บทที่ 61 แค่ได้ยินชื่อหยางหน้าก็ถอดสี

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิวหยางก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า ประธานฉิน คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว คุณก็เหมือนกับประธานหยางนั่นแหละครับ เรียกผมว่าหลิวหยางเฉยๆ ก็ได้ครับ เรียกผู้จัดการหลิวมันดูห่างเหินเกินไปหน่อย

เขาจงใจลดตัวลงมาให้ดูอ่อนน้อม ประธานฉินและประธานหยางไม่เพียงแต่อยู่ในระดับผู้บริหารระดับสูงเหมือนกัน แต่ในบางแง่มุม แม้แต่ประธานหยางก็ยังต้องเกรงใจประธานฉินอยู่บ้าง ไม่มีเหตุผลอื่นใด ก็แค่เพราะห้องตรวจสอบกุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายภายในบริษัทไว้ ถือเป็น ยมบาลเดินดิน อย่างแท้จริง ใครก็ตามที่ถูกพวกเขาเพ่งเล็ง โดยพื้นฐานแล้วก็คือ โดนเรียกตัวไปก็เตรียมตัวตายได้เลย ต่อให้ไม่ตายก็ต้องคางเหลือง

เดิมทีประธานฉินคิดว่าหลิวหยางจะเป็นพวกประเภทที่พอเจ้านายโปรดปรานก็ทำตัวหยิ่งผยองและหัวรั้นตามประสาคนหนุ่ม ถึงยังไงในการประชุมเมื่อกี้ ท่าทีที่แข็งกร้าวของหลิวหยางก็ทำให้เขาแอบตกใจอยู่เหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าพอได้มาคุยกันเป็นการส่วนตัว อีกฝ่ายกลับรู้จักกาลเทศะขนาดนี้ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจในตัวหลิวหยางขึ้นมาไม่น้อยเลย

บนใบหน้าของประธานฉินปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างหาดูได้ยาก เอาล่ะ หลิวหยาง ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นตอนนี้ก็ไปที่ห้องตรวจสอบกับฉันเลยก็แล้วกัน เราจะเปิดการประชุมสั้นๆ ปรึกษาหารือกันเพื่อหาแนวทางการตรวจสอบที่ชัดเจนออกมา

ได้ครับประธานฉิน พูดตามตรงนะครับ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมจะได้ไปห้องตรวจสอบ เมื่อก่อนเคยได้ยินแต่ชื่อแต่ไม่เคยเห็นตัวคนเลย ครั้งนี้ถือโอกาสตามคุณไปเยี่ยมชมและศึกษาดูงานซะเลยครับ

ประธานฉินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

สามวันต่อมา ห้องตรวจสอบได้ดำเนินการตรวจสอบผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องและมีผลประโยชน์ทับซ้อนกับสวีเต๋อจงในโครงการอย่างละเอียดถี่ถ้วน จนสามารถรวบรวมหลักฐานการทำผิดกฎหมายและกฎระเบียบของสวีเต๋อจง ที่อาศัยตำแหน่งหน้าที่ของตนในการเรียกรับสินบนก้อนโต ทั้งในขั้นตอนการจัดซื้อวัสดุและการนำผู้รับเหมาช่วงเข้ามาทำงาน

ประธานฉินและหลิวหยางได้นำผลการตรวจสอบมารวบรวมและจัดทำเป็นรายงานที่เป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งมีรายละเอียดและหลักฐานที่ครบถ้วนสมบูรณ์ จากนั้นก็นำไปส่งมอบให้กับเถ้าแก่สวี่โดยตรง

เถ้าแก่สวี่เปิดอ่านรายงานอย่างละเอียดด้วยสีหน้าทะมึนตึง เขารู้สึกโกรธจัดกับปัญหาการทุจริตภายในที่ถูกเปิดโปงออกมาในรายงาน แต่ก็กล่าวชื่นชมความคืบหน้าของประธานฉินและหลิวหยางที่สามารถจัดการได้ภายในระยะเวลาอันสั้น ดีมาก ประธานฉิน หลิวหยาง ครั้งนี้พวกคุณทำงานได้รวดเร็วฉับไว หลักฐานแน่นหนา และมีประสิทธิภาพสูงมาก

จากนั้นเขาก็เขียนคำสั่งลงบนรายงานโดยตรงว่า ตรวจสอบแล้วเป็นความจริง มีพฤติการณ์เลวร้าย ให้นำหลักฐานทั้งหมดส่งมอบให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อดำเนินคดีตามกฎหมายทันที

รับทราบครับประธานสวี่ ประธานฉินและหลิวหยางขานรับพร้อมกัน

ในวันเดียวกันนั้น เครือบริษัทเหิงต้าก็ได้เข้าแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเป็นทางการ เนื่องจากมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาและมีมูลค่าความเสียหายมหาศาล เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก รีบลงบันทึกประจำวัน และตัดสินใจเข้าจับกุมผู้ต้องหาสวีเต๋อจงในทันที หลิวหยางติดตามประธานฉินและเจ้าหน้าที่ตำรวจ นั่งรถมุ่งหน้าไปยังแผนกโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวน

ในเวลานั้น สวีเต๋อจงยังไม่รู้ตัวเลยว่าหายนะกำลังจะมาเยือน เขากำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมของแผนกโครงการ จัดการประชุมประสานงานวิศวกรรมกับหัวหน้าหน่วยงานรับเหมาก่อสร้างอีกหลายราย

ประตูห้องประชุมถูกผลักออก ประธานฉิน หลิวหยาง และเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนายเดินตรงเข้ามาข้างใน

สวีเต๋อจงที่เมื่อครู่ยังนั่งคุยโวโอ้อวดอยู่ พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที แต่เขาก็ยังคงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า ประธานฉิน คุณมาที่นี่ พวกเรากำลังประชุมกันอยู่นะครับ มีคำสั่งอะไรหรือเปล่าครับ

ประธานฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผู้จัดการสวี ขอโทษด้วยนะ มีบางเรื่องที่คุณต้องให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไปจัดการ รบกวนตามพวกเขาไปตอนนี้เลยก็แล้วกัน

สีเลือดบนใบหน้าของสวีเต๋อจงจางหายไปอย่างรวดเร็ว ขาของเขาอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างกายของเขาราวกับถูกสูบกระดูกสันหลังออกไป หมดเรี่ยวหมดแรงไปในพริบตา

เมื่อเขามองเห็นหลิวหยางยืนอยู่ข้างหลังประธานฉิน ก็เหมือนกับคนจะจมน้ำที่พยายามคว้าฟางเส้นสุดท้าย หรือไม่ก็เป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตาย เขาชี้หน้าหลิวหยางแล้วเค้นถาม

ผู้จัดการหลิว ก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเราอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง เรื่องงานก็อาจจะมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องของบริษัท ไม่เห็นจะต้องมาแก้แค้นเอาคืนกันเป็นการส่วนตัวแบบนี้เลยนี่

คำพูดนี้เรียกได้ว่ากะจะฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง พยายามบิดเบือนการตรวจสอบการทุจริตให้กลายเป็นการแก้แค้นจากความบาดหมางส่วนตัว สาดโคลนใส่หลิวหยางเพื่อสร้างความสับสน

หลิวหยางคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอไม้นี้ เขาสบตากับสายตาที่เคียดแค้นของสวีเต๋อจงแล้วตอบกลับไปว่า

ผู้จัดการสวี ช่วยดึงสติแล้วก็วางตัวให้ถูกที่ถูกทางหน่อยนะครับ ระหว่างพวกเราไม่มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ห้องตรวจสอบของเครือบริษัทและเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังดำเนินการตรวจสอบคุณตามกฎหมาย คุณอาศัยตำแหน่งหน้าที่การงานแสวงหาผลประโยชน์ที่ผิดกฎหมายให้กับผู้อื่น เรียกรับและรับทรัพย์สินจำนวนมหาศาล หลักฐานชัดเจน พฤติกรรมของคุณได้สร้างความเสียหายที่ไม่อาจประเมินค่าได้ให้กับบริษัทแล้ว

สิ่งที่คุณสมควรทำมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ ปรับทัศนคติของตัวเองซะ สารภาพความผิดของคุณกับเจ้าหน้าที่ตำรวจตามความเป็นจริง เพื่อขอรับการลดหย่อนโทษ ไม่ใช่มาทำตัวพาลหาเรื่องแบบนี้ พยายามหาข้ออ้างให้กับพฤติกรรมที่ผิดกฎหมายและกฎระเบียบของตัวเองเพื่อปัดความรับผิดชอบ

คำพูดที่หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมของหลิวหยาง ปิดทางหนีทีไล่ของสวีเต๋อจงไปจนหมดสิ้น

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาอีกต่อไป เดินตรงเข้าไปแสดงบัตรประจำตัวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สวีเต๋อจง รบกวนคุณตามพวกเรากลับไปรับการสอบสวนเดี๋ยวนี้

ในเวลานี้สวีเต๋อจงหน้าซีดเผือด ยืนแทบจะไม่อยู่แล้ว สุดท้ายเขาก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายหิ้วปีกซ้ายขวา แทบจะลากตัวออกจากห้องประชุม แล้วยัดเข้าไปในรถตำรวจที่จอดรออยู่หน้าประตู

ส่วนคนอื่นๆ ในแผนกโครงการต่างก็มองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างและไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ

เรื่องของสวีเต๋อจงเปรียบเสมือนเสียงฟ้าผ่าที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเครือบริษัทเหิงต้า ภาพเหตุการณ์ที่เขาถูกห้องตรวจสอบและเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวไป ถูกส่งต่อผ่านสายตาและลมปากนับไม่ถ้วน กระจายไปทั่วทุกมุมของเครือบริษัท รวมถึงไซต์งานของทุกโครงการอย่างรวดเร็ว

หลิวหยางเองก็กลายเป็นคนจริงที่พูดคำไหนคำนั้น กล้าลงดาบจัดการกับพนักงานระดับอาวุโส

ตอนกลางคืนพอกลับมาถึงหอพักบริษัท หลิวหยางก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา การทำงานหนักอย่างต่อเนื่องในช่วงหลายวันที่ผ่านมาทำให้เขาแค่อยากจะอยู่เงียบๆ สักพัก แต่เจ้าอ้วนกลับเดินมานั่งลงข้างๆ

ไม่เบาเลยนะหลิวหยาง ตอนนี้นายดังเป็นพลุแตกแล้ว เจ้าอ้วนเอ่ยแซว ตอนนี้ตั้งแต่ระดับบนลงล่างของเครือบริษัท ไปจนถึงทุกโครงการ มีใครบ้างที่ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของนาย แค่ได้ยินชื่อหยางหน้าก็ถอดสีกันหมดแล้ว

หลิวหยางปรายตามองอย่างเกียจคร้าน ขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืด

เจ้าอ้วนเห็นเขาไม่ตอบสนอง ก็ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก แล้วพูดอย่างมีเลศนัย นี่ นายอยากรู้ไหมว่าพวกแผนกบุคคลที่วันๆ เอาแต่ว่างงานน่ะ เขาตั้งฉายาให้นายว่าอะไร

พอได้ยินแบบนี้ หลิวหยางก็รู้สึกสนใจขึ้นมานิดหน่อย ฉายาเหรอ ฉายาอะไรล่ะ

เจ้าอ้วนหัวเราะหึๆ ชื่อว่า หลิวเม่น

หลิวเม่นเหรอ ฉายานี้ฟังดูไม่ค่อยเพราะเท่าไหร่เลย มีความหมายอะไรหรือเปล่า

ความหมายนี่เห็นภาพชัดเจนสุดๆ ไปเลย เจ้าอ้วนตบเข่าฉาด

ก็หมายความว่า จะไปยุ่งกับใครก็ยุ่งได้ แต่ห้ามยุ่งกับหลิวหยางเด็ดขาด ใครกล้ามาแหยมกับนายล่ะก็ รับรองว่าศพไม่สวยแน่ๆ ก็เหมือนกับไปแตะตัวเม่นนั่นแหละ โดนหนามทิ่มตำกันถ้วนหน้า ใครจับก็โดนทิ่ม สวีเต๋อจงไม่ใช่ตัวอย่างที่มีชีวิตหรือไง ขนาดคนเก่าคนแก่แบบนั้นยังถูกนายส่งเข้าซังเตไปแล้วเลย ตอนนี้ใครเจอหน้านายจะไม่รู้สึกหวั่นใจบ้างล่ะ

หลิวหยางฟังจบก็ถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย แต่พอคิดดูอีกที แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน บางครั้งการมีชื่อเสียงว่าเป็นคนที่ ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วย ในที่ทำงาน มันก็ช่วยลดปัญหาปวดหัวไปได้เยอะ อย่างน้อยๆ ก็ทำให้พวกที่ชอบเล่นตุกติกลอบกัดรู้สึกเกรงกลัว และไม่กล้าเข้ามาระรานเขาได้ง่ายๆ