บทที่ 253 ผู้หญิงที่สยายปีกบิน

หลายวันต่อมา หลิวหยางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่หมกตัวตั้งใจทำงานอยู่ในห้องทำงาน นอกจากจะต้องไปประชุมที่จำเป็นแล้ว เขาก็แทบจะไม่ออกไปไหนเลย

แม้แต่ไป๋เหยาก็ยังรู้สึกถึงความผิดปกติ ในใจคิดว่าช่วงหลายวันมานี้ตัวเองก็ไม่ได้เอาเอกสารไปให้เขาจัดการเยอะแยะอะไรนี่นา หรือว่าการเดินทางไปฮ่องกงครั้งนี้เขาจะไปโดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจมา จู่ๆ ถึงได้กลับตัวกลับใจเป็นคนดีขึ้นมาซะอย่างนั้น

หลิวหยางไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจความคิดของเธอหรอก หลังจากผ่านการทำงานอย่างหนักหน่วงมาหลายวัน เขาได้กว้านซื้อหุ้นเหมาไถมาจำนวนสองแสนหนึ่งหมื่นสองพันหุ้น ในราคาเฉลี่ยหุ้นละสี่สิบเจ็ดหยวน บวกรวมกับค่าธรรมเนียมแล้ว เขาใช้เงินไปทั้งหมดเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นสี่พันหยวน และเงินในบัญชีส่วนตัวก็กลับมาเหลือแค่หลักพันอีกครั้ง คือแปดพันกว่าหยวน ความรู้สึกคุ้นเคยแบบนี้กลับมาอีกแล้ว

เดี๋ยวก่อนสิ ยังมีเงินเบิกจ่ายอีกแปดพันกว่าที่ยังไม่ได้นี่หว่า... สงสัยต้องหาโอกาสไปจัดการไอ้เวรเฉินเต๋อเหว่ยซะหน่อยแล้ว กล้าดึงเรื่องเบิกเงินของพ่อไว้นานขนาดนี้เลยเหรอ ประสิทธิภาพการทำงานหายไปไหนหมดวะ

นับจนถึงวันที่สิบแปด หลิวหยางถือครองหุ้นเหมาไถทั้งหมดสามแสนหนึ่งหมื่นสามพันเก้าร้อยแปดสิบเก้าหุ้น หากคำนวณจากราคาเปิดตลาดในวันนั้นที่สี่สิบเจ็ดจุดสี่เก้าหยวน มูลค่าตามราคาตลาดจะสูงถึงสิบสี่ล้านเก้าแสนหนึ่งหมื่นหนึ่งพันสามร้อยหยวน ในขณะที่ต้นทุนสะสมที่เขาลงทุนไปนั้นอยู่ที่ประมาณสิบสามล้านสามแสนสองหมื่นแปดพันหกร้อยหยวน ต้นทุนเฉลี่ยต่อหุ้นอยู่ที่เพียงสี่สิบสองจุดสี่ห้าหยวนเท่านั้น เท่ากับว่าเขาทำกำไรไปได้มากกว่าหนึ่งล้านห้าแสนแปดหมื่นหยวนแล้ว