บทที่ 254 ลูกไม้เก่าที่เขาเล่นกันจนเบื่อแล้ว

ช่วงบ่ายเพิ่งจะเริ่มงาน หลิวหยางนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน รับฟังการรายงานของสวี่จินหนิงและเจียงอี้อวิ๋นเกี่ยวกับเรื่องที่ดินสองร้อยเก้าสิบเจ็ดหมู่บนถนนซาหู

เจียงอี้อวิ๋นนำรายงานการประเมินราคาซื้อที่ดินที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ วางลงตรงหน้าหลิวหยาง หลิวหยางถือรายงานพลิกดูไปพลาง ฟังเจียงอี้อวิ๋นอธิบายไปพลาง

"ประธานหลิวคะ รายงานการประเมินราคาซื้อที่ดินฉบับนี้อ้างอิงจากแผนผังการจัดสรรพื้นที่ล่าสุดที่ทางฝ่ายออกแบบเพิ่งยืนยันค่ะ ที่ดินบนถนนซาหูหลังจากหักพื้นที่เวนคืนทำถนนและพื้นที่สีเขียวออกแล้ว พื้นที่ใช้สอยสุทธิจะอยู่ที่หนึ่งแสนเก้าหมื่นแปดพันตารางเมตร หรือประมาณสองร้อยเก้าสิบเจ็ดหมู่ ตามข้อกำหนดการวางผังเมือง มีอัตราส่วนพื้นที่อาคารต่อพื้นที่ดินอยู่ที่สองจุดศูนย์ พื้นที่ก่อสร้างรวมสามแสนเก้าหมื่นหกพันตารางเมตร ราคาเริ่มต้นประมูลที่ดินแปลงนี้อยู่ที่หกร้อยเจ็ดสิบสามล้านหยวนค่ะ"

พูดจบเธอก็ชี้ไปที่ตัวเลขตัวหนาบรรทัดหนึ่งในรายงานแล้วกล่าวต่อ "เมื่อคำนวณออกมาแล้ว ราคาเริ่มต้นประมูลต่อตารางเมตรของพื้นที่ก่อสร้างพุ่งสูงถึงหนึ่งพันเจ็ดร้อยหยวนเลยค่ะ ราคานี้มันใกล้เคียงกับราคาที่ดินต่อตารางเมตรตอนที่เราประมูลโครงการเหิงต้าหัวฝู่มาในราคาหนึ่งพันเจ็ดร้อยหกสิบหกหยวนมากเลยนะคะ"

หลิวหยางได้ยินตัวเลขนี้ก็แทบจะหลุดขำออกมาด้วยความโมโห เขาวางรายงานลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วจุดบุหรี่สูบ น้ำเสียงแฝงไปด้วยการประชดประชันอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ทางเมืองคงเห็นว่าช่วงนี้ตลาดที่ดินในอู่ซื่อกำลังร้อนแรง ก็เลยกะจะเชือดพวกเราเป็นหมูเลยสินะ ที่ดินที่ทำเลและสิ่งอำนวยความสะดวกสู้เหิงต้าหัวฝู่ไม่ได้เลยสักนิด กลับกล้าตั้งราคาเริ่มต้นประมูลไว้สูงขนาดนี้เชียวเหรอ"