บทที่ 71 ถูจนหนังลอก

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของประธานถาน หลิวหยางก็พอจะเข้าใจได้ แต่ละแผนกก็มีข้อพิจารณาและความยากลำบากที่แตกต่างกันไป ประธานถานในฐานะผู้ควบคุมต้นทุน จำเป็นต้องมองปัญหาจากภาพรวมและมุมมองของการควบคุมความเสี่ยง การที่เขายอมตกลงทำรายงานขออนุมัติเป็นกรณีพิเศษให้สำหรับโครงการนี้โครงการเดียว ก็ถือว่าไว้หน้ากันมากแล้ว แถมยังบอกถึงความกังวลทั้งที่พูดได้และพูดไม่ได้อย่างตรงไปตรงมา นี่ถือว่าเขาไม่ได้มองหลิวหยางเป็นคนนอกเลยจริงๆ

ประธานถานครับ เป็นผมเองที่คิดอะไรง่ายเกินไป เอาแต่สนใจงานในส่วนของตัวเอง ไม่ว่าสุดท้ายแล้วประธานสวี่จะอนุมัติหรือไม่ ก็ต้องขอบคุณสำหรับการสนับสนุนอย่างเต็มที่ในครั้งนี้นะครับ วันหน้าถ้าประธานถานมีเรื่องอะไรอยากให้ผมช่วยรับรองว่าเรียกใช้ได้ตลอดเลยครับ

ประธานถานได้ยินดังนั้นก็หันไปยิ้มกับประธานหลินแล้วพูดว่า ประธานหลิน ได้ยินแล้วใช่ไหม นี่หลิวหยางเป็นคนพูดเองกับปากเลยนะ ถึงตอนนั้นถ้าเขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ พวกเราสองคนต้องไปทวงสัญญาถึงที่เลยนะ

ฮ่าๆ ได้เลยครับ แน่นอนครับ ประธานหลินก็ยิ้มรับมุกด้วย บรรยากาศในห้องทำงานจึงผ่อนคลายลงทันที

งั้นตกลงตามนี้นะ ประธานหลิน พอกลับไปแล้วก็รีบทำรายงานขออนุมัติขึ้นมา เดินเรื่องแบบด่วนพิเศษเลยนะ รีบส่งให้เจ้านายอนุมัติ จะได้ไม่กระทบต่อการประกาศผลประมูลในขั้นต่อไป

ได้ครับ ประธานถาน พอกลับไปผมจะให้คนรีบร่างเอกสารทันทีเลยครับ ประธานหลินรีบรับคำ

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของประธานถาน หลิวหยางก็กลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เรื่องการประมูล เขาได้ทำในสิ่งที่ควรทำไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่าเถ้าแก่สวี่จะอนุมัติหรือไม่ ตอนนี้เขายังมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องจัดการ นั่นก็คือการเตรียมสุนทรพจน์สำหรับงานเลี้ยงฉลองในวันพรุ่งนี้

สุนทรพจน์นี้ดูเหมือนจะง่าย แต่มันกะเกณฑ์ความพอดีได้ยากมาก จะพูดให้ดูโอเวอร์เกินไปก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะดูเหมือนคนหลงระเริง หรือจะพูดให้ดูเรียบง่ายเกินไปก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงได้ขายหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งบริษัทแน่ๆ

หลิวหยางเปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาเทมเพลตสุนทรพจน์งานประกาศเกียรติคุณ บุคคลดีเด่นต่างๆ บนอินเทอร์เน็ต หามาได้เจ็ดแปดชิ้นที่พอจะคล้ายๆ กัน จากนั้นก็เริ่มนำมาปรับใช้ให้เข้ากับสถานการณ์จริงของตัวเอง โดยเลือกเอาแต่ส่วนที่ดีและตัดส่วนที่ไม่จำเป็นทิ้ง การลอกเลียนแบบก็ถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่งนะ

เรียนท่านผู้บริหาร เพื่อนร่วมงานทุกท่าน... ไม่เอา ฟังดูเชยไป

วันนี้ ผมยืนอยู่ตรงนี้ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง... ดูปลอมไปหน่อย ไม่ค่อยจริงใจ

ก่อนอื่น ผมต้องขอขอบคุณประธานสวี่และผู้บริหารของเครือบริษัทที่ให้ความไว้วางใจและคอยสนับสนุน... ประโยคนี้ต้องมี แล้วก็ต้องพูดถึงบ่อยๆ ด้วย

เขาแก้ไข ปรับเปลี่ยนถ้อยคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า วุ่นวายอยู่หลายรอบ จนกระทั่งท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืด ถึงได้สคริปต์เวอร์ชั่นที่ตัวเองพอใจในที่สุด

พอดูเวลา ก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้ว ตอนนั้นเอง ไอคอนคิวคิวก็กะพริบขึ้นมา พอกดเข้าไปดูก็พบว่าเป็นข้อความจากกลุ่ม สามทหารเสือแห่งเหิงต้า

หวังหงจวิน ฉันเตรียมตัวออกจากโครงการแล้วนะ กะว่าน่าจะถึงบริษัทประมาณครึ่งชั่วโมง พวกนายก็เตรียมตัวเลิกงานกันได้เลย

หลิวหยาง ฉันมีสุนทรพจน์ต้องท่อง ครึ่งชั่วโมงท่องไม่จบแน่ๆ เอางี้... นายขึ้นมานั่งเล่นบนนี้ก่อน รอฉันแป๊บนึงได้ไหม

หวังหงจวิน ฉันว่าฉันไม่ขึ้นไปดีกว่า เดี๋ยวเกิดบังเอิญไปเจอผู้บริหารคนไหนเข้ามันจะดูอึดอัดเปล่าๆ ฉันรอพวกนายอยู่ข้างล่างดีกว่า

ตอนนั้นเอง เจ้าอ้วนหลิวหย่งจั๋วก็โผล่มา อย่าไปสนใจมันเลย พวกเราไปสั่งอาหารที่ร้านรอเลยดีกว่า ไม่ต้องรอมันหรอก

หวังหงจวินตอบกลับด้วยอีโมจิ โอเค

กว่าหลิวหยางจะไปถึงร้านอาหารเล็กๆ ที่พวกเขาสามคนไปกินกันประจำ ก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงครึ่งแล้ว น้ำชาบนโต๊ะถูกดื่มไปครึ่งกาแล้ว พอเจ้าอ้วนเห็นหน้าหลิวหยาง ก็เริ่มเปิดฉากด่าทอทันที

นี่ท่านผู้จัดการหลิว เดี๋ยวนี้คุณท่านวางมาดใหญ่โตขึ้นทุกวันเลยนะ ปกติก็ไม่เห็นจะเคยทำโอที แต่พอถึงเวลาต้องเลี้ยงข้าวทีไร ทำไมเรื่องมันถึงได้เยอะนัก ปล่อยให้พวกฉันสองคนนั่งรอเงือกแห้งอยู่เป็นชั่วโมง

หลิวหยางขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ไร้สาระ พรุ่งนี้บริษัทจะจัดงานประกาศเกียรติคุณให้ฉัน ฉันต้องขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวที มันก็ต้องใช้เวลาท่องสคริปต์สิวะ แกคิดว่าทุกคนจะเหมือนแกหรือไง ที่พอขึ้นเวทีไปก็เอาแต่พูดว่า ขอบคุณซีซีทีวี ขอบคุณเอ็มทีวี น่ะ

พอโดนตอกกลับ เจ้าอ้วนก็หันไปหาหวังหงจวินทันที พยายามหาพวก แกดูสิ แกดูหน้าตาคนหลงระเริงของมันสิ รู้งี้พวกเราไม่น่ารอมันเลย กินกันก่อนก็สิ้นเรื่อง

หวังหงจวินเป็นคนซื่อๆ จึงยิ้มแล้วช่วยไกล่เกลี่ย เอาล่ะๆ พวกนายสองคนก็เลิกเถียงกันสักทีเถอะ รีบๆ สั่งอาหารได้แล้ว ฉันหิวจนตาลายแล้วเนี่ย วันนี้เขาวิ่งวุ่นอยู่ที่ไซต์งานมาทั้งบ่าย หิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว

เจ้าอ้วนพอได้ยินก็มีแรงขึ้นมาทันที หยิบเมนูขึ้นมาพลิกดูอย่างจริงจัง ปากกาในมือก็ตวัดลงบนใบสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว หลิวหยางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ต้องชะโงกหน้าไปดูก็รู้ แค่ฟังชื่ออาหารที่เจ้าอ้วนพึมพำกับท่าทางการจด ก็รู้เลยว่าไอ้อ้วนเวรนี่ต้องสั่งอาหารจานหลักไปไม่ต่ำกว่าหกอย่างแน่ๆ

ไอ้เวรเอ๊ย หลิวหยางแอบด่าในใจ ไอ้อ้วนเวรนี่ กะจะเชือดฉันให้จมเขี้ยวเลยใช่ไหมเนี่ย แต่พอนึกถึงเงินรางวัลสองแสนหยวนจากบริษัทที่กำลังจะได้มา บวกกับฐานเงินเดือนที่เพิ่งปรับขึ้น เขาก็เลยยอมทน

สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกโชคดีก็คือไม่ต้องสั่งเหล้า หวังหงจวินใจป้ำมาก เอาเหล้าอู่เหลียงเย่สองขวดมาจากที่โครงการเลย เขาให้เหตุผลว่า เลี้ยงฉลองให้ฮีโร่หลิวทั้งที ก็ต้องดื่มของดีๆ หน่อยสิ สำหรับสามคน เหล้าขาวสองขวดกำลังดีเลย

หลังจากเจ้าอ้วนสั่งอาหารจนพอใจแล้วก็ส่งเมนูให้พนักงานเสิร์ฟ จากนั้นก็ทำหน้าตาทำเสียงมีลับลมคมนัยใส่หลิวหยางกับหวังหงจวิน นี่ พวกนายสองคนรู้ไหมว่าช่วงนี้ฝ่ายบุคคลของเรากำลังวุ่นอยู่กับเรื่องใหญ่เรื่องอะไร

หวังหงจวินยกแก้วชาขึ้นจิบ แล้วถามรับมุก ยุ่งเรื่องอะไรล่ะ ทำเป็นมีความลับไปได้

หลิวหยางทำท่าทางไม่สนใจที่เจ้าอ้วนเล่นตัว แล้วพูดสวนไปประโยคหนึ่ง ยังไงซะฝ่ายบุคคลของพวกนายก็ไม่ได้ทำเรื่องที่เป็น เรื่องของคน อยู่แล้วนี่

พรวด หวังหงจวินที่เพิ่งจะจิบน้ำชาเข้าปากถึงกับพ่นออกมา สำลักจนไอค่อกแค่ก มือก็เช็ดปากไปพลาง ชี้หน้าหลิวหยางแล้วหัวเราะไปพลาง แค่กๆ... หลิวหยาง... ต้องเป็นแกจริงๆ นั่นแหละ พูดได้... พูดได้เห็นภาพสุดๆ ไปเลย ก็ไม่ได้ทำ เรื่องของคน จริงๆ นั่นแหละ

เจ้าอ้วนได้ยินก็โวยวายทันที เฮ้ยๆๆ พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิ อะไรคือไม่ได้ทำเรื่องของคน พวกฉันวันๆ ยุ่งตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต แต่กลับไม่เป็นที่ต้อนรับของพวกแผนกปฏิบัติงานอย่างพวกแกเนี่ย พวกฉันจะไปเรียกร้องความยุติธรรมจากใครได้ฮึ

ใช่ๆๆ แกพูดถูกหมดเลย เป็นพวกฉันเองที่มีตาหามีแววไม่ที่ไปปรักปรำพวกแก งั้นขอเชิญใต้เท้าหลิวช่วยกรุณาเปิดเผยหน่อยเถอะครับ ว่าช่วงนี้พวกคุณกำลังยุ่ง เรื่องของคน เรื่องอะไรกันอยู่

เจ้าอ้วนแค่นเสียงฮึแล้วพูดว่า เดือนหน้า บริษัทเตรียมจะจัดงานมหกรรมรับสมัครงานครั้งใหญ่เลยล่ะ

หลิวหยางได้ยินก็แค่นหัวเราะ เจ้าอ้วน แกไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม บริษัทไม่รับคนแล้วจะให้ปิดกิจการไปเลยหรือไง นี่มันเรื่องใหญ่ตรงไหนกัน

แกฟังฉันพูดให้จบก่อนสิ เจ้าอ้วนถลึงตาใส่หลิวหยางอย่างไม่พอใจ ครั้งนี้ไม่ได้เปิดรับพนักงานทั่วไปนะ แต่เป็นระดับผู้บริหารและหัวกะทิในวงการอสังหาริมทรัพย์ทั้งนั้น แถมบริษัทยังจ้างบริษัทเฮดฮันเตอร์ชื่อดังหลายแห่งให้ช่วยดึงตัวคนมาพร้อมๆ กันด้วยนะ

ได้ยินประธานสือที่เพิ่งย้ายมาใหม่ของศูนย์ทรัพยากรบุคคลบอกว่า พอจบงานรับสมัครงานครั้งนี้แล้ว ได้คนมาครบเมื่อไหร่ เจ้านายก็จะส่งทีมงานมือฉมังกลุ่มหนึ่ง ไปบุกเบิกตลาดและตั้งสำนักงานสาขาตามเมืองชั้นหนึ่งและชั้นสองทั่วประเทศเลยล่ะ

พอได้ยินถึงตรงนี้ หลิวหยางก็เริ่มสนใจขึ้นมา ในชาติก่อนตอนที่เขาเข้าบริษัทและได้รับการอบรมพนักงานใหม่ เขาเคยศึกษาประวัติของเหิงต้ามาก่อน บริษัทสาขาในภูมิภาคต่างๆ เพิ่งจะเริ่มทยอยก่อตั้งขึ้นก็ช่วงประมาณปีสองพันหก หรือว่าในชาตินี้เพราะการปรากฏตัวของเขา ทำให้เถ้าแก่สวี่เร่งแผนการขยายธุรกิจไปทั่วประเทศให้เร็วขึ้น

ไม่น่าจะใช่ เขารู้ตัวดีว่าตัวเองยังไม่มีอิทธิพลขนาดนั้น คาดว่าคนที่ถูกส่งไปปีนี้น่าจะเป็นกองหน้า เพื่อไปสำรวจเส้นทางและเตรียมการล่วงหน้ามากกว่า

เดี๋ยวต้องหาโอกาสหยั่งเชิงเถ้าแก่สวี่ดูสักหน่อยแล้ว ถ้าข่าวนี้เป็นเรื่องจริงล่ะก็ บางทีเขาอาจจะลองขอไปเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรกดู อาศัยการรู้อนาคตล่วงหน้า ชิงคว้าที่ดินทำเลทองสักแปลงสองแปลงก่อนปีสองพันหก จากนั้นก็อาศัยจังหวะนี้ก่อตั้งบริษัทสาขาในภูมิภาคแห่งแรกของเหิงต้าขึ้นมาซะเลย นี่มันเป็นผลงานและประสบการณ์ระดับมาสเตอร์พีซชัดๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาที่หลิวหยางมองเจ้าอ้วนก็เปลี่ยนไป เขารินน้ำชาให้เจ้าอ้วนจนเต็มแก้วด้วยตัวเอง เจ้าอ้วน ทำได้ดีมาก ข่าวนี้มีประโยชน์มาก เห็นแก่ข้อมูลที่มีค่าขนาดนี้ คืนนี้ตอนไปถูขี้ไคล ฉันจะให้แกเลือกคนถูก่อนเลย

พอเจ้าอ้วนได้ยิน ดวงตาเล็กๆ ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เอ่อ... ท่านฮีโร่หลิว รบกวนจัดคนถูขี้ไคลให้สักสองคนได้ไหม พอดีฉันค่อนข้างอ้วน พื้นที่มันเยอะ กลัวว่าคนเดียวจะถูไม่ทันน่ะ

หลิวหยางมองเหยียดอย่างรำคาญ ไสหัวไปเลย แค่ไขมันย้วยๆ ของแก ฉันยังกลัวว่าเขาจะถูจนหนังแกลอกซะด้วยซ้ำ