บทที่ 62 คนเร่ร่อนในซานยา

หลังจากเจ้าอ้วนแซวจนหนำใจแล้ว อยู่ๆ ก็คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าของเขากลับมีความลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความติดๆ ขัดๆ ว่า จริงสิ หลิวหยาง ยังมีอีกเรื่อง... เมื่อเช้าเหยาเหยาโทรมาหาฉัน

หลิวหยางส่งเสียงอืมในลำคอ เป็นเชิงให้อีกฝ่ายพูดต่อ

เจ้าอ้วนอู้อี้อยู่ตั้งนาน ราวกับกำลังเค้นยิ้มจากหลอดยาสีฟัน ก่อนจะยอมปริปากพูดออกมาว่า เธอก... ให้ฉันมาบอกแก... บอกแก...

หลิวหยางเห็นท่าทางที่ทำอะไรรีๆ รอๆ ของเขาแล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิดจนต้องเร่งเร้า มีอะไรก็รีบพูด มีตดก็รีบปล่อยออกมาสิ เธอให้มาบอกอะไรฉันล่ะ

เธอสั่งว่า ไปตายซะเถอะ

จากนั้นก็จ้องมองหลิวหยางด้วยแววตาเคลือบแคงสงสัย หลิวหยาง สารภาพมาตามตรงนะ แกไม่ได้... ไปทำอะไรที่มันฟ้าผ่าทนคนไม่ไหวใส่เธอเข้าใช่ไหม

หลิวหยางสวนกลับอย่างเหลืออด ประสาทกินไปแล้วหรือไง เธอไม่ได้กินยาออกจากบ้านหรือไง คนแบบนั้น ต่อให้ยกให้ฟรีๆ ฉันก็ไม่เอาหรอก

พอพูดคำนี้ออกไป หลิวหยางก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดแรงเกินไป คำพูดนี้ไปกระทบกระเทือนจิตใจของเจ้าอ้วนที่ยังคงอาลัยอาวรณ์เจียงเหยาเหยาเข้าอย่างจัง เขารีบหาทางแก้ตัวทันที เจ้าอ้วน ฉันไม่ได้หมายถึงแกนะ โบราณว่าไว้ ลางเนื้อชอบลางยา ฉันหมายถึง เจียงเหยาเหยาไม่ใช่สเปกที่ฉันชอบเลยสักนิด!

ฉันสาบานให้แกฟังเลยว่า ฉันหลิวหยางไม่เคยทำอะไรเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แม้แต่เรื่องชู้สาวก็ไม่เคยมี!

พอเจ้าอ้วนได้ฟังคำอธิบายของหลิวหยาง สีหน้าถึงค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย เอาเป็นว่า... หน้าที่ฉันทำแทนการส่งสาส์นเสร็จแล้ว ส่วนทำไมเธอถึงด่าแกเจ็บแสบขนาดนั้น ฉันว่า... แกโทรไปถามเธอเองน่าจะดีที่สุดนะ

เออ รู้แล้วน่า หลิวหยางโบกมือไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเรื่องนี้อีก เขาผุดลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

หลิวหยางไม่ได้โทรศัพท์หาเจียงเหยาเหยาหรอก ไม่ต้องเดาก็รู้ ต้นตอทั้งหมดมันต้องมาจากป๋ายเสวี่ยแน่ๆ คาดว่าคงจะเล่นบทเพื่อนรักเพื่อนตาย ออกโรงปกป้องป๋ายเสวี่ยเต็มที่ คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าคืนนั้นผู้หญิงคนที่เป็นข่าวคือตัวเจียงเหยาเหยาซะเองด้วยซ้ำ!

จังหวะนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากหวงหว่านอิง หลิวหยางปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วกดรับสาย หว่านอิง

หลิวหยาง สัปดาห์นี้คุณยังต้องทำงานล่วงเวลาไหม

ไม่ต้องแล้ว งานทุกอย่างเคลียร์เสร็จหมดแล้ว ฉันยังมีวันหยุดชดเชยเหลืออยู่อีกสองวัน ถ้าอย่างนั้นสัปดาห์นี้เราไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศที่ไกลออกไปสักสองสามวันกันดีไหม

จริงเหรอ ดีเลย! ฉันไม่ได้ออกไปเที่ยวแบบจริงๆ จังๆ มานานมากแล้วนะ คุณว่าเราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ

อันที่จริงหลิวหยางคิดไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว จึงตอบออกไปทันทีว่า ไปซานยากันเ ตอนนี้อากาศกำลังดี ไปเดินเล่นรับลมทะเลกันเถอะ

ซานยาเหรอ ดีเลยๆ ฉันยังไม่เคยนั่งเครื่องบินเลย... จะแพงมากหรือเปล่าเนี่ย

หลิวหยางหัวเราะ ไม่แพงหรอก ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงฤดูท่องเที่ยว ตั๋วเครื่องบินถูกมาก ตั๋วใบละประมาณสามสี่ร้อยหยวนเอง เธอส่งหมายเลขบัตรประชาชนมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจัดการจองตั๋วเอง

ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย งั้นไม่คุยด้วยแล้วนะ ฉันต้องไปซื้อชุดว่ายน้ำก่อน! หมายเลขบัตรประชาชนเดี๋ยวฉันส่งข้อความตามไปทีหลังนะ บาย!

เมื่อฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างจากปลายสาย หลิวหยางก็ยิ้มส่ายหัวอย่างจนใจ เรียนปริญญาโทปีหนึ่งแล้ว แท้ๆ แต่ยังทำตัวซุ่มซ่ามเหมือนเด็กๆ ไปได้

วันรุ่งขึ้นวันศุกร์ พอหลิวหยางไปถึงบริษัทก็ตรงดิ่งไปหาประธานหยางเพื่อขอลาหยุดทันที ประธานหยางครับ ผมอยากจะขอลาหยุดชดเชยวันที่สิบห้าและสิบหกนี้สองวันครับ จะขอออกไปผ่อนคลายความเครียดสักหน่อย

ประธานหยางเองก็รู้ว่าช่วงนี้หลิวหยางทำงานล่วงเวลาติดต่อกันหลายวันเพื่อสะสางงานตรวจสอบโครงการ ความกดดันค่อนข้างสูงและแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย จึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย ได้สิ ช่วงนี้เหนื่อยมามากแล้ว ใช้โอกาสนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ

พอลาหยุดเรียบร้อย หลิวหยางก็ส่งข้อความหาเถ้าแก่สวี่ แจ้งเรื่องที่ตนเองขอลาหยุดสองวันอย่างเรียบง่าย

ผ่านไปไม่นาน เถ้าแก่สวี่ก็ตอบกลับมาว่า รู้แล้ว ใช้เวลาหยุดสองวันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ กลับมาแล้วยังมีภารกิจหนักหน่วงรอให้เธอแบกรับอยู่อีก

หลิวหยางไม่รู้ว่าภารกิจหนักหน่วงที่ว่าคืออะไร แต่ในเมื่อเถ้าแก่สวี่ไม่ได้พูดรายละเอียด เขาก็เป็นคนรู้กาลเทศะพอที่จะไม่เซ้าซี้ถามต่อ เผื่อว่าถ้าเผลอถามมากความ แล้วเถ้าแก่สวี่เกิดมอบหมายงานลงมาตอนนี้ แผนการท่องเที่ยวซานยาที่วางไว้คงได้ล่มไม่เป็นท่าแน่นอน แบบนั้นไม่คุ้มเสียแน่ๆ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลิวหยางก็เริ่มลงมือจองตั๋วเครื่องบินและโรงแรมบนอินเทอร์เน็ตอย่างสบายใจ เงินเดือนแปดพันเจ็ดร้อยห้าสิบหยวนที่เพิ่งออกเมื่อมะรืนนี้ บวกกับเงินหกคอยร้อยกว่าหยวนที่มีอยู่เดิมในบัญชี รวมๆ แล้วก็ประมาณเก้าพันสามร้อยห้าสิบหยวน

จากนั้นเขาใช้เงินหกพันหยวนในนั้นซื้อหุ้นเหมาไถไปสองร้อยหุ้น ตอนนี้ในบัญชีจึงเหลือเงินอยู่สามพันสามร้อยกว่าหยวน ซึ่งเงินก้อนนี้คือยอดเงินที่เขาตั้งใจวางแผนไว้สำหรับเป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปซานยากับหวงหว่านอิง

จองตั๋วเครื่องบินไปกลับซานยาบนอินเทอร์เน็ตเบ็ดเสร็จเสียเงินไปหนึ่งพันสี่ร้อยหยวน แล้วโทรศัพท์จองโรงแรมรีสอร์ตแห่งหนึ่งไว้ล่วงหน้า จากนั้นก็โทรศัพท์หาหวงหว่านอิง

หว่านอิง ผมจองตั๋วเครื่องบินกับโรงแรมเรียบร้อยแล้ว เครื่องออกพรุ่งนี้ตอนแปดโมงครึ่ง เราต้องไปถึงสนามบินก่อนเวลา พรุ่งนี้เช้าหกโมงผมจะไปรับเธอที่หน้าตึกหอพัก ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ด้วยล่ะ อย่าตื่นสายล่ะ

หวงหว่านอิงรับคำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจอยู่ที่ปลายสาย อื้อๆ รู้แล้วค่ะ!

เช้าตรู่ของวันเสาร์ หลิวหยางสะพายเป้เดินทางมาปรากฏตัวที่หน้าตึกหอพักมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นของหวงหว่านอิงอย่างตรงเวลาเป๊ะ ส่งข้อความหาเธอว่า ผมมาถึงแล้ว

ไม่ถึงห้านาที ร่างของหวงหว่านอิงก็พุ่งออกมาจากประตูทางเข้าตึกหอพัก เธอสะพายเป้เช่นเดียวกัน เดินมาหาหลิวหยางอย่างรวดเร็ว และสอดมือมาคล้องแขนเขาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

ไปกันเถอะ! ทั้งสองคนยิ้มให้กัน โบกมือเรียกแท็กซี่ที่หน้ามหาวิทยาลัยแล้วมุ่งตรงไปยังสนามบินไป๋อุนทันที

ตอนที่ทั้งสองคนเดินออกมาจากสนามบินฟีนิกซ์ซานยา ก็ใกล้จะเวลาสิบโมงเช้าแล้ว สายลมทะเลชื้นๆ พัดปะทะใบหน้า หอบเอาบรรยากาศความเป็นเมืองใต้ที่แตกต่างจากเมืองเย่ว์อย่างสิ้นเชิงมาด้วย

หลังจากขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่ง หลิวหยางก็บอกคนขับว่า พี่ครับ ไปตลาดสดอาหารทะเลแห่งที่หนึ่งครับ

คนขับรถพอได้ยินสำเนียงของหลิวหยางก็ชวนคุยด้วยความอัธยาศัยดี ได้เลย! หนุ่มน้อย พาแฟนมาเที่ยวพักผ่อนเหรอ

เขามองสำรวจทั้งสองคนผ่านกระจกมองหลัง แล้วเอ่ยปากเตือนด้วยความหวังดีว่า ไปกินอาหารทะเลที่ตลาดแห่งที่หนึ่งน่ะมาถูกที่แล้ว แต่พวกเธอจำไว้ว่าต้องเลือกพวกร้านใหญ่ๆ ที่มีลูกค้าเยอะๆ มีป้ายบอกราคาชัดเจน ค่าปรุงอาหารก็สมเหตุสมผล อย่าไปเห็นแก่ของถูกเข้าล่ะ เดี๋ยวจะตกเป็นเหยื่อโดนหลอกเอาได้ง่ายๆ นะ!

หลิวหยางรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีน้ำใจ จึงยิ้มกล่าวขอบคุณ ขอบคุณที่เตือนนะครับพี่ พวกเราจะจำไว้ครับ

คนขับรถเห็นว่าพวกเขาเป็นคนสอนง่ายรับฟัง ก็ยิ่งชวนคุยเก่งขึ้นไปอีก ไม่เป็นไรหรอก! หาโรงแรมได้หรือยังล่ะ

หาได้แล้วครับ จองไว้ใกล้ๆ กับตลาดสดแห่งที่หนึ่งนี่แหละครับ หลิวหยางตอบ

ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย! คนขับรถขับรถไปก็แนะนำไปด้วยว่า มาซซานยาแล้ว จะไม่ไปแหลมเทียนหยาไห่เจียวได้ยังไง แม้ว่ามันจะมีแค่ก้อนหินใหญ่ๆ อยู่ไม่กี่ก้อน แต่ชื่อเสียงมันโด่งดังมากนะ! แล้วก็ยังมีพระอาทิตย์ตกดินที่อ่าวซานยา ตอนกลางคืนไปเดินเล่นดูวิวกลางคืนที่เขาหลุยฮุยเทา (กวางเหลียวหลัง) ได้นะ ได้ยินมาว่ามีตำนานที่สวยงามเล่าขานกันอยู่ด้วยล่ะ

ชาติก่อนหลิวหยางเคยไปมาหมดแล้วทุกที่เหล่านี้ แต่ตอนนี้พอได้ฟังคำแนะนำที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจในท้องถิ่นของพี่คนขับรถ รวมถึงหวงหว่านอิงที่อยู่ข้างกายซึ่งกำลังมองทุกอย่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาก็ยินดีที่จะฟังซ้ำอีกรอบ พยักหน้ารับเออออตามไปเป็นระยะ

พอถึงโรงแรมที่จองไว้ หลังจากลงทะเบียนเข้าพักและเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังตลาดสดอาหารทะเลแห่งที่หนึ่งที่อยู่ข้างๆ ทันที

บรรยากาศในตลาดคึกคักจอแจ ผู้คนพลุกพล่าน อาหารทะเลละลานตาจนลายตาไปหมด หวงหว่านอิงทำตัวราวกับเด็กน้อยผู้ช่างสงสัย ชี้โน่นชี้นี่ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด ทั้งกุ้ง ปู หอย และปลาหน้าตาประหลาดสารพัดชนิด ส่วนหลิวหยางก็ทำหน้าที่เลือกซื้อกุ้งตัวใหญ่ ปู และหอยเป๋าฮื้ออีกสองสามตัวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหาร้านรับจ้างปรุงอาหารที่ดูสะอาดสะอ้านร้านหนึ่ง

มื้ออาหารทะเลสุดอภิมหาศาลทำให้ทั้งสองคนอิ่มหนำสำราญกันทั้งคู่ ช่วงบ่ายพวกเขาพากันไปเที่ยวแหลมเทียนหยาไห่เจียว จากนั้นก็จูงมือกันเดินทอดน่องไปตามชายหาดอ่าวซานยา พอถึงช่วงพลบค่ำก็พากันขึ้นไปบนเขาหลุยฮุยเทาเพื่อชมทัศนียภาพยามค่ำคืนของซานยาจากมุมสูง ส่วนตอนกลางคืนก็เดินเที่ยวเล่นในถนนคนเดินที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางไปที่ท่าเรือนั่งเรือข้ามฟากไปเที่ยวเกาะอูโจวโจว ทั้งสองคนเที่ยวเล่นอยู่บนเกาะจนกระทั่งถึงเวลาหกโมงเย็นกว่าๆ ถึงได้นั่งเรือกลับมาที่โรงแรม

พอเดินเข้าห้องพัก หวงหว่านอิงก็ถอดรองเท้าแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับส่งเสียงครวญคราง ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว... หลิวหยาง ฉันเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ มื้อเย็นคุณช่วยซื้ออะไรก็ได้ห่อขึ้นมาให้ฉันกินบนห้องหน่อยนะ

ได้ งั้นเธอนอนพักผ่อนไป เดี๋ยวฉันลงไปซื้อให้ หลิวหยางกำชับก่อนออกไปว่า ก่อนฉันกลับมา อย่าลืมล็อกกลอนประตูให้เรียบร้อยด้วยล่ะ

ถึงแม้ว่าความปลอดภัยของโรงแรมแห่งนี้จะใช้ได้ระดับหนึ่ง แต่สถานการณ์บ้านเมืองในยุคนี้ก็ยังไม่สามารถวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ระมัดระวังตัวไว้หน่อยย่อมดีกว่า

รู้แล้ว ไปได้แล้ว หิวจะตายอยู่แล้ว... หวงหว่านอิงโบกมืออย่างไร้เรี่ยวแรง

หลิวหยางลงไปข้างล่างตามลำพัง หาซื้อข้าวผัดทะเลสองห่อมาจากร้านอาหารที่ดูเข้าทีในละแวกนั้น

ขณะที่เขากำลังถืออาหารที่ห่อเรียบร้อยแล้วเดินเข้าใกล้ประตูทางเข้าโรงแรม สายตาก็เหลือบไปเห็นริมฝั่งแม่น้ำมืดสลัวฝั่งตรงข้ามถนนโดยไม่ได้ตั้งใจ มีชายเร่ร่อนคนหนึ่งเสื้อผ้าขาดวิ่นกำลังรื้อค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ในถังขยะริมฝั่งแม่น้ำ