บทที่ 102 พูดจาเรื่อยเปื่อย

หลิวหยางไม่ได้สนใจเจ้าอ้วนอีก หันไปมองทังหวยโหย่วที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางเกร็งๆ ทังหวยโหย่วไม่ได้จุดบุหรี่ เพียงแค่ถือไว้ในมือ เห็นได้ชัดว่าจิตใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับบุหรี่

หวยโหย่ว ทำตัวตามสบายเถอะ นายดูหลิวหย่งจั๋วสิ คนไม่รู้อาจจะคิดว่านี่เป็นห้องทำงานของเขาด้วยซ้ำ ฮ่าๆ

เจ้าอ้วนมองหลิวหยางอย่างเอือมระอา แล้วสูบบุหรี่ของตัวเองต่อไป ทังหวยโหย่วถูกหลิวหยางแซวแบบนั้นก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

เมื่อเห็นดังนั้นหลิวหยางจึงพูดต่อ ที่เรียกนายมาก็เพื่อจะปรึกษาเรื่องหนึ่ง เครือบริษัทกำลังจะตั้งบริษัทสาขาภูมิภาคแห่งใหม่ที่เมืองอู่ซื่อในเร็วๆ นี้ ประธานสวี่เจาะจงให้ฉันไปรับผิดชอบ ฉันก็เลยอยากจะขอย้ายนายไปทำด้วยกัน ถึงยังไงตอนนี้ตำแหน่งก็มีเยอะ โอกาสหายาก อนาคตก็ไม่แน่ว่าจะมีอีกไหม

ทังหวยโหย่วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าข้อเสนอของหลิวหยางนั้นเหนือความคาดหมายของเขาอย่างสิ้นเชิง