บทที่ 88 แหย่รังแตน

หลิวหยางรีบกินข้าวลวกๆ จนหมดแล้วพูดว่า ขอบคุณครับพี่หวง ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหาร พอกลับมาถึงห้องทำงาน หลิวหยางก็หยิบหนังสือเรียนวิชาการสอบบัญชีขึ้นมาอ่าน เมื่อปริมาณงานและงานเลี้ยงรับรองมีมากขึ้นเรื่อยๆ เวลาที่จะได้นั่งลงอ่านหนังสืออย่างสงบก็ถูกบีบให้เหลือน้อยลงทุกที เขาจึงทำได้เพียงพยายามใช้เวลาว่างอันน้อยนิดในช่วงค่ำคืน บังคับตัวเองให้อ่านให้ได้สักบทสองบท

โชคดีที่ยุคนี้ยังไม่มีสมาร์ตโฟน ไม่มีคลิปวิดีโอสั้นหรือหน้าฟีดโมเมนต์ให้ไถดูอย่างไม่รู้จักจบสิ้น ไม่อย่างนั้นเกรงว่าแม้แต่เวลาเพียงเท่านี้ก็คงจะถูกแย่งชิงไปจนหมด

วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันศุกร์ หลิวหยางตั้งใจว่าจะออกเดินทางแต่เนิ่นๆ เพื่อหลีกเลี่ยงช่วงรถติดตอนเย็น แต่แผนการหรือจะสู้ความเปลี่ยนแปลง กว่าเขาจะโอ้เอ้จนได้ออกเดินทางก็ปาเข้าไปห้าโมงครึ่งแล้ว คุณคงจินตนาการไม่ออกหรอกว่าช่วงรถติดตอนเย็นวันศุกร์ของเมืองเย่ว์นั้นมันชวนให้สิ้นหวังขนาดไหน

กระแสรถยนต์บนถนนสายหลักขยับเขยื้อนเชื่องช้าเป็นเต่าคลาน ติดไฟแดงลูกแล้วลูกเล่า กว่าเขาจะหาที่จอดรถได้สำเร็จก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงครึ่งแล้ว

โถงร้านสุกี้ไต่เม่ยบนชั้นสามแทบจะไม่มีที่นั่งว่าง กลิ่นหอมของเครื่องเทศสุกี้อบอวลไปทั่วบริเวณ มองไปทางไหนก็เห็นแต่นักศึกษาจับกลุ่มกันเป็นกลุ่มๆ หลิวหยางมองหาอยู่นาน ในที่สุดก็เห็นหวงหว่านอิงนั่งอยู่ที่มุมริมหน้าต่างด้านในสุด

เธอกำลังหันหน้าไปคุยอะไรบางอย่างกับถังม่านที่อยู่ข้างๆ หวังหงจวินนั่งอยู่ข้างถังม่าน และที่โต๊ะยังมีผู้หญิงอีกสองคน น่าจะเป็นหลี่ซานซานกับจางเหมย เพื่อนร่วมหอพักอีกสองคนของหวงหว่านอิง

หลิวหยางรีบเบียดตัวเข้าไป ขอโทษด้วยครับ ขอโทษที รถติดมากจริงๆ ปล่อยให้ทุกคนรอนานเลย

หวงหว่านอิงได้ยินเสียงก็หันกลับมา พอเห็นว่าเป็นหลิวหยางก็เบ้ปาก มาสายทุกทีเลย รู้จักรักษาเวลาบ้างได้ไหม น้ำเสียงไม่ดังนักแต่คนที่นั่งอยู่ก็ล้วนได้ยินกันหมด เห็นได้ชัดว่าการที่หลิวหยางปล่อยให้เธอต้องรอต่อหน้าเพื่อนร่วมหอพักนานขนาดนี้ทำให้เธอรู้สึกเสียหน้านิดหน่อย

หวังหงจวินเห็นแบบนั้นก็รีบช่วยพูดไกล่เกลี่ย เรื่องนี้จะโทษหลิวหยางคนเดียวก็ไม่ได้ โครงการของพวกเขากำลังจะส่งมอบอยู่แล้ว ตอนนี้อยู่ในช่วงโค้งสุดท้าย งานต้องทั้งเยอะและยุ่งยากแน่นอน เขาเป็นถึงผู้รับผิดชอบ จะให้นึกจะมาก็มาได้ยังไงกัน

ถังม่านที่นั่งอยู่ข้างหวังหงจวินเตะขาเขาใต้โต๊ะเบาๆ ใช้สายตาส่งสัญญาณไม่ให้เขาพูดมาก เรื่องของคนรักกัน คนนอกอย่างนายจะไปสอดอะไรด้วย ไม่เห็นหรือไงว่าหว่านอิงกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่น่ะ

หลิวหยางรู้ตัวว่าผิด จึงรีบนั่งลงที่นั่งว่างข้างหวงหว่านอิง ยื่นมือไปตบต้นขาของหวงหว่านอิงใต้โต๊ะเบาๆ พร้อมกับพูดกับทุกคนร่วมโต๊ะว่า ได้ๆ ความผิดผมเอง มื้อนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง ทุกคนสั่งได้เต็มที่เลย ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษจากผม แล้วก็เป็นการฉลองปิดเทอมให้พวกคุณด้วยเลย

การกินเลี้ยงครั้งนี้เดิมทีตกลงกันว่าจะหารกันจ่าย พอได้ยินว่ามีคนเลี้ยง สำหรับหลี่ซานซานและจางเหมยที่มีฐานะทางบ้านปานกลางแล้ว ย่อมรู้สึกดีใจเป็นธรรมดา

หวังหงจวินรู้สึกว่าในงานมีแค่เขากับหลิวหยางที่เป็นผู้ชายแค่สองคน จึงรีบพูดขึ้นมาบ้าง ในเมื่อหลิวหยางเลี้ยงข้าว งั้นกินเสร็จเดี๋ยวผมเลี้ยงร้องคาราโอเกะเอง

ว้าว เยี่ยมไปเลย หลี่ซานซานกับจางเหมยปรบมือด้วยความดีใจ คืนนี้ไม่เพียงแต่จะมีคนเลี้ยงข้าว แต่ยังมีคนเลี้ยงร้องคาราโอเกะอีก นี่มันโชคหล่นทับชัดๆ

เมื่อพนักงานนำน้ำซุปและอาหารชุดแรกมาเสิร์ฟจนครบ สองสาวก็ยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นพร้อมกัน แล้วพูดยิ้มๆ กับหลิวหยางและหวังหงจวินว่า ขอบคุณหนุ่มหล่อทั้งสองคนมากนะคะที่ต้องเสียเงิน พวกเราขอดื่มน้ำแทนเหล้า ชนแก้วให้พวกคุณแก้วนึงนะคะ

หลิวหยางและหวังหงจวินก็ยิ้มและยกแก้วขึ้น บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นมาทันที สีหน้าของหวงหว่านอิงถึงได้เปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสดใส แล้วยกแก้วขึ้นมาเช่นกัน

ทุกคนกินไปคุยไป หัวข้อสนทนาเปลี่ยนจากแผนการช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไปเป็นเรื่องรายการซูเปอร์เกิร์ลที่กำลังฮิตสุดๆ ในตอนนี้อย่างรวดเร็ว หลิวหยางและหวังหงจวินเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ล่องหนและนักกินตัวยงอย่างรู้ใจกัน ตลอดทั้งงานทำได้แค่คอยยิ้มรับเป็นบางครั้ง เด็ดขาดที่จะไม่สอดแทรกหัวข้อสนทนาของพวกผู้หญิง ในสายตาของพวกเขา การเข้าไปมีส่วนร่วมในวงสนทนาของสาวๆ หอพักนั้นมีความเสี่ยงสูงเกินไป อาจจะโดนลูกหลงเอาได้ง่ายๆ

ในขณะที่บรรยากาศกำลังเป็นไปอย่างกลมเกลียว และทุกคนกำลังกินกันจนเหงื่อตกหน้าผาก ถังม่านที่ไม่ค่อยได้เป็นฝ่ายพูดอะไรมากนัก จู่ๆ ก็วางตะเกียบลงแล้วมองไปทางหลิวหยาง หลิวหยาง ฉันได้ยินหงจวินบอกว่านายเตรียมจะออกจากสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัท เพื่อไปบุกเบิกตลาดที่เมืองอื่นเหรอ แถมยังยุยงให้เขาไปกับนายด้วยใช่ไหม

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งโต๊ะก็เงียบลงทันที มือที่กำลังคีบอาหารของหวงหว่านอิงชะงักค้างกลางอากาศ เธอหันขวับไปมองหลิวหยางแล้วถามขึ้น

หลิวหยาง คุณจะไปต่างจังหวัดเหรอ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมคุณถึงไม่เคยปริปากบอกฉันเลยสักคำ ฉันยังเป็นแฟนคุณอยู่หรือเปล่าเนี่ย

หลิวหยางรู้สึกว่าวันนี้เขาไม่ควรมากินข้าวมื้อนี้เลยจริงๆ แหย่รังแตนพร้อมกันทีเดียวถึงสองรัง เขารีบเกลี้ยกล่อมให้หวงหว่านอิงใจเย็นลงก่อน

คุณอย่าเพิ่งใจร้อนสิ เรื่องนี้มันยังไม่แน่นอนเลยจริงๆ เป็นแค่ความคิดเบื้องต้นเท่านั้น จะไปที่ไหน ไปเมื่อไหร่ ก็ยังไม่ได้กำหนด ผมก็แค่กะว่ารอให้มันเป็นรูปเป็นร่างกว่านี้แล้วค่อยมาปรึกษาคุณ คุณ เขาอยากจะพูดว่า คุณอย่าเพิ่งมาทำตัววุ่นวายได้ไหม แต่คำพูดมาจ่อที่ปากแล้วก็ต้องกลืนกลับลงไปอย่างยากลำบาก

หวงหว่านอิงถลึงตาใส่เขา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อข้ออ้างนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนโง่ แฟนหนุ่มกำลังวางแผนที่จะจากเมืองนี้ไป หรือแม้แต่ออกจากมณฑลนี้ไป แต่ตัวเองกลับถูกปิดบังเอาไว้มิดชิด แถมยังต้องมาได้ยินจากปากแฟนของคนอื่นอีก

แต่ตอนนี้จะมาทำเรื่องใหญ่โตให้มองหน้ากันไม่ติดก็ไม่ได้ เธอจึงหยิกต้นขาหลิวหยางไปหนึ่งทีแล้วพูดเสียงเหี้ยมว่า คืนนี้กลับไปเราค่อยมาคิดบัญชีกัน

หวังหงจวินเองก็เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าถังม่านจะเอาเรื่องนี้มาพูดกันตรงๆ ในสถานการณ์แบบนี้ สาเหตุที่เขาเอาเรื่องนี้ไปบอกถังม่านตอนแรก หนึ่งก็คือเพราะทั้งสองคนเป็นแฟนกัน สองก็คืออยากจะฉีดยาป้องกันไว้ก่อน ไม่คิดเลยว่า

หลิวหยางก็เข้าใจหวังหงจวินดี เรื่องแบบนี้จะบอกแฟนตัวเองก็เป็นเรื่องปกติที่สุดอยู่แล้ว อีกอย่างถังม่านก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลสำหรับเขา

หลังจากเกลี้ยกล่อมให้หวงหว่านอิงสงบสติอารมณ์ลงได้ชั่วคราว หลิวหยางก็หันไปพูดกับถังม่านว่า ใช่แล้วล่ะ มีความตั้งใจแบบนั้นอยู่จริงๆ แต่เรื่องเวลานั้นยังไม่รีบ ฉันสามารถไปสำรวจล่วงหน้าก่อนได้ รอจนกว่าโครงการทางฝั่งนู้นจะลงตัว หงจวินค่อยตามไปทีหลังก็ยังไม่สาย

หลิวหยาง คนโบราณเขาว่าไว้ ยอมรื้อวัดสิบแห่ง ดีกว่าทำลายงานแต่งงานเดียว ฉันกับหงจวินยังไม่ได้แต่งงานกันก็ต้องถูกนายจับแยกกันซะแล้ว นายคิดว่ามันสมควรเหรอ

ถังม่าน ฉันเข้าใจความกังวลและความไม่พอใจของเธอนะ แต่ตอนแรกที่เธอเลือกจะคบกับหงจวิน เธอก็น่าจะรู้ดีว่า พวกเราคนทำงานสายวิศวกรรมก่อสร้างน่ะ พูดตรงๆ ก็คือต้องใช้ชีวิตแบบค่ำไหนนอนนั่น โครงการอยู่ที่ไหน คนก็ต้องตามไปอยู่ที่นั่น

โครงการในตอนนี้ของหงจวินอยู่ที่เมืองเย่ว์ก็จริง แล้วโครงการต่อไปล่ะ โครงการถัดไปจากนั้นอีกล่ะ เธอรับประกันได้เหรอว่าเขาจะได้อยู่เมืองเย่ว์ตลอดไป หรือว่าจะได้อยู่ในเมืองที่เธอรับได้ตลอดน่ะ

เขาเห็นริมฝีปากของถังม่านขยับ จึงไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้แย้ง และพูดต่อ แทนที่จะต้องมารอรับชะตากรรมว่าวันไหนบริษัทจะส่งเขาไปที่อื่น ทำไมไม่ฉวยโอกาสในตอนนี้ เลือกที่ที่มีศักยภาพในการพัฒนามากกว่าด้วยตัวเองเสียเลยล่ะ

ตอนนั้นเอง หวงหว่านอิงที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะยังไม่หลุดออกจากอารมณ์ของตัวเอง เธอพึมพำเสียงเบาๆ ว่า แล้วคุณล่ะ คุณก็มีตำแหน่งในเครือบริษัทอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องดิ้นรนออกไปข้างนอกด้วย

หลิวหยางรู้สึกโมโหอยู่ในใจ แทบจะกลั้นอาการมองบนไว้ไม่อยู่ แม่คุณเอ๊ย นี่คุณกำลังหักหน้าผู้ชายของคุณเองอยู่นะ คุณไม่เห็นหรือไงว่าผู้ชายของคุณกำลังหาทางหลอกล่อถังม่านอยู่น่ะ