บทที่ 90 พบกันด้วยดี จากกันด้วยดี

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ยังไม่ทันถึงเจ็ดโมง หลิวหยางก็ถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น เขาขยี้เอวและหลังที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย พลิกตัวมองดูหวงหว่านอิงที่ยังคงนอนขดตัวคลุมโปงหลับสนิทอยู่ในผ้าห่ม

หลิวหยางผลักเธอเบาๆ หว่านอิง ตื่นได้แล้ว ผมต้องกลับไปที่โครงการแล้วนะ คุณก็รีบลุกเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนต่อที่หอพัก

มีเสียงงึมงำอู้อี้ดังมาจากในผ้าห่ม อืม คุณไปก่อนเถอะ ขอฉันนอนต่ออีกแป๊บ เดี๋ยวฉันกลับเอง

ไม่ได้ หลิวหยางยื่นมือไปดึงผ้าห่ม ปล่อยคุณไว้ที่โรงแรมคนเดียวผมไม่วางใจ รีบลุกเร็วเข้า เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่หอพักแล้วค่อยนอนต่อ

หวงหว่านอิงถูกเขากวนจนทนไม่ไหว ถึงได้ยอมลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจนัก หลิวหยางใส่เสื้อผ้าไปพลางเร่งเร้าไปพลาง รีบใส่เสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาซะ เดี๋ยวผมลงไปซื้ออาหารเช้าก่อน แล้วจะรออยู่ที่รถ เร็วๆ เข้าล่ะ อย่ามัวโอ้เอ้

จ้าๆ รู้แล้วน่า หวงหว่านอิงลากเสียงยาวพลางคลานลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า ทำตัวเหมือนพ่อฉันเลย เอะอะก็คอยจู้จี้ไปซะทุกเรื่อง

หลิวหยางไม่สนใจเสียงบ่นของเธอ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็หยิบกุญแจรถกับกระเป๋าสตางค์แล้วเดินลงไปข้างล่างก่อน

หลิวหยางซื้อน้ำเต้าหู้ ซาลาเปา และไข่ต้มใบชาสำหรับสองคน พอเข้าไปนั่งในรถและวางของลงยังไม่ทันถึงสองนาที ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง

เห็นเพียงหวงหว่านอิงก้มหน้าเอามือปิดหน้า มุดตัวเข้ามารถอย่างรวดเร็วราวกับโจรขโมยของ จากนั้นก็เร่งยิกๆ เร็วเข้าๆ ออกรถเลย ออกรถ

หลิวหยางมองดูท่าทางของเธอแล้วก็นึกขึ้นได้ จึงพูดอย่างหมดคำจะพูด แม่คุณเอ๊ย นี่คุณคงไม่ได้ ลงมาทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันหรอกนะ

หวงหว่านอิงค้อนขวับอย่างหงุดหงิด ยังไงเดี๋ยวกลับไปถึงหอพักฉันก็ต้องนอนต่ออยู่ดี คุณอย่ามัวแต่บ่นได้ไหม รีบออกรถเร็วเข้า ตอนเช้ามีเพื่อนนักศึกษาต้องรีบไปขึ้นรถไฟตั้งเยอะแยะ ขืนมีคนมาเห็นเข้าได้ขายขี้หน้าตายเลย

หลิวหยางอ้าปากอยากจะตอกกลับไปสักประโยคว่า งั้นถ้าพรุ่งนี้มะรืนนี้คุณอยากจะนอนต่อ ก็ไม่ต้องล้างหน้าแปรงฟันไปตลอดเลยใช่ไหม แต่ด้วยคติที่ว่ามีเรื่องน้อยดีกว่ามีเรื่องมาก เขาจึงกลืนคำพูดนั้นลงคอไป

เขาขับรถรวดเดียวมาจนถึงใต้ตึกหอพักหญิงของมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็น ในเวลานี้ คนข้างล่างหอพักมีเยอะจริงๆ อย่างที่คิดไว้ มีทั้งคนที่ลากกระเป๋าเดินทางเตรียมตัวกลับบ้าน และคนที่ตื่นเช้าออกไปซื้อข้าวหรือเพิ่งกลับจากออกกำลังกาย รถเพิ่งจะจอดสนิท หวงหว่านอิงก็เตรียมจะเปิดประตูรถเผ่นหนีลงไปแล้ว

เดี๋ยวก่อน หลิวหยางเรียกเธอไว้ แล้วยื่นถุงใส่อาหารเช้าในส่วนของเธอส่งให้ เอาอาหารเช้าไปด้วย กลับไปแล้วอย่าลืมกินล่ะ

หวงหว่านอิงรับถุงไปแล้วคราง อืม ในลำคออย่างขอไปที

จริงสิ เมื่อคืนลืมถามคุณไปเลย หลิวหยางถามขึ้นมาอีก คุณกะว่าจะกลับบ้านช่วงไหนล่ะ

พอพูดถึงเรื่องนี้หวงหว่านอิงก็โมโหขึ้นมาทันที ก็โทษคุณนั่นแหละ ปีที่แล้วกวนฉันจนไม่ได้ทบทวนหนังสือให้ดี สอบเนติบัณฑิตก็เลยตกไปวิชานึง ปิดเทอมฤดูร้อนนี้ก็เลยต้องอยู่มหาวิทยาลัยอ่านหนังสือเนี่ย โอ๊ย ไม่พูดแล้ว ฉันไปก่อนนะ คุณขับรถดีๆ ล่ะ บ๊ายบาย

พูดจบก็หิ้วอาหารเช้าวิ่งฉิวเข้าตึกหอพักไป ทิ้งให้หลิวหยางนั่งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกอยู่บนรถ

เช้าวันเสาร์รถบนถนนไม่ค่อยเยอะ หลิวหยางมาถึงแผนกโครงการตอนแปดโมงตรง เพิ่งจะลงจากรถก็บังเอิญเจอวิศวกรอู๋ที่เพิ่งมาถึงก่อนหน้าเขาไม่นาน

สวัสดีตอนเช้าครับผู้จัดการหลิว

สวัสดีตอนเช้า วิศวกรอู๋ หลิวหยางพยักหน้ารับ จริงสิวิศวกรอู๋ ช่วงนี้ผมขับรถคันนี้เข้าเมือง น่าจะขับเกินความเร็วไปหลายรอบอยู่ คาดว่าคงโดนตัดแต้มไปไม่น้อย ว่างๆ คุณช่วยไปที่กองบังคับการตำรวจจราจรเคลียร์แต้มให้หน่อยนะ

รถซานตาน่าคันนี้เป็นรถส่วนกลางของโครงการ จดทะเบียนในนามบริษัท พวกความผิดกฎจราจรที่ไม่ร้ายแรงอย่างการขับรถเร็วเกินกำหนด ปกติคนของแผนกบริหารงานทั่วไปในโครงการจะเป็นคนไปจัดการ

ได้ครับผู้จัดการหลิว ไม่มีปัญหาครับ หลักๆ เป็นเพราะถนนเส้นที่จากโครงการเราเข้าไปในเมือง การจำกัดความเร็วแค่หกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงมันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย ถนนก็ดี ขับเพลินๆ เหยียบคันเร่งเกินไปหน่อยก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้หรอกครับ

หลิวหยางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงคำพูดเอาใจ จึงแค่ อืม ตอบกลับไป ไม่ต้องรีบหรอก เดี๋ยวประชุมเสร็จแล้วคุณค่อยไปจัดการก็ยังไม่สาย

ได้ครับผู้จัดการหลิว งั้นผมไปเตรียมตัวที่ห้องประชุมก่อนนะครับ วิศวกรอู๋รับคำ

โอเค ไปเถอะ

พอกลับมาถึงห้องทำงาน หลิวหยางก็ชงชากังฟูดื่มไปพลางคิดอะไรเพลินๆ ไปพลาง โครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนอย่างช้าสุดอีกครึ่งเดือนก็จะส่งมอบแล้ว ลำดับต่อไปก็คือการโน้มน้าวให้เถ้าแก่สวี่ส่งเขาไปบุกเบิกตลาดที่เมืองอู่ซื่อ จากนั้นก็เริ่มก่อตั้งบริษัทสาขาในระดับภูมิภาค ขณะที่หลิวหยางกำลังครุ่นคิดอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เข้ามา

หวังเฟยผลักประตูเข้ามา ผู้จัดการหลิว คนมากันครบแล้วครับ รอคุณคนเดียวเลยครับ

หลิวหยางยกชาในจอกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด โอเค ไปกันเถอะ

ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ของแผนกโครงการ ด้านในคนนั่งกันจนแน่นขนัดมืดฟ้ามัวดิน ที่นั่งรอบโต๊ะประชุมรูปวงรีตัวยาวถูกจับจองจนเต็มหมด แม้แต่เก้าอี้ที่เสริมเป็นวงกลมอยู่รอบนอกก็ยังเต็มไปด้วยผู้คน

นอกจากพนักงานระดับบริหารของแผนกโครงการฝั่งผู้ว่าจ้างทั้งหมดแล้ว ยังมีผู้จัดการโครงการและหัวหน้าวิศวกรของหน่วยงานรับเหมาหลัก ผู้รับผิดชอบจากหน่วยงานรับเหมาช่วง ผู้อำนวยการและวิศวกรผู้เชี่ยวชาญหลักจากหน่วยงานที่ปรึกษาควบคุมงาน หรือแม้แต่หัวหน้างานประจำไซต์จากบริษัทบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์จินปี้ของทางเหิงต้าเองก็มากันครบทุกคน

ห้องประชุมที่เดิมทีมีเสียงดังจอแจ กลับเงียบกริบลงทันทีในวินาทีที่หลิวหยางเดินเข้ามา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขา

หลิวหยางเดินไปนั่งที่ตำแหน่งประธานแล้วพูดกลั้วรอยยิ้มว่า โอ้โห การประชุมวันนี้ น่าจะเป็นครั้งที่หน่วยงานทั้งหมดที่มีส่วนร่วมในโครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวนของเรามากันพร้อมหน้าพร้อมตาที่สุดแล้วมั้งครับ พูดกันตามตรง การที่พวกเราจากร้อยพ่อพันแม่ได้มานั่งอยู่ด้วยกันและร่วมกันต่อสู้ฝ่าฟันมานานขนาดนี้เพื่อโครงการเพียงโครงการเดียว นี่แหละที่เรียกว่าพรหมลิขิต

ผม หลิวหยาง หวงแหนพรหมลิขิตนี้นะครับ และก็หวังว่าทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่จะหวงแหนมันเช่นกัน ในเมื่อเป็นพรหมลิขิต งั้นพวกเราก็มาพบกันด้วยดีและจากกันด้วยดีเถอะครับ อย่ามาตกม้าตายเอาในช่วงเวลาสำคัญของการเร่งสปีดก่อนส่งมอบนี้เลย เดี๋ยวจะทำให้ทุกคนต้องเสียหน้าเปล่าๆ และทำให้ความเหน็ดเหนื่อยตลอดหลายวันหลายคืนที่ผ่านมาต้องสูญเปล่า รอให้โครงการส่งมอบได้อย่างราบรื่นเมื่อไหร่ ผมหลิวหยางจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้าฉลองให้ทุกคนอย่างเต็มที่เลยครับ

สิ้นเสียงพูด หวังเฟยที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของหลิวหยางก็นำปรบมือขึ้นมาทันที ตามด้วยพนักงานระดับบริหารคนอื่นๆ ของแผนกโครงการ รวมถึงผู้รับผิดชอบจากหน่วยงานรับเหมาหลักและหน่วยงานรับเหมาช่วงอีกหลายคนก็ทยอยปรบมือตาม

หลิวหยางยกมือทั้งสองข้างขึ้นกดลงเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ เอาล่ะ พูดจาทักทายกันพอสมควรแล้ว พวกเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า ซึ่งก็เป็นจุดประสงค์ที่เรียกทุกคนมาประชุมกันในวันนี้ นั่นก็คือ การตรวจสอบรับมอบงานล่วงหน้าในภาพรวม ครับ

ผมรู้ ว่าหลายๆ คนอาจจะไม่เข้าใจ ว่ารายงานการตรวจรับงานเมื่อแล้วเสร็จของห้าหน่วยงานรับผิดชอบหลักของเราต่างก็เซ็นชื่อประทับตรากันเรียบร้อยแล้วตั้งแต่สัปดาห์ก่อน และถ้าทำตามขั้นตอนทางกฎหมาย แค่ไปยื่นขอใบรับรองการขึ้นทะเบียนงานก่อสร้างแล้วเสร็จจากสำนักการก่อสร้างและการเคหะก็สามารถส่งมอบได้แล้วใช่ไหมครับ

เมื่อเห็นคนด้านล่างหลายคนพยักหน้าตามสัญชาตญาณ หลิวหยางก็พูดต่อ ถ้างั้นทำไมผมถึงยังต้องทำเรื่องยุ่งยากจัดการตรวจสอบรับมอบงานล่วงหน้าในภาพรวมนี้ขึ้นมาอีก

ตอนนี้ผมสามารถบอกทุกคนได้อย่างชัดเจนเลยว่า นี่ไม่ใช่แค่ความต้องการของผมคนเดียว แต่มันเป็นขั้นตอนบังคับที่ระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรในมาตรฐานการส่งมอบและตรวจรับงานวิศวกรรมระดับพรีเมียมฉบับใหม่ล่าสุดที่เครือบริษัทเหิงต้าเพิ่งจะประกาศใช้ต่างหาก และผมก็ไม่กลัวที่จะบอกทุกคนเลยว่า ผู้ร่างและผลักดันหลักของมาตรฐานการตรวจรับงานระดับพรีเมียมนี้ ก็คือผม หลิวหยาง คนนี้แหละครับ

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ด้านล่างก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที หลิวหยางปล่อยให้พวกเขาวิพากษ์วิจารณ์กันไปสักสองสามวินาทีแล้วถึงค่อยอ้าปากพูดต่อ ทำไมผมถึงต้องกำหนดแบบนี้ ก็เพราะว่าการขึ้นทะเบียนงานก่อสร้างแล้วเสร็จนั้น มันแก้ปัญหาทางกฎหมายและขั้นตอนว่าโครงการสามารถส่งมอบได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่

แต่การตรวจสอบรับมอบงานล่วงหน้าในภาพรวมที่พวกเรากำลังทำอยู่นี้ มันต้องการแก้ปัญหาด้านคุณภาพ ว่าหลังจากส่งมอบบ้านถึงมือลูกบ้านไปแล้ว พวกเขาจะอยู่อาศัยด้วยความพึงพอใจและสะดวกสบายหรือไม่ต่างหากครับ