บทที่ 87 ความสัมพันธ์แบบคู่หูกลางทาง

หลังจากปิดโปรแกรมซื้อขายหุ้น หลิวหยางที่กำลังอารมณ์ดีก็เตรียมจะชงชากังฟูสักป้านเพื่อจิบให้ชุ่มคอ โทรศัพท์จากศูนย์ทรัพยากรบุคคลของเครือบริษัทก็โทรเข้ามาพอดี

สวัสดีค่ะผู้จัดการหลิว ฉันหลี่ฮุ่ยจากแผนกค่าตอบแทนและสวัสดิการ ศูนย์ทรัพยากรบุคคลค่ะ เสียงหญิงสาววัยรุ่นดังมาจากปลายสาย รบกวนเวลาสักครู่นะคะ เนื่องจากงานภูมิทัศน์สวนส่วนกลางของโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนผ่านการตรวจรับเฉพาะทางก่อนกำหนด ประธานสวี่จึงอนุมัติเงินรางวัลพิเศษสำหรับโครงการนี้เป็นจำนวนเงินห้าหมื่นหยวนค่ะ รบกวนคุณช่วยจัดทำแผนการจัดสรรเงินรางวัล และส่งให้ทางเราก่อนเลิกงานพรุ่งนี้ด้วยนะคะ

ได้ครับคุณหลี่ฮุ่ย ผมเข้าใจแล้วครับ ก่อนเลิกงานพรุ่งนี้ผมจะส่งแผนไปให้แน่นอนครับ

ลำบากผู้จัดการหลิวแล้วค่ะ งั้นไม่รบกวนเวลาแล้วนะคะ

หลังจากวางสาย หลิวหยางก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ครุ่นคิดถึงการจัดสรรเงินรางวัลก้อนนี้ ยุคนี้ยังไม่มีระบบประเมินผลงานที่ได้มาตรฐานหรือขั้นตอนการให้คะแนนที่ซับซ้อนเหมือนในอีกสิบกว่าปีให้หลังหรอกนะ โดยเฉพาะสำหรับรางวัลพิเศษเฉพาะกิจแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้รับผิดชอบโครงการนั่นแหละ

จะแบ่งยังไงให้ดูยุติธรรมและสามารถสร้างแรงจูงใจให้ทีมงานได้ด้วย เป็นเรื่องที่ต้องใช้เทคนิคสักหน่อย

อย่างแรก ในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการที่ต้องแบกรับความกดดันและความรับผิดชอบหลัก การได้ส่วนแบ่งก้อนโตที่สุดถือเป็นกฎที่รู้กันดีในวงการ เขาแบ่งให้ตัวเองสองหมื่นห้าพันหยวน ซึ่งก็ไม่ได้ถือว่ามากเกินไป ผู้รับผิดชอบโครงการบางคนยังได้มากกว่านี้เสียด้วยซ้ำ

ส่วนเงินอีกสองหมื่นห้าพันหยวนที่เหลือ เขาตัดสินใจใช้วิธีที่ง่ายและลดความขัดแย้งได้ดีที่สุดในตอนนี้ นั่นคือการแบ่งตามฐานเงินเดือนรวมของพนักงานระดับบริหารทั้งหมดในโครงการประจำเดือนมิถุนายน สูตรคำนวณง่ายๆ ก็คือ เงินรางวัลที่แต่ละคนควรได้รับ เท่ากับ สองหมื่นห้าพัน หารด้วย ฐานเงินเดือนรวมของทีมในเดือนมิถุนายน คูณด้วย เงินเดือนของแต่ละคนในเดือนมิถุนายน

พูดง่ายๆ วิธีนี้ก็คือ กินข้าวหม้อใหญ่ นั่นแหละ คนที่เงินเดือนสูงก็จะได้เยอะหน่อย คนที่เงินเดือนน้อยก็จะได้ส่วนแบ่งด้วย ทุกคนจะได้แบ่งปันผลลัพธ์ตามสัดส่วนรายได้ที่มีอยู่

แม้ว่าจะไม่สามารถสะท้อนถึงความแตกต่างของผลงานแต่ละคนได้อย่างแม่นยำ และอาจจะไม่ยุติธรรมนักสำหรับคนที่มีผลงานโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่ในช่วงโค้งสุดท้ายของโครงการ ทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยกันมามาก วิธีแบบ กระจายแสงแดดให้ทั่วถึง แบบนี้จะช่วยปลอบโยนจิตใจคนได้ดีที่สุด ดูแลความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ได้ ป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้งภายในเพราะเรื่องแบ่งเงินไม่ลงตัว ถึงยังไงโครงการก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังต้องอาศัยความสามัคคีของทีมงานต่อไป

ส่วนเงินโบนัสประจำปีนั้นจะใช้วิธีนี้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องนำระบบการประเมินมาจัดระดับให้ชัดเจน เพื่อให้รางวัลแก่คนที่ทำงานจริงๆ

ดังนั้น หลิวหยางจึงดึงข้อมูลเงินเดือนเดือนมิถุนายนของพนักงานระดับบริหารทั้งหมดในแผนกโครงการออกมา และคำนวณยอดเงินจัดสรรของแต่ละคนได้อย่างรวดเร็ว คำนวณออกมาแล้ว แต่ละคนจะได้รับเงินพิเศษเพิ่มขึ้นเทียบเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนเลยทีเดียว ซึ่งในยุคนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนดีใจกันได้แล้ว

เขาทำตารางจัดสรรเงินรางวัลพร้อมคำอธิบายสั้นๆ แนบไปด้วย และส่งให้หลี่ฮุ่ยที่ศูนย์ทรัพยากรบุคคลก่อนเลิกงานในวันนั้นเลย ประสิทธิภาพที่รวดเร็วนี้ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับประหลาดใจ

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ หลิวหยางก็กำลังคิดอยู่ว่าสุดสัปดาห์นี้จะไปส่งการบ้านที่มหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นดีไหม โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

จะบังเอิญอะไรขนาดนี้ หลิวหยางรับสายแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี ฮัลโหล หว่านอิง ผมเพิ่งจะคิดอยู่ว่าจะโทรหาคุณ คุณก็โทรมาพอดีเลย คุณว่าแบบนี้เรียกว่าใจตรงกันหรือเปล่าล่ะ

แต่หวงหว่านอิงปลายสายไม่เล่นด้วย เธอแค่นเสียงฮึ หลิวหยาง คุณไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย ฉันไม่รู้ทันคุณหรือไง ถ้าฉันไม่โทรหาคุณ คุณก็ไม่มีทางนึกถึงแล้วโทรหาฉันก่อนหรอก วันๆ เอาแต่สนใจโครงการของคุณ หลอกผีเถอะ

คราวนี้หลิวหยางไม่กลัวฟ้าผ่าเลยแม้แต่น้อย เขาสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะ หว่านอิง ครั้งนี้ผมไม่ได้หลอกคุณจริงๆ ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้ก็วันศุกร์แล้ว ยังไงก็ต้องไปเยี่ยมหัวหน้าของผมสักหน่อย เพื่อทบทวนความผิดของตัวเองที่ช่วงนี้ไม่ค่อยใส่ใจคุณ ถ้าหลอกขอให้เป็นลูกหมาเลย

พอเถอะคุณ หวงหว่านอิงขัดจังหวะอย่างไม่ใส่ใจ คุณไม่รู้ตัวหรอกว่าทำตัวเป็นลูกหมามาตั้งกี่รอบแล้ว ยังจะกล้าพูดอีกเหรอ คราวก่อนบอกว่าจะมาหาช่วงสุดสัปดาห์ สุดท้ายโครงการก็มีปัญหา คราวก่อนนู้นคุยโทรศัพท์กันตอนกลางคืน คุยไปคุยมาฉันก็ได้ยินเสียงคุณกรนซะงั้น

หลิวหยางรู้สึกว่าแม่สาวน้อยคนนี้ฝีปากกล้าขึ้นทุกวัน ไม่เหลือความขี้อายเหมือนตอนเจอกันครั้งแรกเลยสักนิด เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ สหายหวงหว่านอิง ดูท่าทางคุณจะคันหนังปลาอีกแล้วใช่ไหม วางใจได้เลย พรุ่งนี้คืนผมจะทำให้คุณรู้เองว่าทำไมดอกไม้ถึงได้แดงขนาดนี้

ฮึ ขู่ใครกัน ฉันไม่ได้โตมากับคำขู่นะจะบอกให้

โอ้โห มีคนไม่กลัวตายจริงๆ ด้วย ปล่อยให้ปากเก่งไปก่อนเถอะ ถึงเวลาอย่ามาร้องไห้กระซิกๆ ขอร้องผมก็แล้วกัน

คุณ... ไอ้บ้า หวงหว่านอิงถ่มน้ำลายใส่โทรศัพท์เบาๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่คุยเรื่องไร้สาระกับคุณแล้ว มะรืนนี้มหาวิทยาลัยก็เริ่มปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว พรุ่งนี้เย็นพวกเราในหอพักเลยจะจัดปาร์ตี้กัน หวังหงจวินกับถังม่านก็มาด้วย คุณจะมาไหมล่ะ

ไปสิ ต้องไปอยู่แล้ว หลิวหยางตอบตกลงโดยไม่ลังเล งานเลี้ยงหอพักของภรรยา คนเป็นสามีอย่างผมจะพลาดได้ยังไงล่ะ พรุ่งนี้กี่โมงล่ะ

เมื่อได้ยินหลิวหยางตอบตกลงอย่างง่ายดาย หวงหว่านอิงก็พูดด้วยความดีใจ นัดกันไว้พรุ่งนี้หกโมงเย็น คุณเลิกงานเร็วหน่อยได้ไหมล่ะ เดินทางจากฝั่งโครงการของคุณมา ช่วงเย็นวันหยุดสุดสัปดาห์รถต้องติดแน่ๆ

หลิวหยางคิดดูแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ได้ เดี๋ยวผมจะพยายามออกตั้งแต่ห้าโมงกว่าๆ น่าจะทันอยู่ ที่ไหนล่ะ

ก็ร้านสุกี้ไต่เม่ยข้างๆ ประตูตะวันออกของมหาวิทยาลัยเราไง คุณรู้จักใช่ไหม ที่เป็นสุกี้บุฟเฟต์น่ะ เราเคยไปกันครั้งนึงไง

รู้จักๆ ไปถึงแล้วผมจะเข้าไปหาพวกคุณเลยนะ

อืม แล้วอย่าลืมออกเดินทางแต่เนิ่นๆ ล่ะ อย่ามาสายนะ หวงหว่านอิงกำชับอีกครั้ง

วางใจเถอะ คุณนี่เริ่มจะจู้จี้เหมือนแม่ผมเข้าไปทุกทีแล้วนะ หลิวหยางหัวเราะ

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป

พอวางโทรศัพท์ หลิวหยางถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหกโมงกว่าแล้ว เขาจึงรีบวิ่งไปกินข้าวที่โรงอาหาร และก็เป็นไปตามคาด โรงอาหารว่างเปล่า กะละมังสเตนเลสใส่กับข้าวใบใหญ่หลายใบว่างเปล่า บางใบก็ถูกเก็บไปแล้วด้วยซ้ำ ป้าแม่ครัวกำลังเช็ดเคาน์เตอร์อยู่

เมื่อเห็นแบบนั้น หลิวหยางก็เตรียมจะหันหลังกลับไปหากินง่ายๆ ข้างนอก

อ้าว ผู้จัดการหลิว ผู้จัดการหลิว

หลิวหยางหันกลับมา ก็เห็นพี่หวง ผู้รับเหมาทำโรงอาหารกำลังถือถาดอาหารสเตนเลสที่มีฝาปิดเดินออกมาจากห้องครัวด้านหลัง

ผู้จัดการหลิว ฉันกะไว้แล้วเชียวว่าวันนี้คุณคงจะยุ่งจนเลิกดึก ก็เลยตั้งใจเก็บข้าวกับกับข้าวไว้ให้คุณชุดนึงน่ะค่ะ เธอพูดพลางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ

หลิวหยางค่อนข้างแปลกใจ รีบพูดว่า พี่หวง รบกวนพี่แย่เลย เกรงใจจริงๆ ครับ ป่านนี้แล้วผมก็นึกว่าจะไม่มีข้าวเหลือแล้วซะอีก

ผู้จัดการหลิวเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ พี่หวงโบกมือพร้อมรอยยิ้ม คนทั้งแผนกโครงการของเรา ใครจะไม่มีข้าวกินก็ช่าง แต่จะปล่อยให้ผู้จัดการหลิวต้องทนหิวไม่ได้เด็ดขาดค่ะ

หลิวหยางยิ้ม ไม่ได้พูดจาเกรงใจอะไรต่อ การที่พี่หวงคนนี้มาเอาอกเอาใจขนาดนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตอนที่สวีเต๋อจงถูกจับตัวไปแล้วหลิวหยางเข้ามารับช่วงต่อ พี่หวงคนนี้ก็กลัวว่าหลิวหยางจะเปลี่ยนตัวเธอ ถึงขั้นมาแสดงความภักดีถึงในห้องทำงานของหลิวหยางเป็นการส่วนตัว เกือบจะทำให้เขาเสียเปรียบเข้าให้แล้ว

หลิวหยางย่อมเข้าใจความหมายของเธอดี เมื่อพิจารณาจากที่ตัวเองก็จะไม่ได้อยู่ที่โครงการนี้นานนัก ตราบใดที่โรงอาหารไม่มีปัญหาอะไร ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปยุ่งกับผลประโยชน์ที่เกี่ยวโยงกันวุ่นวายพวกนี้หรอก ตัดปัญหาไปดีกว่า

หลังจากแสดงจุดยืนชัดเจนว่าจะไม่เปลี่ยนผู้รับเหมาทำโรงอาหารโดยไม่มีเหตุผล ถึงได้หลุดพ้นจากการตามตื๊อของพี่หวงมาได้ ภายหลังหลิวหยางไปสืบดูเงียบๆ พี่หวงคนนี้อ้างตัวกับคนอื่นว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของสวีเต๋อจง แต่คนตาดีมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นความสัมพันธ์แบบคู่หูกลางทางเสียมากกว่า แต่หลิวหยางก็ขี้เกียจจะไปยุ่งกับเรื่องเน่าเฟะพวกนี้

คราวนี้พี่หวงรู้กาลเทศะ ไม่ได้ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ บอกแค่ว่า ผู้จัดการหลิวค่อยๆ ทานนะคะ ถ้าไม่อิ่มในหม้อยังมีอีกค่ะ แล้วก็หันกลับไปยุ่งกับงานของตัวเองต่อ