บทที่ 63 ผลประโยชน์สูงสุด

เมื่อมองเห็นร่างของคนเร่ร่อนที่กำลังคุ้ยหาของในถังขยะริมฝั่งแม่น้ำ หลิวหยางก็สัมผัสได้ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงอย่างรุนแรง

ตามรายงานข่าวในชาติก่อน เขาควรจะถูกพบตัวในละแวกนี้ตอนคืนพรุ่งนี้ หลิวหยางคาดเดาว่าเขาคงจะป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้มาหลายวันแล้ว เพียงแต่บังเอิญมาเจอหลิวหยางเข้าก่อนก็เท่านั้น

เพื่อความแน่ใจว่าเป็นเขาหรือไม่ หลิวหยางยืนนิ่งสงบอยู่ที่หน้าโรงแรม สังเกตร่างนั้นจากฝั่งตรงข้ามถนนอยู่นาน อีกฝ่ายผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าขาดวิ่น รูปร่างผอมโซและดูอิดโรยกว่าในรูปประกาศจับมาก แต่หลิวหยางก็มั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นเขาแน่ๆ

ดังนั้นหลิวหยางจึงรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรแจ้งตำรวจทันที

ฮัลโหล สวัสดีครับ ผมต้องการแจ้งความ ผมอยู่ริมฝั่งแม่น้ำตรงข้ามตึกย่าหาง เจอคนคนหนึ่งหน้าตาเหมือนผู้ร้ายหนีคดีหม่าเจียเจวี๋ยมาก ใช่ครับ หม่าเจียเจวี๋ยจากมหาวิทยาลัยอวิ๋นหนานนั่นแหละ พวกคุณรีบส่งคนมาเดี๋ยวนี้เลย

ศูนย์รับแจ้งเหตุรีบส่งเรื่องไปยังสถานีตำรวจเขตเหอซีซึ่งเป็นเจ้าของพื้นที่ คืนนี้เป็นเวรของรองสารวัตรหวังหมิงพอดี พอได้รับสายแจ้งเหตุที่โอนมาจากสถานีตำรวจภูธรเมือง ปฏิกิริยาแรกของหวังหมิงคือแทบไม่อยากจะเชื่อ

หมายจับระดับเอของหม่าเจียเจวี๋ยถูกส่งไปทั่วประเทศตั้งนานแล้ว ทางฝั่งซานยาเองก็กระจายกำลังค้นหามานานมาก แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย จู่ๆ จะมาถูกนักท่องเที่ยวธรรมดาคนหนึ่งบังเอิญเจอเข้าเนี่ยนะ

แต่หวังหมิงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ ถ้าจับกุมตัวได้ด้วยมือของเขา นั่นไม่ใช่แค่สร้างผลงานชิ้นโบแดง แต่ยังเป็นการกำจัดภัยพาลให้ประชาชนด้วย เขาไม่กล้าชักช้า รีบขับรถไปยังจุดที่ผู้แจ้งเหตุบอกด้วยตัวเอง และเพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น เขาจึงจงใจปิดไฟไซเรน

ฝั่งตรงข้ามถนน หลิวหยางเห็นคนเร่ร่อนคนนั้นทำท่าเหมือนจะเดินหนี เขาเกลัวว่าเป้าหมายจะหนีไปก่อนที่ตำรวจจะมาถึง ถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า ในสถานการณ์คับขัน เขาตัดสินใจเดินเข้าไปถ่วงเวลาอีกฝ่ายไว้

หลิวหยางหิ้วข้าวผัดทะเลสองกล่องที่ห่อไว้ แกล้งทำเป็นเดินไปทิ้งขยะ พอเดินไปหยุดอยู่ห่างจากคนเร่ร่อนไม่ถึงหนึ่งเมตร หลิวหยางก็หยุดเดิน แล้วพยายามใช้น้ำเสียงปกติที่สุดพูดขึ้นว่า

พี่ชาย กำลังหาของกินอยู่เหรอ ผมมีข้าวผัดทะเลเหลืออยู่สองกล่อง พี่จะเอาไหม

หลิวหยางเพิ่งจะพูดจบ ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของอีกฝ่ายแข็งทื่อไปนิดหนึ่ง แต่คนเร่ร่อนก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้น และไม่ได้สนใจเขา ยังคงก้มหน้าก้มตาคุ้ยหาของในถังขยะต่อไป เพียงแต่การเคลื่อนไหวดูเร่งรีบและระแวดระวังมากขึ้น

เป้าหมายของหลิวหยางคือการถ่วงเวลา เขาไม่สนใจท่าทีของอีกฝ่าย อาศัยจังหวะนั้นวางกล่องข้าวสองกล่องในมือลงที่แทบเท้าของอีกฝ่าย แล้วพูดต่อว่า ข้าวผมวางไว้ข้างๆ นะ อยากกินก็หยิบเอาเองเลย

คนเร่ร่อนใช้หางตาเหลือบมองกล่องข้าวที่เท้าอย่างรวดเร็ว แล้วก็ตวัดสายตามองหลิวหยางอย่างระแวดระวัง เขาไม่ได้หยิบข้าวไป กลับหิ้วกระสอบปุ๋ยสกปรกๆ ข้างๆ แล้วหันหลังเดินไปที่ถังขยะอีกใบแทน

ในตอนนั้นเอง สารวัตรหวังจากสถานีตำรวจเขตเหอซีก็ขับรถมาถึงบริเวณนั้นพอดี เขามองเห็นเงาคนสองคนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำตรงข้ามตึกย่าหางมาแต่ไกล จึงตระหนักได้ทันทีว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการแจ้งเหตุเมื่อครู่ เขารีบจอดรถแล้วเดินเข้าไปหาทันที

หลิวหยางเห็นตำรวจในเครื่องแบบเดินมาแต่ไกล ถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วรีบเดินเข้าไปหา

สารวัตรหวังเห็นหลิวหยางเดินเข้ามา ก็ยืนยันตัวตนก่อนเลย พ่อหนุ่ม เมื่อกี้เธอเป็นคนแจ้งความใช่ไหม

หลิวหยางพยักหน้าแล้วชี้ไปที่คนเร่ร่อนตรงหน้าพลางบอกว่า ผมเป็นคนแจ้งเองครับ เขาคือหม่าเจียเจวี๋ย คุณพาตัวกลับไปตรวจสอบประวัติที่สถานีได้เลยครับ

สารวัตรหวังพอได้ยินชื่อ หม่าเจียเจวี๋ย ก็เดินเข้าไปหาคนเร่ร่อนด้วยท่าทีสงบนิ่ง แล้วถาม รบกวนขอดูบัตรประชาชนหน่อยครับ

หม่าเจียเจวี๋ยสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ก้มหน้าเงียบ หิ้วกระสอบปุ๋ยแล้วหันหลังทำท่าจะเดินหนี

ตอนนั้นเองสารวัตรหวังก็พุ่งพรวดเข้าไปตะครุบตัวหม่าเจียเจวี๋ยล้มลงกับพื้นจากด้านหลัง หลิวหยางเห็นว่าควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว กะจะเข้าไปช่วยสักหน่อย ผลคือตื่นเต้นจัดจนสะดุดขาตัวเองล้มหน้าคะมำ เลือดกำเดาไหลเลยทีเดียว

พอหลิวหยางตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ สารวัตรหวังก็จัดการล็อกตัวหม่าเจียเจวี๋ยที่กำลังดิ้นรนขัดขืนอย่างเบ็ดเสร็จและใส่กุญแจมือเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้หม่าเจียเจวี๋ยถูกกดให้นอนราบอยู่กับพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าดำเมี่ยมจนแทบจะมองเค้าโครงเดิมไม่ออก สารวัตรหวังเองก็ยืนยันไม่ได้ในทันที เขานั่งยองๆ แล้วถามหม่าเจียเจวี๋ยว่า นายเป็นคนจังหวัดไหน ชื่ออะไร

หม่าเจียเจวี๋ยส่งเสียงร้อง ยะๆๆ ออกมา แขนขาก็แกว่งไกวไปมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ พยายามแกล้งบ้าเพื่อตบตาให้รอดพ้นไป สารวัตรหวังก็ไม่อยากจะเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเรียกให้เพื่อนตำรวจที่สถานีรีบมาสมทบทันที

ตอนนี้ผู้คนในละแวกนั้นเริ่มถูกเสียงเอะอะดึงดูดความสนใจ ค่อยๆ มุงดูเหตุการณ์กันมากขึ้น หลิวหยางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหวงหว่านอิงยังอยู่ในห้องพักโรงแรม จึงรีบโทรหาเธอ

หว่านอิง เกิดเรื่องไม่คาดคิดนิดหน่อยน่ะ คุณช่วยเอาสัมภาระของเราสองคนลงมาที่ริมฝั่งแม่น้ำตรงข้ามหน้าโรงแรมหน่อยสิ คาดว่า... คืนนี้เราคงต้องเปลี่ยนที่นอนกันแล้วล่ะ

หวงหว่านอิงฟังปลายสายด้วยความงุนงง แต่พอได้ยินเสียงของหลิวหยางดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น จึงรีบทำตาม

พอเธอหิ้วกระเป๋าเป้สองใบวิ่งเหยาะๆ มาถึงริมฝั่งแม่น้ำ เห็นจมูกของหลิวหยางบวมแดง แถมบนเสื้อผ้ายังมีคราบเลือดติดอยู่ ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

พอเธอรู้ว่าหลิวหยางเป็นคนจับตัวหม่าเจียเจวี๋ย ผู้ร้ายหนีคดีที่ทางการต้องการตัวทั่วประเทศได้ ก็ไม่รู้ทำไมถึงได้โผเข้ากอดหลิวหยางทันที น้ำตาไหลพรากไม่ยอมหยุด ร่างกายยังสั่นสะท้านน้อยๆ

หลิวหยางรู้ดีว่าเธอคงจะตกใจกลัวมาก ถึงยังไงช่วงนี้ชื่อของหม่าเจียเจวี๋ยก็เป็นดั่งฝันร้าย ทั่วประเทศต่างก็อกสั่นขวัญหายเมื่อได้ยินชื่อนี้ โดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยยิ่งหวาดผวากันไปหมด เรื่องนี้มันกระทบกระเทือนจิตใจเธอรุนแรงเกินไป

เขาตบหลังหวงหว่านอิงเบาๆ เพื่อปลอบโยน ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวนะ เขาถูกจับแล้ว ฉันเจ็บตัวเพราะทำความดีนะ... เขาปลอบอยู่นานกว่าอารมณ์ของหวงหว่านอิงจะค่อยๆ สงบลง แต่เธอก็ยังคงเกาะแขนเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ประมาณสิบนาทีต่อมา กำลังเสริมจากสถานีตำรวจก็มาถึง ควบคุมพื้นที่เกิดเหตุได้อย่างเบ็ดเสร็จ สารวัตรหวังสั่งการให้ตำรวจนำตัวหม่าเจียเจวี๋ย หลิวหยาง และหวงหว่านอิงกลับไปที่สถานีตำรวจเขตเหอซีด้วยกัน

พอกลับมาถึงสถานีตำรวจ ตำรวจก็ทำการสอบปากคำหม่าเจียเจวี๋ยอย่างหนักตลอดทั้งคืน หลังจากเก็บลายนิ้วมือและเส้นผมของเขาไปตรวจ สุดท้ายเขาก็ยอมรับสารภาพในการกระทำความผิดของตัวเองโดยดี

หลิวหยางเองก็ให้ปากคำอย่างละเอียดตามขั้นตอน โดยเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ตอนที่เขาพบเห็น จดจำใบหน้าได้ ไปจนถึงการช่วยจับกุมตัวไว้ได้อย่างครบถ้วน

กว่าจะให้ปากคำเสร็จก็ปาเข้าไปค่อนคืนแล้ว หลิวหยางและหวงหว่านอิงถูกจัดให้นอนพักผ่อนชั่วคราวในห้องพักเวรของสถานีตำรวจ หวงหว่านอิงที่ทั้งตกใจและเหนื่อยล้าพิงไหล่หลิวหยางหลับไปในเวลาไม่นาน แต่หลิวหยางกลับไม่มีความง่วงเลยสักนิด เขากำลังคิดว่าต่อไปจะทำยังไงเพื่อดึงเอาผลประโยชน์สูงสุดเข้าตัวให้ได้