม่เคยเป็นเบอร์หนึ่งของบริษัทสาขาภูมิภาค แต่ก็รู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออำนาจในการจัดการบุคลากรและอำนาจทางการเงิน

เรื่องกระเป๋าเงิน เขาแทบไม่ต้องไปหวังเลย เครือบริษัทเหิงต้าขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดในการควบคุมการเงินของบริษัทสาขาในภูมิภาค แม้แต่เงินที่ได้จากการขายก็ต้องโอนเข้าบัญชีส่วนกลางที่เครือบริษัทกำหนดไว้ทันทีเต็มจำนวน หรือที่เรียกกันติดปากว่า ระบบแยกรายรับรายจ่าย ส่วนค่าใช้จ่ายรายวันของโครงการ เงินเดือน และค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน ล้วนต้องทำเรื่องขออนุมัติจากเครือบริษัทก่อน เครือบริษัทถึงจะโอนเงินลงมาให้

ในบัญชีของบริษัทสาขาภูมิภาค จะมีเงินสำรองสำหรับการดำเนินงานเก็บไว้ได้มากที่สุดก็แค่จำนวนเล็กน้อย เพื่อใช้จ่ายในกรณีฉุกเฉินที่มีมูลค่าน้อยๆ เต็มที่ก็แค่ไม่กี่ล้านหยวน ดูเหมือนจะเยอะ แต่สำหรับบริษัทสาขาภูมิภาคแล้วมันแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย แถมยังต้องมานั่งเถียงกันหน้าดำหน้าแดงเพื่อแย่งงบก้อนนี้กันเป็นประจำอีกด้วย

คิดจะอาศัยการยักยอกเงินจากการขายมาตั้ง กองทุนลับ งั้นเหรอ ภายใต้ระบบการตรวจสอบ การกำกับดูแล และการบริหารจัดการทางการเงินแบบแนวดิ่งของเหิงต้า เว้นเสียแต่ว่าหลิวหยางจะมีสามขาล่ะนะ

ดังนั้นสิ่งที่เขาสามารถไขว่คว้าและควบคุมได้ ก็เหลือเพียงอำนาจในการจัดการบุคลากรเท่านั้น ทีมงาน โดยเฉพาะทีมบริหารระดับแกนนำ จะต้องเป็นคนที่เขาไว้ใจได้ ใช้งานคล่องมือ และสามารถรวมพลังกันทำงานได้

ตอนนี้คนที่แน่ใจแล้วและยินดีจะไปกับเขามีอยู่สามคน คือหวังหงจวินที่ดูแลงานวิศวกรรม หลิวหย่งจั๋วที่ดูแลงานบุคคล และอู๋จงที่ดูแลงานธุรการและโลจิสติกส์ จริงๆ ยังมีอีกครึ่งคน ก็ไม่รู้ว่าประธานหยางจะยอมตัดใจให้มาหรือเปล่า

นอกจากแผนกที่กล่าวมาแล้ว ในช่วงแรกยังต้องการแผนกขยายการลงทุน แผนกพัฒนาและขออนุมัติโครงการ แผนกออกแบบ และแผนกต้นทุนและจัดซื้อ ส่วนแผนกการตลาดและแผนกบริการลูกค้านั้นเป็นงานช่วงหลัง ตอนนี้ยังไม่รีบ

แผนกขยายการลงทุน พูดง่ายๆ ก็คือการไปหาที่ดิน ทำการประเมินการลงทุน แล้วก็เข้าร่วมการประมูลที่ดิน ส่วนแผนกพัฒนาและขออนุมัติโครงการ หลักๆ มีหน้าที่ดูแลการขอใบอนุญาตทั้งสี่ใบในช่วงแรกและการวิ่งเต้นเดินเรื่อง ซึ่งนี่เป็นตัวกำหนดว่าผู้รับผิดชอบของทั้งสองแผนกจำเป็นต้องมีเครือข่ายเส้นสายและทรัพยากรบุคคลที่หยั่งรากลึกในท้องถิ่น รู้จักขั้นตอนการทำงานและกฎที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรของที่นั่นเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นก็คุยกันไม่รู้เรื่อง ดังนั้นเรื่องนี้จึงรีบร้อนไม่ได้ ต้องรอให้ไปถึงเมืองอู่ซื่อก่อนแล้วค่อยประกาศรับสมัคร

ส่วนแผนกออกแบบ และแผนกต้นทุนและจัดซื้อที่เหลือ เนื่องจากลักษณะงานต้องติดต่อประสานงานกับสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัทอย่างใกล้ชิด ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบและขั้นตอนของเครือบริษัทอย่างเคร่งครัด ทางที่ดีที่สุดคือต้องไปดึงตัวมาจากเครือบริษัท ทำแบบนี้ไม่เพียงแต่จะรับประกันได้ว่างานจะสอดคล้องกับข้อกำหนดของเครือบริษัท แต่ยังสามารถใช้ประโยชน์จากเส้นสายภายในของคนเหล่านี้ เพื่อลดต้นทุนในการสื่อสารกับเครือบริษัท หรือแม้กระทั่งช่วยอำนวยความสะดวกในการขอรับการสนับสนุนด้านทรัพยากรด้วย

พูดง่ายๆ ก็คือ หาคนของตัวเองที่พอจะมีปากมีเสียงและมีเส้นสายในสำนักงานใหญ่ลงไปทำงานด้วย แบบนี้จะช่วยให้ทำงานได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าโดยออกแรงแค่ครึ่งเดียว

หลิวหยางขีดๆ เขียนๆ อยู่ในห้องทำงานจนถึงเที่ยง พอเข้างานช่วงบ่าย เขาก็มาปรากฏตัวที่หน้าห้องทำงานของประธานหยางทันที

ประธานหยาง

โอ๊ะ ผู้จัดการหลิวมาแล้วเหรอ สรุปแผนเตรียมการก่อตั้งไปถึงไหนแล้วล่ะ ทางประธานสวี่กำลังรอแผนการใหญ่ของแกอยู่นะ ประธานหยางเอ่ยแซว

หลิวหยางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของประธานหยาง ทำหน้าตาอมทุกข์ ประธานหยาง คุณอย่าล้อผมเล่นเลยครับ ผมมีความสามารถแค่ไหนคุณยังไม่รู้อีกเหรอ เรื่องเทคนิคยังพอถูไถไปได้ แต่เรื่องก่อตั้งบริษัทสาขาภูมิภาคนี่ทำเอาผมใจสั่นไปหมดเลย เฮ้อ ได้แต่แค้นตัวเองที่ตอนนั้นเรียนมาน้อย ตอนนี้มันเหมือนถูกต้อนให้ขึ้นเขียง ยังไงก็ต้องฝืนทำไปให้ได้แหละครับ

ประธานหยางได้ยินก็หัวเราะ หึๆ ตอนนี้เพิ่งจะมารู้สึกหวั่นใจหรือไง ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่ล่ะ ตอนที่อยู่ห้องทำงานประธานสวี่เห็นแกทั้งกระโดดโลดเต้น ทั้งพูดจาฉะฉาน ดูฮึกเหิมมั่นอกมั่นใจสุดๆ ไปเลยนี่นา

ทำไม หรือว่ารู้สึกว่าตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปศูนย์บริหารงานวิศวกรรมมันเล็กไป รับพระพุทธรูปองค์ใหญ่อย่างแกไม่ไหวแล้วล่ะ จะให้ฉันยกตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปศูนย์นี้ให้แกนั่งเลยดีไหมล่ะ

ประธานหยางรู้สำนวนเยอะจริงๆ นะครับเนี่ย ถ้าพูดกันแบบนี้ มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะครับ หรือว่า เดี๋ยวผมลองไปคุยกับประธานสวี่ดูดีไหมครับ

ไอ้เด็กนี่ ประธานหยางถูกความหน้าด้านหน้าทนในการต่อปากต่อคำของเขาทำเอาทั้งโกรธทั้งขำ คว้าปฏิทินตั้งโต๊ะทำท่าจะปาใส่

หลิวหยางรีบทำหน้าทะเล้นร้องขอความเมตตาทันที ประธานหยางใจเย็นๆ ก่อนครับ ใจเย็นๆ ผมล้อเล่น ล้อเล่นขำๆ น่ะครับ ต่อให้ขอยืมความกล้ามาอีกสิบเท่าผมก็ไม่กล้ามองตำแหน่งของคุณหรอกครับ ผมมาขอความช่วยเหลือจากคุณต่างหากล่ะครับ

ประธานหยางถึงได้วางปฏิทินตั้งโต๊ะลงแล้วถลึงตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้ มีอะไรก็รีบพูดมา มีผายลมอะไรก็รีบปล่อยมา เลิกเล่นบทดราม่าตรงนี้สักที

หลิวหยางเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงเลิกทำเป็นเล่น ประธานหยาง คุณก็รู้ว่าตอนนี้ผมเป็นแม่ทัพที่ไม่มีทหารอยู่ในมือเลย ประธานสวี่มอบหมายภารกิจมาให้ แต่ผมไม่มีทหารไม่มีขุนพลเลยนี่ครับ นี่ไง ผมถึงได้นึกถึงคนบ้านเกิดตัวเองเป็นอันดับแรก ผมอยากจะขอโอนคนของเราจากศูนย์ไปช่วยงานสักคน จะได้ทำงานสะดวกขึ้นน่ะครับ

ประธานหยางทำหน้าราวกับรู้อยู่แล้ว แล้วพูดเนิบๆ หวังหงจวินล่ะสิ

หลิวหยางแกล้งทำเป็นถอนหายใจ ในใจผมคิดอะไรประธานหยางก็เดาได้หมดเลย สมแล้วที่ซุนหงอคงจะเก่งแค่ไหนก็หนีไม่พ้นฝ่ามือของพระยูไลจริงๆ

ไร้สาระ คนทั้งเครือบริษัทถ้าตาไม่บอด ใครบ้างจะไม่รู้ว่าพวกแกสองคนใส่กางเกงตัวเดียวกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าสวีทำผิดจริงๆ ฉันคงสงสัยว่าแกฉวยโอกาสแก้แค้นส่วนตัวไปแล้วนะเนี่ย

หลิวหยางถูกประธานหยางพูดจนหนังตากระตุกยิกๆ พวกหลานๆ ในสำนักงานใหญ่พวกนี้มันว่างงานกันนักหรือไง วันๆ ถึงได้ชอบซุบซิบนินทาชาวบ้าน

ประธานหยาง ความบริสุทธิ์ก็ย่อมพิสูจน์ด้วยตัวเองครับ เรื่องของประธานสวี ทางคณะกรรมการตรวจสอบวินัยและแผนกตรวจสอบของเครือบริษัทเป็นคนสืบสวนจนพบความจริง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องส่วนตัวของผมเลยนะครับ เรื่องแบบนี้หลิวหยางต้องอธิบายให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นขืนปล่อยให้พูดกันไปเรื่อยๆ เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องจริงเข้าสักวัน

ประธานหยางโบกมือ เอาล่ะ ฉันก็แค่พูดไปงั้นแหละ เรื่องย้ายหวังหงจวิน โดยหลักการแล้วทางฉันไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่ยังไงซะเขาก็ยังเป็นลูกน้องของประธานเหลียง สุดท้ายจะยอมปล่อยคนหรือเปล่า ก็ต้องรอให้ประธานเหลียงพยักหน้าอยู่ดี

ทางฝั่งประธานเหลียงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะถึงยังไงการย้ายไปของหวังหงจวินก็ถือเป็นการเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือน ประธานเหลียงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาขัดขวาง

ขอบคุณครับประธานหยาง ขอบคุณมากๆ เลยครับ หลิวหยางรีบกล่าวขอบคุณ แต่ก้นยังไม่ขยับ

ประธานหยางเห็นท่าทีหน้าด้านหน้าทนไม่ยอมไปของเขาก็เลิกคิ้วขึ้น มีอะไรอีก

หลิวหยางถูมือเข้าหากัน ทำท่าเหมือนเกรงใจที่จะพูดแต่ก็จำเป็นต้องพูด เอ่อ ประธานหยางครับ คุณเห็นว่า ผู้จัดการทังจากทีมวางแผนของศูนย์เรา ผลงานโดดเด่นมาก คุณคิดว่า

หลิวหยาง ประธานหยางถึงกับขำเพราะความโกรธ แกนี่มัน ฝันกลางวันไปเถอะ แกขุดคนของฉันไปหมด แล้วใครจะมาทำงานตรงนี้ล่ะ ไสหัวไปเลย รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ถ้าขืนพูดอีกคำเดียว หวังหงจวินฉันก็จะไม่ปล่อยไปแล้ว

หลิวหยางก็ไม่ได้โกรธ ถึงยังไงเขาก็มาด้วยความคิดที่ว่าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรอยู่แล้ว เผื่อว่าประธานหยางอารมณ์ดีแล้วยอมตกลงขึ้นมาล่ะ เขาค่อยๆ ถอยไปที่ประตู ปากก็ยังไม่หยุดพูด

ประธานหยาง อย่าเพิ่งโกรธสิครับ ผมก็แค่พูดไปงั้นแหละ คุณก็คิดซะว่าผมผายลมไปก็แล้วกัน แหะๆ ผมไปก่อนนะครับ เชิญคุณทำงานต่อเลยครับ

พูดจบโดยไม่รอให้ประธานหยางระเบิดอารมณ์อีก เขาก็รีบเปิดประตูห้องทำงานแล้ววิ่งแจ้นออกไปทันที

ภายในห้องทำงาน ประธานหยางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไอ้เด็กนี่ ตอนสัมภาษณ์ฉันมองคนผิดไปจริงๆ หน้าหนาเป็นบ้า

แต่ด่าก็ส่วนด่า ประธานหยางยังคงชื่นชมหลิวหยางอยู่ดี ในสังคมการทำงาน โดยเฉพาะคนที่คิดจะไปบุกเบิกเบิกทาง บางครั้งมันก็จำเป็นต้องมีลูกบ้าแบบนี้แหละ เพื่อเป้าหมายแล้วต้องไม่กลัวการถูกปฏิเสธ หรือแม้กระทั่งมีความหน้าด้านอยู่บ้าง คนที่ห่วงหน้าตาหรือยึดติดกับกฎเกณฑ์มากเกินไป มักจะไม่สามารถเปิดหน้าใหม่ของงานได้