บทที่ 101 อยากสูบยังไงก็สูบ

สาเหตุที่หลิวหยางยังคงนึกถึงทังหวยโหย่วอยู่ตลอดเวลา ถึงขนาดยอมโดนประธานหยางตอกหน้าหงายกลับมา ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นคนบ้านเดียวกันจากมณฑลหว่าน แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือจากการทำงานร่วมกันหลายครั้ง หลิวหยางพบว่าถึงแม้เขาจะยังอายุน้อย แต่กลับแสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติที่หาได้ยากในตำแหน่งบริหารแผนงานวิศวกรรม

ไม่ใช่พวกไม้แก่ดัดยากที่กะล่อนพลิกแพลงไปมา แต่จริงจังกับงานจนเกือบจะเรียกได้ว่าหัวรั้น สำหรับแผนงานวิศวกรรมที่เครือบริษัทสั่งการลงมา เมื่อใดที่พบว่าความคืบหน้าหน้างานมีความเสี่ยงที่จะล่าช้า เขาจะตามจี้ถามหาสาเหตุ ขอแผนรับมือ และเร่งรัดให้แก้ไขจากผู้รับผิดชอบโครงการอย่างไม่เกรงใจ ความหัวรั้นและยึดมั่นในหลักการแบบนั้น บางครั้งก็ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยรู้ความ และพลิกแพลงไม่เป็น

แต่สิ่งที่หลิวหยางถูกใจก็คือความไม่รู้ความ และ พลิกแพลงไม่เป็น นี้นี่แหละ ในรูปแบบการหมุนเวียนเร็ว ความคืบหน้าของงานก่อสร้างคือเส้นเลือดใหญ่ เป็นแกนหลักที่เชื่อมโยงวงจรทั้งหมดตั้งแต่การซื้อที่ดิน การพัฒนา การขาย และการดึงเงินทุนกลับมา

จุดเชื่อมต่อสำคัญล่าช้าไปเพียงไม่กี่วัน อาจส่งผลให้ใบอนุญาตพรีเซลส์ถูกเลื่อน แผนการเปิดขายรวน การดึงเงินทุนกลับล่าช้า และเกิดผลกระทบลูกโซ่ตามมาอีกมากมาย หรืออาจถึงขั้นทำให้สายป่านทางการเงินที่ตึงเครียดอยู่แล้วต้องขาดสะบั้นลง

ในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งที่ต้องการก็คือเปาบุ้นจิ้นหน้าเหล็ก ที่กล้าสวมบทโหด ไม่กลัวการล่วงเกินใคร สามารถจดจ่ออยู่กับความคืบหน้า และบังคับใช้มาตรการให้รางวัลและการลงโทษตามแผนอย่างเคร่งครัด ไม่ใช่พ่อพระที่เชี่ยวชาญเรื่องโลกและสังคม รู้จักพลิกแพลงอย่างยืดหยุ่น และอาจยอมเปิดไฟเขียวให้กับเหตุผลทางภาวะวิสัย ต่างๆ นานา