บทที่ 78 ผมสงสัยว่าเขากำลังแต่งเพลงถึงผม

ลู่ชิงอวี่กับเฉินถิงร้องขึ้นมาพร้อมกัน ทว่าในท่วงทำนองเดียวกันนั้น ทั้งสองกลับร้องเนื้อเพลงคนละท่อน วิธีการแบบนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินการร้องเพลงแบบนี้มาก่อนเลย

ทุกคนคิดไปเองว่าหากทำนองเดียวกันแต่ร้องคนละเนื้อ จะต้องทำให้ฟังดูสับสนวุ่นวายอย่างแน่นอน

แต่ความเป็นจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย ผู้ชมไม่เพียงไม่รู้สึกว่ามันวุ่นวาย ตรงกันข้าม กลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของตัวละครหลักสองคนที่ยืนอยู่คนละมุมมองผ่านเนื้อเพลงและท่วงทำนองนั้น

พวกซ่งเคอที่อยู่ใต้เวทีต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขาฟังออกแล้วว่าเพลงนี้คล้ายกับการร้องคู่ โดยเขียนขึ้นจากมุมมองของคนทั้งสองฝ่ายในความรัก

ฝ่ายหนึ่งลุ่มหลงฝังใจในความรักมานานนับสิบปี ลืมอีกฝ่ายไม่ลง และยังคิดว่าความรักของตัวเองนั้นช่างซาบซึ้งกินใจ ส่วนอีกฝ่ายกลับมองว่าอีกคนไม่เคยเข้าใจตัวเองเลย ช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้มีแต่เรื่องงดงาม และถึงเวลาที่ตัวเองควรจะต้องปล่อยวางได้แล้ว

เฉินถิงและลู่ชิงอวี่ประสานเสียงในแทร็กเดียวกันได้อย่างยอดเยี่ยม ไร้ที่ติ ทั้งไม่ปล่อยให้เสียงของตัวเองเด่นเกินไปจนกลบเสียงอีกฝ่าย และยังจัดการกับน้ำหนักเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบจนทำให้ผู้ฟังจับใจความสำคัญของแต่ละท่อนได้ การแสดงที่รู้ใจกันขนาดนี้ทำให้ผู้คนต่างรู้สึกอิจฉาตาร้อน

และแม้จะเป็นธีมความรักเหมือนกัน แต่ "หลัวเซิงเหมิน" กลับสมจริงและเข้าถึงอารมณ์ได้มากกว่า หลังจากฟังเพลงนี้แล้ว ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเพลง "หงเฉินอี๋เมิ่ง" ของตัวเองเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย

ท่อนฮุกดังขึ้นอีกครั้ง ซึ่งก็เป็นรูปแบบการร้องประสานโต้ตอบกันเช่นเดิม

เฉินถิง: ความรักนั้นยังไม่ทันหมดลมหายใจ ก็ถูกฝังลงดินเสียแล้ว

ลู่ชิงอวี่: เกรงว่าความคิดถึงจะบ้าคลั่งเกินไป เฉินถิง: ทำให้ในใจของคนทั้งสองมีคำสาปที่ไม่อาจคลาย ไม่อาจปลดปล่อยได้

ร้องคู่: ต่างคนต่างเฝ้าถาม หาสูตรลับแห่งรักนิรันดร์

เฉินถิง: มีเพียงการลุกจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ลู่ชิงอวี่: หรือจะต้องกอดเก็บภาพลวงตาเอาไว้

ร้องคู่: เพื่อให้ตราตรึงไปชั่วกาลนาน เธอยังไม่ลืม ฉันก็ยังไม่ลืม

เฉินถิง: ยังดีกว่าต้องทนอยู่เคียงข้าง ลู่ชิงอวี่: จดหมายรักก็เริ่มซีดเหลือง

ผู้ชมไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกของตัวเองในเวลานี้แล้ว

หูซ้ายของพวกเขาฟังเฉินถิง หูขวาฟังลู่ชิงอวี่ เนื้อเพลงของทั้งสองฝ่ายต่างลึกซึ้งกินใจ และเมื่อเชื่อมโยงกับเนื้อเพลงท่อนก่อนหน้า ก็ให้ความรู้สึกเหมือนมีเรื่องราวของตัวเองแยกออกมาคนละเรื่อง

พอทั้งสองคนร้องพร้อมกัน ก็พลอยไม่รู้เลยว่าจะรู้สึกปวดใจแทนตัวละครตัวไหนในเรื่องราวนี้ดี

เฉินถิง:

"ใจกระวนกระวาย ทั้งเช้าตรู่และยามค่ำคืนคอยเฝ้ามองดู"

"ไม่ได้รับการติดต่อ ผ่านไปแค่สองวินาทีก็หยิบขึ้นมาดูใหม่อีกครั้ง"

"เธอบอกเองว่าจะติดต่อหากันอยู่เสมอ"

พอประโยคนี้ร้องออกมา ก็แทงใจดำคนไปไม่รู้เท่าไหร่ ตอนมีความรัก ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยเป็นแบบนี้?

คอมเมนต์ในไลฟ์:

[สงสัยเนื้อเพลงกำลังแต่งถึงฉันอยู่แน่ เมื่อวานฉันก็ตกอยู่ในสภาพนี้เป๊ะ]

[ทำไงดี คนที่ฉันชอบก็เคยบอกให้ติดต่อหากันบ่อย ๆ แต่เธอไม่เคยทักมาก่อนเลยสักครั้ง]

[แค่ฟังเพลง ทำไมถึงเหมือนโดนตบเรียกสติได้ขนาดนี้นะ]

[เชี่ย เฉินถิงร้องถึงกูอยู่ชัด ๆ]

[ลู่ชิงอวี่ร้องถึงฉันเลย แฟนเก่าช่วยมาฟังทีเถอะ ฉันมูฟออนได้แล้วจริง ๆ ไม่อยากคืนดีและไม่อยากเป็นแม้แต่เพื่อนด้วย]

บนเวที ลู่ชิงอวี่กับเฉินถิงต่างตั้งอกตั้งใจร้องเพลงอยู่ใต้แสงไฟของตัวเอง โดยไม่เคยก้าวล่วงเข้าไปในพื้นที่ของอีกฝ่ายเลย

เฉินถิง: เบอร์โทรศัพท์เดิม ลู่ชิงอวี่: ช่วงเวลาอันงดงามนั้น

เฉินถิง: เท่ากับสถานที่เดิม ลู่ชิงอวี่: ไม่จำเป็นต้องหวนกลับไปมองบ่อย ๆ

เฉินถิง: ไม่กล้าลบแล้วลงใหม่ ลู่ชิงอวี่: สามารถเก็บไออุ่นไว้ก้าวผ่านความหนาวเหน็บในวันข้างหน้า

เฉินถิง: ก็แค่ปิดห้องนั้นไว้

เฉินถิง: ราวกับโรคร้ายที่ไร้ทางรักษา ลู่ชิงอวี่: ช่วงเวลาที่งดงามที่สุด

เฉินถิง: มีลางสังหรณ์อยู่ทุกวี่วัน ลู่ชิงอวี่: ก็ใช่ว่าจะอยู่ชั่วฟ้าดินสลาย

เฉินถิง: ความสุขกำลังจะหวนกลับมา ลู่ชิงอวี่: เงาดำที่พัวพันลึกซึ้งที่สุดนั้น

ลู่ชิงอวี่: แม้จะล่องลอยอยู่ทุกค่ำคืน

ลู่ชิงอวี่: แท้จริงแล้วถูกฝังกลบไปตั้งนานแล้ว

เฉินถิง: ที่รัก หากเธอยังไม่ลืม สัญญากับใครไว้ว่าเมื่อผ่านไปสิบปี จะแอบกลับมาพบกันใหม่เพื่อเดินทางต่อในยามค่ำคืน

ลู่ชิงอวี่: อย่าบ้าไปเลย

เฉินถิง: มกราคมปีหน้า

เฉินถิง: "หวังว่าจะได้พบกันตามนัดที่" ลู่ชิงอวี่: "ปล่อยให้อดีตจมหายไปที่"

ร้องคู่: ไอซ์แลนด์ (ฟูกูชิมะ) สักแห่งหน

สองท่อนสุดท้ายของบทเพลง อารมณ์ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละท่อน ลู่ชิงอวี่กับเฉินถิงเข้าขากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งร้องท่อนสุดท้ายจบลง เฉินถิงถึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

ลมหายใจเฮือกนี้เขากลั้นเอาไว้ตั้งแต่ประโยคแรก ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ระบายออกมาเสียที เขาเอาแต่กลัวว่าจะร้องผิด หรือกระทั่งกลัวว่าจะมองเครื่องบอกบทพลาดจนไปแย่งร้องท่อนของลู่ชิงอวี่เข้า โชคดีที่พวกเขาทำผลงานออกมาได้แบบไร้ข้อผิดพลาด

ปฏิกิริยาของคนดูที่ฟังเพลงของลู่ชิงอวี่ต่างจากตอนฟังนักร้องคนอื่นอยู่บ้าง

เวลาคนอื่นร้องเพลงจบ ผู้ชมจะส่งเสียงเฮและเชียร์นักร้องในทันที แต่คนดูที่ฟังลู่ชิงอวี่กลับต้องใช้เวลาปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง

เพราะมันทรงพลังและสะเทือนอารมณ์เกินไป เพลงที่ทั้งเพราะ ชวนให้อินตาม และยังทำให้คนฟังย้อนกลับมาขบคิดทบทวนได้ขนาดนี้นั้นแทบไม่เคยมีมาก่อน ทว่าเพลงของลู่ชิงอวี่กลับเป็นแบบนี้แทบทุกเพลง

ด้านล่างเวที รอจนกระทั่งลู่ชิงอวี่กับเฉินถิงโค้งคำนับขอบคุณ เสียงกู่ร้องของผู้ชมถึงได้ดังกระหึ่มถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นซัด

เมื่อฟังเพลง "หลัวเซิงเหมิน" จนจบ ในใจของทุกคนต่างอัดแน่นไปด้วยความคิดมากมาย ชีวิตคนเราก็เหมือนกับหลัวเซิงเหมิน ต่างฝ่ายต่างมีคำอธิบายในมุมของตัวเอง

และเมื่อเพลงจบลง ทุกคนก็พลันตาสว่าง เพลงนี้กลับเป็นเพลงรักที่แต่งขึ้นจากมุมมองของคนสองคน

ตัวละคร A กับ B ในเนื้อเพลงเป็นตัวแทนของคนสองคนในความรัก ฝ่ายหนึ่งแม้จะเลิกราไปแล้วถึงหกร้อยสัปดาห์ก็ยังคงคิดถึงอีกฝ่าย เขาคิดเอาเองว่าเธอจะเป็นอย่างนั้น คิดเอาเองว่าเธอชอบอะไร แต่ความจริงแล้วอีกฝ่ายไม่ได้คิดเหมือนเขาเลยสักนิด

คนที่เฉินถิงร้องหวังว่าจะได้กลับมาพบกันใหม่ ส่วนคนที่ลู่ชิงอวี่ร้องกลับหวังที่จะลืมเลือน ทั้งสองคนไม่มีความรู้สึกร่วมกันอีกต่อไปแล้ว เปรียบเสมือนทำนองเดียวกันที่ท่อนเนื้อร้องต่างกันไปตลอดกาล ช่างเป็นบทสรุปที่ทั้งสมจริงและโหดร้ายเหลือเกิน

"เพราะเป็นบ้าเลย ฟังจบปุ๊บก็รู้สึกอยากกดฟังซ้ำอีกสักสิบรอบทันที"

"นอกจากจะตกหลุมรักเพลงนี้แล้ว ยังตกหลุมรักภาษากวางตุ้งเข้าให้อีก"

"ลู่ชิงอวี่ทำไมถึงเก่งขนาดนี้นะ เขาเพิ่งอายุสิบแปดจริงเหรอเนี่ย? เขาลาออกจากม.ปลายจริงดิ?"

"โหวต ต้องโหวตให้ได้เลย เดี๋ยวฉันไปตามแม่มาช่วยโหวตด้วย"

ซ่งเคอหันกลับไปมอง ปฏิกิริยาของผู้ชมด้านล่างเวทีนั้นร้อนแรงและคึกคักกว่าตอนที่พวกเขาร้องมากจริง ๆ

แม้คะแนนโหวตจะยังไม่ออกมา แต่เขากลับรู้สึกพ่ายแพ้อย่างบอกไม่ถูก ถึงขั้นเกิดความรู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมา

สองนาทีต่อมา ผลการนับคะแนนโหวตก็ออกมา เฉินถิงดูกระวนกระวายใจอยู่บ้าง ส่วนลู่ชิงอวี่กลับดูผ่อนคลายสบาย ๆ กว่ามาก

ซ่งเคอกำหมัดแน่น ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ

บนเวทีเปิดเสียงกลองที่รัวเป็นจังหวะคล้ายเสียงหัวใจเต้น ซ่งเคอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วขึ้นตามไปด้วย

บนหน้าจอขนาดใหญ่ แถบแสดงคะแนนพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งก่อนจะหยุดลงในที่สุด และซ่งเคอก็ยอมจำนนอย่างสิ้นหวังท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้ชม

4.09 ล้านคะแนน!!!

คะแนนโหวตในรอบนี้ของเขาแทบจะไล่ทันคะแนนรวมของอีกสามคนในอีพีแรกแล้ว

เฉินถิงเห็นคะแนนโหวตก็ตกตะลึง ผู้กำกับเองก็อึ้งไปเหมือนกัน กระแสความนิยมของลู่ชิงอวี่คนนี้มันทรงพลังเกินไปแล้ว

เมื่อลู่ชิงอวี่ลงจากเวที ครั้งนี้โหลวชิงหรานก็อดไม่ได้ที่จะดึงเขาเข้ามากอด

"ชิงอวี่ ร้องได้สุดยอดมากจริง ๆ ค่ะ"

ลู่ชิงอวี่: "ขอบคุณครับพี่โหลว พี่ก็สู้ ๆ นะครับ"