บทที่ 55 โทรศัพท์มือถือ

"แน่นอนว่าต้องยินดีซื้อแฟรนไชส์เคเอฟซีสิ"

อันนี้ยังต้องพูดอีก

พอแบรนด์เคเอฟซีออกมา นั่นก็คือไม้ตาย

ต่อให้มีร้านที่ขายปีกไก่ทอดคล้ายเคเอฟซีอยู่มากมาย แต่กิจการก็ไม่ค่อยดีกันทั้งนั้น

ทำไมกิจการถึงไม่ค่อยดี

เป็นเพราะรสชาติของร้านเหล่านี้สู้เคเอฟซีไม่ได้เหรอ

ไม่ใช่เลย

อันที่จริงหลายคนก็ไม่ได้รู้สึกว่ารสชาติของเคเอฟซีดีอะไรนัก และไม่ได้รู้สึกว่าเคเอฟซีอร่อยมากด้วย

แต่ไม่ว่าคุณจะรู้สึกว่ามันอร่อยหรือไม่ เคเอฟซีก็มีคนเยอะขนาดนั้นอยู่ดี

ถ้าจะสาวไปถึงเหตุผลจริง ๆ ก็คือผลของแบรนด์นั่นเอง

"แต่ว่าเสี่ยวอวี่ เราจะไปเทียบกับเคเอฟซีได้ยังไง เคเอฟซีแบรนด์ใหญ่ขนาดไหน ทั่วประเทศ ไม่สิ ทั่วโลกก็รู้จัก ซีซือหอยขมของเราก็แค่ในซิ่นเฟิงกับบางพื้นที่ของเมืองก้านที่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แถมชื่อเสียงนี้ก็ไม่ได้สูงด้วย ยังมีคนอีกมากที่ไม่รู้จักซีซือหอยขมของเรา"

"ก็เพราะอย่างนี้ไงครับ ยังไงก็เป็นเพราะแบรนด์ของเราไม่ดังพอ"

"เสี่ยวอวี่ แกหมายความว่าให้ลงโฆษณาเหรอ?"

"ครับ"

เฉินอวี่พยักหน้า "ต้องลงโฆษณาครับ"

เหล้าหอมก็ยังกลัวซอยลึก แบรนด์ไหนก็ตามที่ไม่มีโฆษณา มันก็ไปได้ไม่ไกล

ยกเว้นว่าเป็นสินค้าผูกขาด

ในโลกนี้ ไม่ใช่แค่แบรนด์ที่ไม่มีชื่อเสียงที่ต้องลงโฆษณา แบรนด์ที่มีชื่อเสียงกว่าก็ต้องลงโฆษณาเหมือนกัน

ไชน่าโมบายคนทั้งประเทศรู้จักหมด แต่ความหนักหน่วงของโฆษณาไชน่าโมบายก็น่าสยองขึ้นทุกปี

"เสี่ยวอวี่ แกไม่ได้บอกว่าลงโฆษณาบนเน็ตไปแล้วเหรอ?"

เฉินซื่อเหมียนนึกถึงโฆษณาที่เฉินอวี่ลงบนเน็ตก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้

"การลงโฆษณาบนเน็ตจริง ๆ แล้วได้ผลจำกัดครับ"

เฉินอวี่ส่ายหน้า "ตอนนี้หลายคนจริง ๆ แล้วก็ไม่ค่อยเล่นเน็ต คนที่เล่นเน็ตล้วนเป็นคนหนุ่มสาว พ่อดูสิ อย่างคนแบบพ่อเนี่ย พวกพ่อก็ไม่ค่อยเล่นเน็ตกัน"

"อันนี้ก็จริง"

"แต่ก็เป็นคนวัยอย่างพ่อนี่แหละครับ ที่จะมีความคิดอยากเปิดร้านของกินเล่น"

นี่แหละคือจุดสำคัญ

นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมก่อนหน้านี้เฉินอวี่ลงโฆษณาไปมากมาย แต่ดึงดูดผู้ซื้อแฟรนไชส์ได้แค่รายเดียว

ถึงตอนหลังจะลงต่อไปแล้วมีผลอยู่บ้าง แต่จริง ๆ แล้วผลก็ธรรมดามาก

แถมโฆษณาแบบนี้ก็ไม่ได้ฟรี การให้สตูดิโอทางไอ้อ้วนหวังช่วยตลอดก็ต้องมีต้นทุนในระดับหนึ่ง

"ดังนั้น พ่อ ผมว่าเราเปลี่ยนวิธีลงโฆษณาได้"

"เปลี่ยนเป็นแบบไหน?"

"พูดแบบนี้แล้วกัน พ่อ โฆษณาที่ไหนสะดุดตาที่สุดและกระจายได้กว้างที่สุด"

"โทรทัศน์"

พอพูดขึ้นมา เฉินซื่อเหมียนก็พูดต่อทันที "เสี่ยวอวี่ แกจะไม่ให้พ่อไปหาสถานีโทรทัศน์ลงโฆษณาใช่ไหม"

"เอ่อ..."

เฉินอวี่รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง "อันนี้ อันนี้ อันนี้จำเป็นครับ ถ้ามีเงิน การไปหาสถานีโทรทัศน์ลงโฆษณาย่อมดีที่สุด แต่ว่าพ่อ ลงโฆษณาทางสถานีโทรทัศน์แพงขนาดนี้ เราจะเอาเงินที่ไหนมากขนาดนั้น"

"งั้นจะไปลงโฆษณาที่ไหน?"

"หนังสือพิมพ์"

เฉินอวี่พูดออกมาตรง ๆ

"หนังสือพิมพ์?"

"ครับ ก็หนังสือพิมพ์นี่แหละ"

พูดไปพลาง เฉินอวี่ก็วิเคราะห์ไปพลาง "พ่อดูสิ นอกจากโทรทัศน์แล้ว อิทธิพลของหนังสือพิมพ์มากที่สุด คนวัยพ่อโดยทั่วไปจะอ่านหนังสือพิมพ์กัน ต่อให้มีบางคนที่ไม่อ่าน แต่คนที่อ่านหนังสือพิมพ์ก็เยอะมาก แถมโดยทั่วไปคนที่จะอ่านหนังสือพิมพ์ก็มีทรัพย์สินอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ซึ่งเป็นผลดีต่อการเปิดร้านของพวกเขาด้วย"

"นอกจากนี้ โฆษณาในหนังสือพิมพ์ก็ไม่แพง เราก็ไม่ต้องเลือกหนังสือพิมพ์ระดับมณฑลอะไรทั้งนั้น เราเลือกหนังสือพิมพ์ระดับเมืองก็พอ หนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้านก็ไม่เลว ยอดจำหน่ายสูง แถมยังส่งอิทธิพลได้ทั่วทั้งสิบแปดอำเภอของเมืองก้าน ขอแค่โฆษณาของเราทุ่มลงไปในหนังสือพิมพ์รายวันเมืองก้าน ก็ย่อมสร้างชื่อเสียงในระดับหนึ่งขึ้นมาในเมืองก้านได้ และขอแค่ชื่อเสียงของเราสร้างขึ้นมาได้ ต่อไปต่อให้มีคนอื่นเปิดร้านหอยขมอีก พวกเขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกระทบกิจการของเรา หรือกระทั่งต่อไปขอแค่มีคนอยากเปิดร้านหอยขม สิ่งแรกที่พวกเขาจะนึกถึงก็คือการซื้อแฟรนไชส์ซีซือหอยขมของเราครับ"

ความคิดของเฉินอวี่ทำให้เฉินซื่อเหมียนใจสั่นไม่หยุด แต่ตอนนี้ยังไม่ตัดสินใจ จึงพูดว่า "อันนี้ เดี๋ยวพ่อปรึกษาแม่แกก่อน"

"อือ ต้องปรึกษาครับ เรื่องสำคัญขนาดนี้ ยังไงแม่ก็ต้องเป็นคนตัดสินใจ"

"ไอ้เด็กเหม็นสาบ พ่อแกไม่มีสถานะขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ฮ่า ๆ ๆ พ่อ ผมไปโรงเรียนล่ะ"

หัวเราะกลบเกลื่อนไปที เฉินอวี่ก็วิ่งมุ่งหน้าไปโรงเรียน

......

"ลู่เสวี่ย พรุ่งนี้ว่างไหม?"

"ทำไมเหรอ?" "ฉันเห็นแถวซูเปอร์มาร์เก็ตกั๋วกวงเปิดร้านหอยขมขึ้นมาร้านหนึ่ง รสชาติดีมาก เลี้ยงเธอกินหอยขม"

"ฮะ?"

หลี่เหวินเจี๋ยห้อยโทรศัพท์โนเกียที่เพิ่งซื้อมาไว้ที่เอว ใช้มือลูบไปพลาง แล้วชวนลู่เสวี่ยกินหอยขมอย่างสุภาพบุรุษมาก ลู่เสวี่ยชำเลืองมองเฉินอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ทีหนึ่ง รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ขอโทษนะ พรุ่งนี้ฉันมีธุระ"

"งั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ"

หลี่เหวินเจี๋ยถอนหายใจอย่างเสียดายมาก แล้วหันไปมองเฉินอวี่ "เฉินอวี่ เสาร์อาทิตย์ไปร้านเน็ตด้วยกันเป็นยังไง บอกให้เลยนะ ช่วงนี้มีเกมที่กำลังฮิตอยู่เกมหนึ่งชื่อ Legend of Mir ดังมาก"

"นายก็เล่น Legend of Mir เหรอ?"

"ก็ต้องสิ ฉันยังพาจางเฉียงกับหวงเลี่ยงเล่นด้วยกันเลย นายก็เล่นเหรอ?"

"เอ่อ เมื่อไม่กี่วันก่อนปั้นไอดีจอมเวทไว้ไอดีหนึ่ง"

"เลเวลเท่าไหร่?"

"อันนี้... เหมือนจะ 40 มั้ง"

ช่วงหลังมานี้เฉินอวี่ไม่ค่อยได้เล่น Legend of Mir ไอดีจอมเวทนั้นโยนให้จางเจี้ยนหมิงเล่นไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ปั๊มขึ้นถึงเลเวล 40 ส่วนตอนนี้เลเวลเท่าไหร่ เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

"เลเวล 40 เหรอ?"

"ใช่สิ"

"โม้ไปเถอะ"

หลี่เหวินเจี๋ยหัวเราะเหอะ ๆ "Legend of Mir ปั๊มเลเวลยากแค่ไหนนายก็ใช่ว่าจะไม่รู้ จะปั๊มขึ้นเลเวล 40 อย่างน้อยต้องเล่นไม่ลงเครื่อง 24 ชั่วโมงเป็นเดือน"

"เฮ้อ นายไม่เชื่อฉันก็ไม่มีทางเลือก"

เฉินอวี่แบมือสองข้าง พูดอย่างจนใจ

"เหอะ... โม้ไปเองเถอะ"

เห็นเฉินอวี่หน้าหนาขนาดนี้ หลี่เหวินเจี๋ยก็ทำเสียงฮึในลำคอแล้วเดินจากไป

แต่ตอนที่เดินจากไป หลี่เหวินเจี๋ยก็ลูบโทรศัพท์มือถือที่เอวโดยไม่ทันรู้ตัวอีกครั้ง

"เชี่ย เหวินเจี๋ย ที่เอวนายนี่อะไรเนี่ย?"

"ไม่รู้จักเหรอ?"

"พวกนายเนี่ย สายตาอะไรกัน โทรศัพท์มือถือไง"

เมื่อกี้โชว์อยู่ต่อหน้าลู่เสวี่ยกับเฉินอวี่ตั้งหลายรอบ ทั้งสองคนไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย หลี่เหวินเจี๋ยก็หงุดหงิดอยู่บ้าง

ยังดี ในที่สุดก็มีคนรู้ของเสียที

"เชี่ย โทรศัพท์มือถือ"

ปี 2001 โทรศัพท์มือถือถึงจะไม่นับว่าเป็นของหายากอะไร แต่สำหรับนักเรียนแล้วก็ถือเป็นของมีค่ามาก

โดยทั่วไปถ้าไม่ใช่ครอบครัวที่ฐานะดีมาก ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีโทรศัพท์มือถือ

ไม่นึกเลยว่าหลี่เหวินเจี๋ยจะมีโทรศัพท์มือถือ

"เหวินเจี๋ย เอาโทรศัพท์นายให้ทุกคนดูหน่อยสิ"

"ว้าว เป็นจอสีด้วย"

"หลี่เหวินเจี๋ย โทรศัพท์นี่ราคาเท่าไหร่เนี่ย"

เพื่อนร่วมชั้นข้าง ๆ พูดกันด้วยความอิจฉา

"ก็โอเค โอเค ไม่ได้แพงอะไรมาก สักไม่กี่พันหยวนมั้ง"

หลี่เหวินเจี๋ยภูมิใจอยู่บ้าง แล้วมองไปทางเฉินอวี่อีกครั้ง

เพียงแต่เฉินอวี่กับลู่เสวี่ยก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก

ยังดีที่เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นข้าง ๆ ยังพอไหว คำยกยอเป็นกองส่งมาให้ไม่หยุด

"เอ๊ะเอ๊ะเอ๊ะ หลี่เหวินเจี๋ยมีโทรศัพท์มือถือ ทำไมเธอไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?"

"ฉันว่านะนักเรียนกวางกวางกวาง ทำไมต้องมีปฏิกิริยาด้วยล่ะ เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

"โทรศัพท์มือถือฉันก็ไม่ได้ใช้ จะมีปฏิกิริยาทำไม"

"ฉันก็เหมือนกัน"

เฉินอวี่พยักหน้า "อีกอย่าง เธอคิดว่าเด็กจน ๆ ที่ต้องล้างหอยขมทุกวันอย่างฉัน จะใช้โทรศัพท์มือถือไหวเหรอ?"

ยังไม่ทันที่เฉินอวี่จะพูดจบ เสียงตุบ ตุบ ตุบ... ก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันจากในกระเป๋ากางเกง