บทที่ 72 เงินโบนัสเข้าบัญชี

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญ ทั้งสามคนก็เดินลูบพุงกอดคอกันเดินออกจากร้านอาหารเล็กๆ แห่งนั้น แล้วมุ่งหน้าไปยังตงฟางเวยหนีซือ ซึ่งเป็นฐานที่มั่นประจำของพวกเขาอย่างรู้ใจกัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวหยางก็เดินออกมาจากข้างในด้วยท่าทางสดชื่นแจ่มใส ที่โซนพักผ่อน หวังหงจวินกำลังนอนจิบชาหลับตารอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

ฉันนึกว่านายกลับไปก่อนแล้วซะอีก รอนานไหมเนี่ย หลิวหยางเดินเข้าไป หยิบชาอีกถ้วยขึ้นมาจิบ

ฉันก็เพิ่งออกมาได้ไม่นานเหมือนกัน หวังหงจวินยื่นบุหรี่ให้หลิวหยางมวนหนึ่ง จะรอเจ้าอ้วนหน่อยไหม

หลิวหยางโบกมือ ไม่ต้องรอหรอก พวกเรากลับกันก่อนเลย เจ้านี่มันชอบทำเป็นเข้ม

หวังหงจวินชะงักไปนิด ทำเป็นเข้ม ทำอะไรล่ะ

หลิวหยางขยับเข้าไปใกล้หวังหงจวินแล้วหัวเราะเสียงเบา คราวก่อนฉันเคยถามหมอนวดที่ขัดขี้ไคลให้เขาน่ะสิ เธอบอกว่าเจ้าอ้วนใช้เวลาขัดแค่สิบนาทีก็เสร็จแล้ว หลังจากนั้นก็เอาแต่ชวนเธอคุยจ้ออยู่เป็นชั่วโมงถึงยอมออกมา

หวังหงจวินได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตบเข่าฉาดแล้วหัวเราะลั่น ฮ่าๆๆ มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ ตามหลักแล้วเจ้าอ้วนไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนั้น ที่แท้ก็ไปมัวแต่อู้ชวนคุยอยู่ข้างในนี่เอง

หลิวหยางรีบขัดจังหวะเสียงหัวเราะของเขาแล้วกำชับว่า นี่ เรื่องนี้รู้กันแค่ฉันกับนายนะ ห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาด แล้วก็อย่าไปพูดต่อหน้าเจ้าอ้วนด้วยล่ะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย ขืนพูดไปเดี๋ยวจะไปทำร้ายจิตใจมันเปล่าๆ

หวังหงจวินกว่าจะหยุดหัวเราะได้ก็ทำหน้าแบบเข้าใจดี อืม วางใจเถอะ ฉันรู้กาลเทศะน่า

ทั้งสองคนสูบบุหรี่ที่โซนพักผ่อนเสร็จก็เดินออกมา หวังหงจวินเรียกแท็กซี่กลับไปที่โครงการ ส่วนหลิวหยางก็เดินทอดน่องกลับหอพักบริษัทไปคนเดียว

พอกลับมาถึงหอพัก หลิวหยางเพิ่งจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเตรียมจะหลับ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พอหยิบมาดูหน้าจอก็พบว่าเป็นหวงหว่านอิง

หลิวหยาง ฉันโทรหาคุณตั้งหลายสายทำไมไม่รับ คุณทำอะไรอยู่เนี่ย

หลิวหยางหาวหวอดใหญ่ ฉันเพิ่งจะนอนลงเตรียมจะหลับเนี่ย เมื่อคืนหวังหงจวินมาจากโครงการ ฉันกับเจ้าอ้วนก็เลยพาเขาไปกินข้าว ดื่มกันหนักไปหน่อย ก็เลยพากันไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำ เพิ่งจะกลับมาถึงเนี่ย มีอะไรเหรอ

จริงเหรอ แค่กินข้าวกับอาบน้ำแค่นั้นเองเหรอ

จริงยิ่งกว่าไข่มุกแท้อีก ถ้าไม่เชื่อตอนนี้คุณโทรไปถามหวังหงจวินดูได้เลย ป่านนี้เขาน่าจะยังอยู่บนรถระหว่างทางกลับโครงการเลยล่ะ

เขาตัดสินใจว่าจะต้องตั้งรับแล้วสวนกลับเสียหน่อย เพื่อดัดนิสัยชอบโทรมาเช็กของเธอ ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้ติดเป็นนิสัย วันๆ เอาแต่ทำตัวเป็นนักสืบ ใครจะไปทนไหว

มันไม่ใช่นะ หวงหว่านอิง ระหว่างเราสองคนตอนนี้ แม้แต่ความเชื่อใจพื้นฐานแค่นี้ก็ไม่มีให้กันแล้วเหรอ

หวงหว่านอิงเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดูเหมือนจะรู้สึกตัวว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้ ชิ ก็ใครใช้ให้คุณไม่รับโทรศัพท์ล่ะ สมน้ำหน้า เธอรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เสาร์อาทิตย์นี้คุณจะมาที่มหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นไหม

หลิวหยางฟังท่าทีการแถเปลี่ยนเรื่องแบบดื้อๆ ของเธอแล้ว ในใจก็อดถอนหายใจไม่ได้ ในเรื่องของการปราบพยศผู้หญิงเนี่ย เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์เอาเสียเลย การได้กลับมาเกิดใหม่ก็ไม่ได้ช่วยให้เก่งไปซะทุกเรื่องหรอกนะ

แต่เขาใช้ชีวิตในชาติก่อนแลกกับสัจธรรมอันโหดร้ายมาแล้วข้อหนึ่ง นั่นคือเงินต่างหากที่เป็นไพ่ตายใบสำคัญที่สุดที่จะทำให้ผู้ชายสามารถยืนหยัด รักษาศักดิ์ศรี และมีสิทธิ์เลือกในสังคมนี้ได้ ตราบใดที่อำนาจทางการเงินยังอยู่ในมือของตัวเองอย่างมั่นคง ยังจะต้องกลัวว่าเธอจะหนีไปไหนอีก ต่อให้เธอหนีไปจริงๆ ข้างนอกนั่นก็ยังมีผู้หญิงอีกเป็นพรวนที่ต่อแถวรอเข้ามาหาอยู่ดี

พอคิดตก หลิวหยางก็ไม่มัวเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยอีก ไปสิ พอดีเลย ผมจะไปที่สมาคมผู้สอบบัญชีเพื่อสมัครสอบสามวิชาที่เหลือด้วย

โอเค งั้นมาถึงแล้วอย่าลืมโทรหาฉันนะ ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะคุยกับคุณ

เรื่องอะไรเหรอ ทำเป็นมีลับลมคมนัย ตอนนี้บอกไม่ได้เหรอ

รอคุณมาถึงแล้วค่อยคุยก็แล้วกัน แค่นี้นะ หวงหว่านอิงไม่รอให้หลิวหยางถามต่อก็ชิงวางสายไปเสียก่อน

หลิวหยางฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือ แทบจะอยากพุ่งไปที่มหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นเดี๋ยวนี้เลย เพื่อลากตัวเธอออกมาตีก้นสักสองทีให้เข็ด ซึ่งนี่ก็เป็นเพียงความคิดหยอกล้อกันเล่นๆ ตามประสาคู่รักเท่านั้น

ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น หลิวหยางมาถึงบริษัทตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อนำสคริปต์สุนทรพจน์ที่จะใช้ในวันนี้มาท่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบ จากนั้นถึงได้เดินตามเพื่อนร่วมงานในแผนกเข้าไปที่ห้องประชุมใหญ่ของเครือบริษัท

ลำดับขั้นตอนของการประชุมไม่ได้ซับซ้อนอะไร หลังจากพิธีกรกล่าวเปิดงานสั้นๆ ก็เชิญหลิวหยางขึ้นเวทีเพื่อแบ่งปันประสบการณ์ หลิวหยางเดินขึ้นไปยืนอยู่หน้าไมโครโฟน มองดูเพื่อนร่วมงานที่นั่งกันอยู่เต็มพรืดด้านล่าง และบรรดาผู้บริหารของเครือบริษัทที่นั่งตัวตรงอย่างเป็นทางการอยู่แถวหน้า ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงจะเป็นการโม้เกินไปหน่อย

เขาเริ่มต้นด้วยการอธิบายเหตุการณ์ตอนจับกุมหม่าเจียเจวี๋ยแบบคร่าวๆ จากนั้นก็เน้นย้ำถึงความรู้สึกซาบซึ้งใจที่มีต่อบริษัทและสังคมที่คอยขัดเกลาสั่งสอน โดยยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับแพลตฟอร์มของเหิงต้า การสนับสนุนของผู้บริหาร การศึกษาจากมหาวิทยาลัย และการชี้นำขององค์กรพรรค

ในตอนท้าย เขาเพิ่มระดับเสียงขึ้น และใช้ประโยคที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกเป็นบทสรุป ดังนั้น ผมจะจดจำไว้เสมอว่า ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือการใช้ชีวิต ผมจะต้องปกป้องชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของแบรนด์เหิงต้าของเรา ให้เหมือนกับปกป้องดวงตาของตัวเองครับ

ประโยคนี้ความจริงแล้วเป็นสโลแกนโฆษณาที่เถ้าแก่สวี่ใช้พูดหลังจากที่เหิงต้าได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฮ่องกงในเวลาต่อมา และมันก็ได้กลายมาเป็นสโลแกนที่แพร่หลายไปทั่วภายในองค์กรเหิงต้า แต่ในเวลานี้ หลิวหยางได้นำมันมาใช้ล่วงหน้า และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นประโยคสรุปจบของเขาเอง

และในขณะเดียวกัน เถ้าแก่สวี่ที่นั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะประธาน พอได้ยินหลิวหยางพูดประโยคที่ว่า ปกป้องภาพลักษณ์ของแบรนด์บริษัทให้เหมือนกับปกป้องดวงตาของตัวเอง ออกมา ร่างกายของเขาก็ยืดตรงขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าอย่างจัง มันช่างสะท้อนและสอดคล้องกับความคิดบางอย่างในส่วนลึกของจิตใจเขาอย่างรุนแรงราวกับมีอะไรดลใจ

ช่วงการมอบรางวัลที่ตามมาได้ผลักดันบรรยากาศให้พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เถ้าแก่สวี่เดินขึ้นเวทีไปมอบใบประกาศเกียรติคุณบุคคลผู้สร้างคุณูปการดีเด่นแห่งเครือบริษัทเหิงต้า และสมาชิกพรรคดีเด่นแห่งเครือบริษัทเหิงต้า ทั้งสองใบให้กับหลิวหยางด้วยตัวเอง จากนั้นก็มีคนยกป้ายรางวัลขนาดใหญ่ที่เขียนตัวเลขสองแสนหยวนขึ้นมา และเถ้าแก่สวี่ก็เป็นคนยื่นมันให้กับหลิวหยางกับมือ

ก่อนหน้านี้ฝ่ายบุคคลได้พูดคุยกับหลิวหยางไว้แล้วว่า เงินรางวัลของจริงจะถูกโอนเข้าบัญชีเงินเดือนของเขาโดยตรงหลังจากงานประกาศเกียรติคุณสิ้นสุดลง

ปิดท้ายด้วยการกล่าวสรุปของเถ้าแก่สวี่ เขาปลุกระดมด้วยน้ำเสียงที่ฮึกเหิม เรียกร้องให้พนักงานเหิงต้าทุกคนเรียนรู้จากหลิวหยาง เรียนรู้ถึงจิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญในการทำความดีของเขา เรียนรู้ถึงความรับผิดชอบที่รักองค์กรดั่งบ้านของเขา พอพูดมาถึงจุดที่อินจัด เขาก็ได้หยิบยกเอาคำพูดของหลิวหยางเมื่อครู่นี้ขึ้นมาพูดเป็นพิเศษ

เมื่อกี้หลิวหยางพูดไว้ว่า ต้องปกป้องภาพลักษณ์ของแบรนด์เหิงต้าของเรา ให้เหมือนกับปกป้องดวงตาของตัวเอง ผมคิดว่าประโยคนี้พูดได้ดีมาก ลึกซึ้งมาก นี่ไม่ใช่แค่สโลแกนเท่านั้น แต่มันควรจะกลายมาเป็นบรรทัดฐานในการปฏิบัติตัวของคนเหิงต้าทุกคน ที่ซึมซับไว้ในใจและแสดงออกมาทางการกระทำ

เขาหันไปหาหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างๆ แล้วสั่งการ ฝ่ายประชาสัมพันธ์จดเอาไว้ด้วยนะ เอาประโยคที่หลิวหยางพูดนี้ใส่เข้าไปในคู่มือประชาสัมพันธ์วัฒนธรรมองค์กรของเราด้วย นี่แหละคือจิตวิญญาณแห่งเหิงต้าของเรา

การประชุมสิ้นสุดลงท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง หลิวหยางยังไม่ทันจะได้กลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นเบาๆ เขาหยิบขึ้นมาเปิดดูก็พบว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าจากธนาคาร

บัญชีที่ลงท้ายด้วยแปดแปดสี่แปดของท่าน มียอดเงินเข้าจำนวนสองแสนหยวนถ้วน เมื่อวันที่สิบแปดมีนาคม เวลาสิบนาฬิกาสามสิบนาที ยอดเงินคงเหลือสองแสนหกหมื่นหยวนสามสิบเฟิน