บทที่ 77 หลัวเซิงเหมิน

เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น ผู้ชมด้านล่างเวทีจำนวนมากที่เกิดในยุค 90 ก็เริ่มดำดิ่งสู่วังวนแห่งความทรงจำแล้ว

เนื้อเพลง "หงเฉินอี๋เมิ่ง" บรรยายถึงคู่ชายหญิงคู่หนึ่ง ฝ่ายหญิงอายุสิบแปด ฝ่ายชายอายุยี่สิบ ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเป็นเวลาห้าปีในช่วงวัยที่งดงามที่สุด แต่สุดท้ายกลับพบว่าเข้ากันไม่ได้จึงเลิกรากันไป และต่างคนต่างก็แยกย้ายไปมีครอบครัวของตัวเอง หัวเราะเยาะพลางทอดถอนใจว่าชีวิตคนเราช่างเหมือนความฝัน

ผู้ชมในไลฟ์:

"เสียงซ่งเคอนุ่มละมุนหูมาก ฉันจะเปิดฟังวนซ้ำไปเรื่อย ๆ เลย"

"ซ่งเคอกับเจียงอวี่ประสานกันได้ยอดเยี่ยมมาก นี่เป็นเวอร์ชันของเพลง 'หงเฉินอี๋เมิ่ง' ที่เพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟังมาเลย"

"เนื้อเพลงเขียนได้ดูปล่อยวางดีนะ แต่ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนมา ทำใจอย่างในเพลงไม่ได้จริง ๆ"

"เพราะดี แต่มีแค่ฉันคนเดียวจริง ๆ เหรอที่ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้?"

ผู้กำกับที่อยู่ด้านล่างเวทีคอยจับตาดูข้อมูลและเนื้อหาของการไลฟ์สดอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้จำนวนคนดูไลฟ์เพิ่งทะลุสิบล้านคน แสดงว่าอิทธิพลของซ่งเคอยังถือว่าใช้ได้ทีเดียว แต่คอมเมนต์ที่วิ่งอยู่นี้กลับผิดไปจากที่เขาคาดไว้จริง ๆ

เดิมทีพวกเขานึกว่าความรู้สึกหลังฟังเพลง "หงเฉินอี๋เมิ่ง" น่าจะออกมาดีที่สุด แต่ดูเหมือนคอมเมนต์ของทุกคนจะไม่เป็นแบบนั้น

เพลงนี้ผ่านกาลเวลามายาวนานเกินไป เพราะภาพยนตร์เป็นระดับตำนาน ตัวเพลงก็เลยถูกยกย่องให้เป็นเพลงขึ้นหิ้งตามไปด้วย

ผู้ชมที่รู้จักเพลงนี้จะจัดให้มันเป็นเพลงระดับเทพโดยอัตโนมัติ โดยไม่สงสัยในความสมเหตุสมผลของเนื้อเพลงเลยสักนิด แต่คนที่ไม่เคยฟังเพลงนี้มาก่อนกลับมองอย่างจับผิดมากกว่าเยอะ

ส่วนใหญ่รู้สึกว่าเนื้อหาที่เขียนในเพลงมันไม่สมจริงเอาเสียเลย

แต่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ตัวเลขสถิติดีก็พอแล้ว

หลังจากซ่งเคอแสดงจบ คะแนนโหวตสุดท้ายอยู่ที่ 2.19 ล้านคะแนน

ซ่งเคอเห็นคะแนนแล้วก็รู้สึกดีใจขึ้นมาในอก

เสียงโห่ร้องเชียร์ใต้เวทีดังกึกก้องเข้าสู่โสตประสาท ทะลุสองล้านคะแนนเชียวหรือ นี่มันเยอะมากจริง ๆ

ซ่งเคอปรายสายตาเปี่ยมด้วยความทรนงไปทางลู่ชิงอวี่

ครั้งก่อนเป็นเพราะเขาประมาทคู่ต่อสู้ แพ้ไปก็ถือว่าสมควรแล้ว แต่ครั้งนี้ เขาไม่มีทางแพ้อีกเด็ดขาด

ในที่สุดอันดับหนึ่งก็ต้องเป็นของเขาแล้ว

ลู่ชิงอวี่ : มองผมทำไม ผมไม่มีทางโหวตให้คุณหรอกนะ

กลุ่มที่สาม ในที่สุดก็ถึงคิวกลุ่มของลู่ชิงอวี่แล้ว สองโชว์ก่อนหน้านี้เฉินถิงแทบไม่ได้ตั้งใจฟังเลย สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับเพลงที่จะต้องร้องหลังจากนี้

เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ เนื้อเพลงไม่ได้เยอะขึ้น แต่เทคนิคและวิธีการร้องกลับยากขึ้นกว่าเดิม

พิธีกรบนเวทีประกาศว่า "ขอเชิญเฉินถิงและลู่ชิงอวี่ครับ"

ทั้งสองคนลุกขึ้นแล้วเดินตรงขึ้นไปบนเวที

ทั้งสองคนเดินไปยังตำแหน่งของตนเอง เวทีเริ่มจากมืดสลัวลง ก่อนที่ในชั่วพริบตาจะถูกผ่าแยกออกเป็นสองมิติด้วยแสงสีฟ้าและแสงสีเหลืองอบอุ่น

ลู่ชิงอวี่ทางด้านซ้ายยืนอยู่ใต้แสงไฟสีฟ้า ส่วนเฉินถิงทางด้านขวายืนอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่น ราวกับเป็นคนจากสองโลกที่แตกต่างกัน

เอฟเฟกต์ไฟแบบนี้ ลู่ชิงอวี่เองก็คิดไม่ถึงว่าจะออกมาดูดีขนาดนี้ เขาถึงกับอยากจะให้รางวัลเพิ่มน่องไก่กับทีมจัดแสงสักน่องเลยทีเดียว

เสียงดนตรีดังขึ้น ตัวอักษรสามคำว่า "หลัวเซิงเหมิน" ปรากฏขึ้นมา พร้อมกับคำแนะนำเพลงสั้น ๆ แนบอยู่ด้านล่าง

เมื่อทุกคนเห็นว่าใต้ชื่อเพลงระบุว่าเป็นผลงานต้นฉบับของลู่ชิงอวี่ ต่างก็ตื่นเต้นฮือฮากันยกใหญ่

"กรี๊ดดด เพลงออริจินัล เป็นเพลงที่น้องแต่งเอง!"

"ทำไมน้องถึงได้มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ตลอดเวลาขนาดนี้นะ"

"แฟนคลับของลู่ชิงอวี่นี่ชีวิตดีเกินไปแล้วนะ ไม่ต้องพูดถึงว่าร้องเป็นยังไง แค่อัตราการปล่อยเพลงใหม่ก็ถี่สุด ๆ แล้ว"

"ปล่อยเพลงแต่งเองในเวลานี้อันตรายเกินไปแล้ว หวังว่าจะไม่พังนะ"

เนื่องจากเป็นภาษากวางตุ้ง ซึ่งไม่ใช่ทุกคนที่จะฟังเข้าใจ ดังนั้นจึงแตกต่างจากฉากบนจอยักษ์ของแขกรับเชิญคนก่อน ๆ เพราะในโชว์ของลู่ชิงอวี่นี้ บนหน้าจอนอกจากจะมีภาพประกอบที่เข้ากับบรรยากาศของเพลงแล้ว ยังมีเนื้อเพลงแสดงขึ้นมาด้วย

ตอนแรกทุกคนยังไม่รู้ว่าเป็นภาษากวางตุ้ง พอเห็นเนื้อเพลงก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำของเฉินถิงดังขึ้น

"หากเธอยังไม่รู้สึกว่ามันไร้สาระ"

"ก็จงควงแขนคนบ้าที่ใครต่อใครพากันซุบซิบนินทาคนนี้ไว้"

คอมเมนต์: "ภาษากวางตุ้ง เป็นภาษากวางตุ้งจริง ๆ ด้วย คนกวางตุ้งอย่างฉันกรี๊ดแล้วนะ"

"ท่อนเปิดนี้เพราะมากกก"

"เนื้อเพลงสองประโยคนี้แฝงความหมายไว้เยอะมาก กรี๊ดดด ฉันเองก็ตื่นเต้นจนขนลุกไปหมดแล้ว"

โดยทั่วไปเนื้อเพลงของเพลงคู่มักจะแบ่งกันเท่า ๆ กัน ประมาณว่าคนแรกร้องสี่ถึงหกประโยค แล้วคนที่สองก็ร้องในจำนวนพอ ๆ กัน จากนั้นทั้งคู่ถึงจะมาร้องประสานร่วมกันในท่อนถัดไป

หากต้องการเพิ่มระดับความยากขึ้นไปอีก ก็อาจจะมีบางช่วงที่ทั้งสองฝ่ายช่วยร้องประสานเสียงเป็นแบ็กกราวนด์ให้กันและกัน ทว่าสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ เฉินถิงเพิ่งจะร้องไปได้แค่สองประโยค ท่อนถัดมาก็สลับมาเป็นลู่ชิงอวี่แล้ว

"ซาบซึ้งใจเหลือเกิน ที่ชอบฉันมาตลอดสิบปีไม่เคยเปลี่ยน"

"เมื่อไม่นานนี้เพื่อนเก่าบอกว่า ฉันยังคงฝังแน่นอยู่ในใจคุณมานานถึงหกร้อยสัปดาห์"

"น่าเสียดายที่ชาตินี้ไม่อาจเคียงคู่กันจนแก่เฒ่า"

"แต่หากบอกความจริงกับคุณไป คุณอาจจะยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม"

"ฉันเคยชอบเฮลโลคิตตี้ด้วยเหรอ เหมือนจะไม่เคยเลยนะ"

"ดิกเกนส์นี่ เป็นชื่อการ์ตูนเหรอ"

"ยังเป็นเด็กสาวที่เข้าใจผิดไปเองใช่ไหม"

"ความหลงใหลบดบังสายตาจนมองทุกอย่างสวยงามไปหมด แต่จริง ๆ แล้วคุณเข้าใจฉันจริง ๆ หรือเปล่า"

สำเนียงภาษากวางตุ้งของลู่ชิงอวี่มีเสน่ห์จนใจละลาย ทุกคนอ่านเนื้อเพลงพลางฟังเสียงร้องของลู่ชิงอวี่ รู้สึกเคลิบเคลิ้มจนโยกหัวตามราวกับได้จิบเหมาไถปี 82

การเล่าเรื่องในเนื้อเพลงนั้นทรงพลังมาก มันไม่เหมือนกับเพลงร้องคู่เพลงอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ที่เหมือนทำข้อสอบอ่านจับใจความซึ่งต้องมานั่งตีความเอาเอง แต่เนื้อเพลงของเพลงนี้เพียงแค่ได้ยิน ภาพในหัวของทุกคนก็ฉายชัดขึ้นมาทันที

"เพราะมาก เพราะสุด ๆ ฉันโดนตกเข้าด้อมแล้ว"

"นี่มันทำนองระดับเทพอะไรกัน ชอบมากเลย"

"ฝีมือของน้องชายยังคงยอดเยี่ยมไม่มีตกจริง ๆ"

ลู่ชิงอวี่ร้องติดต่อกันเป็นสิบประโยค สัดส่วนของเนื้อเพลงตอนนี้เริ่มเหลื่อมล้ำกันเกินไปแล้ว

ทุกคนคิดว่าท่อนต่อไปจะต้องสลับไปที่เฉินถิง สายตาจึงเบนไปทางเฉินถิงกันหมด เฉินถิงยังแกล้งเดินวนสองก้าวบนเวทีก่อนจะพิงลงกับม้านั่งยาวระดับเอว ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ คนที่เอ่ยปากร้องท่อนต่อไปก็ยังคงเป็นลู่ชิงอวี่

สายตาของทุกคนจึงวนกลับมาที่ลู่ชิงอวี่อีกครั้ง

"พูดจากใจจริง พอนึกถึงความรักครั้งนั้นขึ้นมา ก็ยังนับว่าคุ้มค่า"

"หากบังเอิญเจอกันบนถนน ฉันคงยิ้มและถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของคุณ"

"แต่เฟซบุ๊กที่คุณอัปเดตทุกคืน ฉันกลับรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องไปดู"

"หากจากกันแล้วอยากให้สบายใจ"

"ก็อย่าได้รื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาทุกค่ำคืนเลย"

"มองไปยังที่ที่ดีกว่า"

"เพื่อรับแสงตะวันเตรียมพร้อมสำหรับความรักครั้งต่อไป"

"ช่วงเวลาที่ตราตรึงใจที่สุด ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันชั่วฟ้าดินสลาย"

"ที่ลืมไม่ลง ก็เพราะคุณยังคงฝังใจคิดถึงอยู่ต่างหาก ถึงได้ลืมไม่ลง"

"การหลั่งน้ำตาตลอดสิบปีนั้นเป็นเรื่องง่าย แต่สิ่งที่ยากคือการเช็ดมันให้แห้งเหือดไป"

ผู้ชมต่างดื่มด่ำไปกับบทเพลง แต่นักร้องมืออาชีพอย่างพวกซ่งเคอกลับวิเคราะห์เพลงที่ได้ยินไปโดยสัญชาตญาณ

เพลงนี้ตั้งแต่ตอนเปิดที่เฉินถิงร้องไปประโยคเดียว หลังจากนั้นก็เป็นลู่ชิงอวี่ร้องมาตลอด การแบ่งท่อนร้องของเพลงนี้มันช่างหลุดโลกเกินไปแล้ว

ทำบ้าอะไรเนี่ย ต่อให้อยากโชว์ของแค่ไหนก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่นา

โหลวชิงหรานเองก็รู้สึกสับสนอยู่บ้าง แม้เพลงนี้จะเพราะมากจริง ๆ แต่ในฐานะเพลงร้องคู่ ท่อนของเฉินถิงมันก็น้อยเกินไปจริง ๆ

หรือว่าเฉินถิงต้องการจะดันลู่ชิงอวี่ ก็เลยยอมยกท่อนร้องทั้งหมดให้งั้นเหรอ

ขณะที่ทุกคนคิดว่าเฉินถิงมาเป็นแค่ของประดับฉากจริง ๆ เฉินถิงก็เปิดปากร้องอีกครั้ง โดยประโยคสุดท้ายของลู่ชิงอวี่มีเฉินถิงร้องประสานขึ้นมาพร้อมกัน

และในที่สุดก็วนกลับมาถึงท่อนของเฉินถิงเสียที