บทที่ 89 สัจธรรมที่โหดร้ายและเป็นจริง

ถังม่านดูเหมือนจะรับฟังคำพูดของหวงหว่านอิง เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า แล้วนายตั้งใจจะไปที่ไหนล่ะ มีเมืองเป้าหมายหรือยัง

คำถามนี้หลิวหยางเคยคิดทบทวนมาอย่างรอบคอบแล้วจริงๆ ความคิดแรกของเขาคือกลับไปที่เมืองจินหลิงซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลบ้านเกิด หรือไม่ก็เมืองเฝยซื่อที่เขาเคยทำงานอยู่หลายปีในชาติก่อน ทั้งสองเมืองนี้เขาค่อนข้างคุ้นเคย

แต่ไม่นานเขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป การได้กลับมาเกิดใหม่นำมาเพียงแค่ความสามารถในการทำงาน แต่ในสองเมืองนี้เขาไม่มีทรัพยากรและเครือข่ายเส้นสายใดๆ เลย ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ทั้งหมด โอกาสล้มเหลวมีมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

ต่อมาเขาก็นึกถึงเมืองอู่ซื่อ อย่างแรกเลย เถ้าแก่สวี่เคยเรียนมหาวิทยาลัยที่นี่ และตอนนี้ก็ยังเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเจียงเฉิงด้วย เครือข่ายเส้นสายสำคัญๆ หลายสายสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ อีกทั้งคราวก่อนที่ไปร่วมงานเลี้ยงกับเถ้าแก่สวี่หลายงาน ก็ได้ทำความรู้จักกับผู้บริหารระดับสูงในแวดวงการก่อสร้างและการวางผังเมืองของที่นั่นด้วย ถึงแม้จะเป็นแค่คนรู้จักที่แค่พยักหน้าทักทายกัน แต่ก็อย่างน้อยก็พอจะพูดคุยกันได้ พอจะยื่นนามบัตรให้กันได้

อย่างที่สองคือ หากเจออุปสรรคที่แก้ไม่ตกจริงๆ เขาก็ยังสามารถอ้างชื่อเถ้าแก่สวี่ได้ตามความเหมาะสม อีกฝ่ายอาจจะไม่ถึงกับต้องไว้หน้า แต่ป้ายชื่อ เถ้าแก่สวี่แห่งเหิงต้า ในเมืองอู่ซื่อก็ยังพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง ซึ่งมันก็ยังดีกว่าการต้องไปงมเข็มในมหาสมุทรในสถานที่ที่แปลกหน้าอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้น หลิวหยางจึงหันไปทางถังม่านแล้วตอบว่า ตอนนี้ตั้งใจว่าจะไปที่เมืองอู่ซื่อ มหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนปริญญาโทก็อยู่ที่นั่น พอจะคุ้นเคยกับที่นั่นอยู่บ้าง อีกอย่าง ช่วงหลายปีมานี้เมืองอู่ซื่อพัฒนาไปเร็วมาก ศักยภาพของตลาดก็สูงด้วย

เมืองอู่ซื่อเหรอ ถังม่านได้ยินชื่อเมืองนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองหวังหงจวินตามสัญชาตญาณ สายตานั้นเหมือนจะถามว่า นายเป็นคนบอกเขาเหรอ

หวังหงจวินถูกถังม่านมองจนงงไปหมด ไม่เข้าใจความหมายแฝงในสายตาของถังม่านเลยแม้แต่น้อย เขาหันไปพูดกับหลิวหยางว่า บังเอิญจังเลย บ้านยายของถังม่านก็อยู่ที่เมืองอู่ซื่อพอดี น้าชายของเขายังเป็นถึงรองผู้อำนวยการสำนักการก่อสร้างและการเคหะเมืองอู่ซื่อเลยนะ

พูดจบเขาก็โดนเตะเข้าให้อีกทีอย่างแรง แรงกว่าคราวก่อนเสียอีก จนเขาต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด

ถังม่านทั้งโกรธทั้งระอาใจ แฟนของเธอคนนี้ นิสัยดี ขยันขันแข็ง ดีกับเธอทุกอย่าง แต่บางครั้งก็ซื่อเกินไป ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรเลย เรื่องเส้นสายในครอบครัวใช่เรื่องที่จะเอาไปพูดอวดคนนอกสุ่มสี่สุ่มห้าได้เหรอเนี่ย

หวังหงจวินโดนเตะไปหนึ่งทีถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองอาจจะพูดผิดไป ไม่ควรเอาเรื่องทางบ้านของถังม่านไปบอกใคร โดยเฉพาะตำแหน่งของน้าชายเธอ เขาส่งยิ้มแหยๆ ให้หลิวหยาง จากนั้นก็หุบปากก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่กล้ามองถังม่านอีก

ในวินาทีนี้ หลิวหยางยิ่งมั่นใจในสัจธรรมที่โหดร้ายและเป็นจริงข้อหนึ่ง ในสังคมปัจจุบัน โดยเฉพาะในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ที่ต้องอาศัยการบูรณาการทรัพยากรจำนวนมหาศาลและการอนุมัติจากหน่วยงานรัฐ หากปราศจากผู้มีอิทธิพลคอยช่วยเหลือ ปราศจากเครือข่ายทรัพยากรที่สำคัญ ต่อให้มีความสามารถส่วนตัวสูงแค่ไหน ก็อาจจะก้าวเดินไปได้อย่างยากลำบาก หรือลงแรงไปมากแต่ได้ผลลัพธ์น้อย

ในชาติก่อน ต้าเฉียงจื่อผู้โด่งดังจากภาพลักษณ์ สร้างตัวจากสองมือเปล่า และ รากหญ้าพลิกชีวิต ความสามารถ วิสัยทัศน์ และความกล้าหาญล้วนอยู่ในระดับแนวหน้า แต่หากปราศจากความช่วยเหลือ การคุ้มครอง และการเชื่อมโยงทรัพยากรอย่างมหาศาลจากครอบครัวอดีตภรรยาที่ทำงานในกระทรวงตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นธุรกิจแล้วล่ะก็ เกรงว่าบริษัทเพิ่งจะตั้งไข่ก็คงถูกรุมทึ้งจนไม่เหลือซากไปแล้ว นี่แหละคือความจริงที่แสนโหดร้าย

ก่อนที่คุณจะแข็งแกร่งพอที่จะสร้างป้อมปราการอันมั่นคง ยิ่งคุณมีทรัพย์สินมากเท่าไหร่ คุณก็อาจจะตายเร็วขึ้นเท่านั้น คุณต้องการ ร่ม สักคัน หรือ ชายคา สักแห่งที่ให้คุณได้หลบซ่อนตัวชั่วคราว เว้นเสียแต่ว่าคุณจะยอมเป็นแค่พ่อค้าตัวเล็กๆ ที่พอมีเงินอยู่บ้าง

และน้าชายของถังม่าน ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็น ชายคา ที่ทำให้หวังหงจวินได้ก้าวขึ้นเป็นผู้รับผิดชอบบริษัทสาขาภูมิภาคในชาติก่อน ต่อให้เป็นการดูแลทางอ้อมในขอบเขตที่จำกัด แต่มันก็ดีกว่าการต้องไปงมเข็มในมหาสมุทรเหมือนคนอื่นๆ เป็นร้อยเท่า

หลิวหยางแกล้งทำเป็นไม่เห็นท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของถังม่าน แล้วพูดตามน้ำไปว่า อ้อ งั้นก็บังเอิญจริงๆ ด้วย ถ้าไปเมืองอู่ซื่อจริงๆ ถึงตอนนั้นก็อาจจะต้องรบกวนหงจวินกับเธอให้ช่วยดูแลแล้วล่ะ

ถังม่านมองหลิวหยางแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบรับในทันที เพียงแต่คีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งไปจุ่มในถ้วยน้ำจิ้มเงียบๆ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย หวงหว่านอิงดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป จึงก้มหน้าเขี่ยอาหารในชาม

หลี่ซานซานกับจางเหมยมองหน้ากัน แล้วเลือกที่จะก้มหน้าก้มตากินอย่างชาญฉลาด ไม่ขอเข้าไปมีส่วนร่วมในบทสนทนานี้

หลิวหยางรู้ดีว่าคำพูดบางอย่างแค่เกริ่นไว้ก็พอแล้ว จึงยิ้มและทักทายทุกคน มาๆๆ เนื้อต้มจนจะเหนียวหมดแล้ว รีบกินเข้าสิ ซานซาน เหมยเหมย พวกเธอกินเยอะๆ นะ ไม่พอก็สั่งเพิ่มได้เลย คืนนี้ต้องกินให้อิ่มหนำสำราญกันไปเลย

หวังหงจวินก็รีบพูดเสริม ใช่ๆ รีบกินเถอะ เดี๋ยวต้องไปร้องเพลงกันต่ออีกนะ ด้วยความพยายามของหลิวหยางและหวังหงจวิน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็ค่อยๆ กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

หลังจากกินเลี้ยงเสร็จ หลิวหยางก็จ่ายเงิน แล้วทุกคนก็ย้ายไปต่อที่ร้านคาราโอเกะ ห่าวเล่อตี๋ ที่อยู่ข้างๆ ฝีมือการร้องเพลงของหลิวหยางจัดอยู่ในระดับ พอถูไถไม่เพี้ยนมาก อารมณ์เพลงพึ่งพาการตะโกนล้วนๆ ตอนแรกเขากะจะเป็นแค่ผู้ฟังเหมือนหวังหงจวิน แต่หวงหว่านอิงจงใจแกล้งเขา ดึงตัวเขาขึ้นมาแล้วกดเลือกเพลง คนรักที่รู้ใจ

เมื่อท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัยดังขึ้น หลิวหยางถือไมโครโฟน มองดูเนื้อเพลงที่เลื่อนผ่านหน้าจอ ให้ความรักของฉันอยู่เคียงข้างเธอ ตลอดไป คนที่ผ่านชีวิตมาแล้วสองชาติอย่างเขายังรู้สึกเขินอายอย่างรุนแรง ได้แต่จำใจร้องประสานกับหวงหว่านอิงไป โดยเฉพาะตอนที่ร้องท่อน ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้ หรือในอนาคตอันแสนไกล นิ้วเท้าของเขาแทบจะจิกเกร็งทะลุรองเท้าออกมาได้เป็นบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นเลยทีเดียว

จบเพลง หลิวหยางรู้สึกเหมือนตัวเองโดนประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน แทบจะอยากหาที่มุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

กว่าจะร้องเพลงเสร็จก็เกือบจะดึกดื่นค่อนคืนแล้ว โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด หอพักคืนนี้ไม่ได้ปิดประตู หลี่ซานซานกับจางเหมยจึงพากันเดินกลับหอพัก

ส่วนหวงหว่านอิงกับถังม่าน เพื่อรักษาความสงวนท่าทีเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้ จึงตกลงกันเดินแยกย้ายกันไปตั้งแต่หน้าร้านคาราโอเกะ คนหนึ่งบอกว่า ฉันจะเดินไปทางประตูทิศตะวันตก อีกคนก็บอกว่า ฉันจะไปทางประตูทิศใต้ หารู้ไม่ว่าหลิวหยางกับหวังหงจวินน่ะรู้กันอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ต้องแกล้งโง่ตามน้ำ แยกย้ายกันเดินตามไป

หลิวหยางโอบไหล่หวงหว่านอิง เดินทอดน่องไปทาง ประตูทิศตะวันตก ตามที่เธอชี้ แต่จริงๆ แล้วแอบเดินอ้อมไปทางโรงแรมที่อยู่ใกล้กับประตูทิศใต้ของมหาวิทยาลัย

พอเข้าห้องพัก หวงหว่านอิงก็โยนกระเป๋าเป้ลงบนเก้าอี้ หันขวับมาผลักหลิวหยางที่กำลังจะเปลี่ยนรองเท้าแตะให้ล้มลงบนเตียง แล้วขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนตัวเขา มองลงมาแล้วถามว่า หลิวหยาง คุณรู้ตัวไหมว่าผิด

หลิวหยางที่ถูกทับกะทันหันถึงกับผงะ ก่อนจะยกมือยอมแพ้อย่างว่าง่าย เจ้าแม่ครับ ผมรู้ว่าผิดแล้ว รู้ว่าผิดแล้วจริงๆ ครับ

ผิดตรงไหน หวงหว่านอิงยังไม่ยอมเลิกรา เอานิ้วจิ้มหน้าอกเขา

เรื่องที่จะไปต่างจังหวัดไม่ควรปิดบังคุณ ควรจะปรึกษาคุณให้เร็วกว่านี้

ฮึ นี่คุณพูดเองนะ คราวหน้าถ้ากล้าปิดบังอะไรฉันอีก ฉันจะ...

จะทำไมล่ะ หลิวหยางมองดูท่าทางขู่ฟ่อของเธอแล้วก็รู้สึกน่ารักดี เลิกคิ้วถามกลับ

ฉันจะกัดคุณให้ตายเลย หวงหว่านอิงพูดอย่าง ดุดัน แล้วก็งับเข้าที่หน้าอกเขาจริงๆ

ซี๊ด ความจริงกัดเนื้อไม่ได้เจ็บเท่าไหร่หรอก หวงหว่านอิงไม่ได้ออกแรงกัดจริงๆ แต่ประเด็นคือ ยัยเด็กนี่ดันไปงับเอาขนหน้าอกของเขาเข้าให้กระจุกหนึ่ง ความรู้สึกเสียวซ่านในเสี้ยววินาทีนั้นยากจะบรรยาย หลิวหยางเจ็บจนต้องสูดปาก

หวงหว่านอิง หลิวหยางดีดตัวขึ้นมาในท่าที่ไม่ค่อยมาตรฐานนัก พลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายกดหวงหว่านอิงไว้ใต้ร่าง แล้วพูดทีละคำ

คุณชอบกัดนักใช่ไหม ได้ วันนี้ผมจะปล่อยให้คุณกัดให้พอใจเลย