บทที่ 79 ไห่ตี่เลา

การแสดงรอบสุดท้ายเป็นการแสดงของโหลวชิงหราน เธอกับอาจารย์แสดงได้อย่างยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน เพราะต่างรู้ใจกันดีจึงประสานงานกันได้อย่างเข้าขารู้ใจอย่างยิ่ง

โหลวชิงหรานก็เป็นนักร้องที่เปี่ยมพรสวรรค์เช่นกัน อีกทั้งยังเป็นพวกยิ่งเจอคู่แข่งเก่งก็ยิ่งเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดสี่อีพีที่ผ่านมา โหลวชิงหรานจึงอยู่ในช่วงพัฒนาฝีมืออย่างต่อเนื่อง

ทั้งสองคนต่างถ่ายทอดอารมณ์บนเวทีออกมาอย่างสุดเหวี่ยง

ในท้ายที่สุด โหลวชิงหรานกลับได้คะแนนน้อยกว่าซ่งเคอแค่สองหมื่นคะแนนเท่านั้น

ซ่งเคอได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักจากการแสดงรอบนี้ เมื่อก่อนไม่ว่าจะแข่งอะไรเขาก็ได้ที่หนึ่งมาตลอด ทว่าครั้งนี้พอมาเจอลู่ชิงอวี่ เขากลับพ่ายแพ้ติดกันถึงสองครั้งแล้ว

แถมยังมีคู่แข่งที่น่ากลัวอย่างโหลวชิงหรานอีก หากไม่ใช่เพราะเพลงที่เขาเลือกมามีความได้เปรียบในตัวเอง เกรงว่าคงยากที่จะเอาชนะโหลวชิงหรานได้

ในรอบที่สี่ ลู่ชิงอวี่ยังคงคว้าอันดับหนึ่งบนตารางคะแนนสะสมไปครองได้เช่นเคย

หลังอัดรายการเสร็จ ซูจี้สิงก็ให้ลู่ชิงอวี่หยุดพักหนึ่งวัน

นับตั้งแต่กลับจากสัปดาห์แฟชั่นฝรั่งเศส ลู่ชิงอวี่ก็ยุ่งมาโดยตลอด เวลานอนพักผ่อนในแต่ละวันมีอย่างมากแค่สี่ชั่วโมง เด็กกำลังโต แถมยังใกล้จะสอบเกาเข่าแล้ว ซูจี้สิงจึงคิดว่าควรให้ลู่ชิงอวี่ได้ผ่อนคลายบ้างตามความเหมาะสม

ทว่าแม้จะได้หยุด ลู่ชิงอวี่ก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ เขาถือโอกาสใช้ช่วงเวลานี้ไปจัดการเรื่องบริษัทของตัวเองแบบรวดเดียว

การผงาดขึ้นมาอย่างแข็งแกร่งของ "ชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์" สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนไม่น้อย ในวงการบันเทิงมีค่ายบันเทิง "สี่ใหญ่แปดเล็ก" รวมสิบสองบริษัทที่ครองส่วนแบ่งเค้กในอุตสาหกรรมบันเทิงไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์

เฮยเจินจูเอนเตอร์เทนเมนต์ของเฉินถิงนับเป็นหนึ่งใน "แปดเล็ก" นี้ได้ แต่ด้วยสไตล์การบริหารที่ค่อนข้างปล่อยวางและมีคุณธรรมของเฉินถิง ผลงานของเฮยเจินจูจึงทำได้แค่รั้งท้ายในบรรดาแปดเล็ก

แต่ชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์กลับใช้เวลาเพียงสามเดือน ก็อาศัยมินิซีรีส์ทะยานขึ้นมาติดอันดับในกลุ่มแปดเล็กได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมีเงินทุนพร้อมสรรพ ธุรกิจของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ยกระดับและขยายตัวอย่างต่อเนื่อง จากตอนแรกสุดที่ถ่ายทำได้แค่มินิซีรีส์ตอนละสามถึงสี่นาที มาสู่การถ่ายทำมินิซีรีส์คุณภาพสูงความยาวราวสิบกว่านาที จนกระทั่งรับทำซีรีส์ระดับ A ได้ ทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น

หวังหนิงเองก็ทำงานด้านธุรกิจได้คล่องมือขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

ตอนนี้เวลาลู่ชิงอวี่ออกไปข้างนอกมักจะมีแฟนคลับตามติดเป็นพรวน ต่อให้สวมหน้ากากอนามัยกับหมวกปิดบังมิดชิดก็ยังถูกแฟนคลับจำได้อยู่ดี ดังนั้นจึงทำได้แค่ให้หวังหนิงเป็นฝ่ายมาหาเขา

หวังหนิงนำรายงานทางการเงินประจำไตรมาสมาให้ลู่ชิงอวี่ดู ตลอดหนึ่งไตรมาสที่ผ่านมา หลังจากชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์หักค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้ว กำไรสุทธิกลับสูงถึงสองร้อยล้าน!

ตอนที่หวังหนิงคำนวณตัวเลขนี้ออกมาได้ถึงกับอึ้งจนชาไปทั้งตัว บริษัทดี ๆ ที่เขาเคยทำงานด้วยเมื่อก่อน ทั้งปีกำไรสุทธิแตะหนึ่งร้อยล้านก็ถือว่าเก่งแล้ว แต่ชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์กลับทำได้ภายในไตรมาสเดียว

แค่มินิซีรีส์เรื่องฮิตถล่มทลายเรื่องเดียวก็กวาดรายได้ไปกว่าหกสิบล้าน มิน่าล่ะใคร ๆ ถึงอยากเข้ามาในวงการบันเทิง วงการนี้หาเงินง่ายจริง ๆ

หวังหนิง "บอสครับ เรื่องซีรีส์ระดับ A ที่เพิ่งรับมาใหม่ ผมมองแบบนี้ครับ บริษัทเราเน้นทำมินิซีรีส์เป็นหลัก แม้รายได้จะดีมาก แต่ในสายตาของค่ายหนังค่ายละครเจ้าอื่นในตอนนี้ ทีมงานเบื้องหลังของเรายังดูธรรมดามาก การรับซีรีส์ระดับ A เรื่องนี้มาก็เพื่อสร้างชื่อเสียงให้บริษัทเรา ให้ค่ายอื่น ๆ รู้ว่าจริง ๆ แล้วเรามีศักยภาพพอที่จะสร้างสรรค์ผลงานที่ใหญ่กว่านี้ได้ครับ"

ลู่ชิงอวี่เปิดดูแผนงาน ซีรีส์เรื่องใหม่ที่รับมาเป็นซีรีส์รักโรแมนติกยุคปัจจุบัน ชื่อเรื่องค่อนข้างน้ำเน่าไปหน่อย ชื่อ "คนรักพรหมลิขิต" เล่าเรื่องนางเอกตระกูลชนชั้นกลางที่ไปตกหลุมรักหนุ่มจน ปฏิเสธการสารภาพรักจากประธานจอมเผด็จการ และเลือกที่จะสู้ชีวิตสร้างอนาคตไปด้วยกันกับหนุ่มจน

ทีมงานชุดนี้หวังหนิงตั้งใจคัดสรรมาเป็นอย่างดี ผู้กำกับและทีมงานหลักที่จ้างมาล้วนเป็นคนที่มีผลงานและชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ

ลู่ชิงอวี่เข้าใจการพิจารณาของหวังหนิง ในเมื่อมอบหมายบริษัทให้อีกฝ่ายดูแลแล้ว ย่อมปล่อยให้เขาเป็นคนตัดสินใจวางกลยุทธ์การทำงานได้

ลู่ชิงอวี่ปิดบทละคร "ผมไว้ใจนาย มีไอเดียอะไรก็ลุยได้เต็มที่เลย ผมสนับสนุนนายอยู่แล้ว"

หวังหนิงมองลู่ชิงอวี่ด้วยสายตาเป็นประกายซาบซึ้งจนแทบมีน้ำตาคลอ ชาติที่แล้วเขาทำบุญด้วยอะไรมาถึงได้มาเจอบอสที่ดีขนาดนี้ ไม่เคยใช้วิธีกดดันปั่นหัว ไม่เคยคอยจับผิดคอยปราม มีแต่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจ

หวังหนิง "บอสวางใจได้เลยครับ ผมจะไม่ทำให้บอสผิดหวังแน่นอน"

หวังหนิงอยู่กับลู่ชิงอวี่ราวสี่ชั่วโมง หลังจากเขาออกไปตอนเที่ยง ลู่ชิงอวี่ก็ได้พักผ่อนไม่ถึงชั่วโมง พอตกบ่ายฉีเฟยก็มาหาอีก

ที่ดินที่ซื้อไว้คราวก่อนแบ่งกันไว้หนึ่งร้อยหมู่ ตอนนี้ถึงเวลาเริ่มสร้างโรงแรมแล้ว

การสร้างโรงแรมเป็นเรื่องที่ค่อนข้างผลาญเงิน โชคดีที่เงินชดเชยจากการขายที่ดินกับทางชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์มีเงินอยู่ไม่น้อย ลู่ชิงอวี่จึงจัดสรรเงินก้อนหนึ่งให้ฉีเฟยไปก่อน

ฉีเฟยส่งแผนการก่อสร้างโรงแรมให้ลู่ชิงอวี่

ลู่ชิงอวี่เปิดอ่านอย่างเงียบ ๆ ส่วนฉีเฟยก็นั่งรออยู่ข้าง ๆ

หลังจากอ่านจบ ลู่ชิงอวี่จึงเอ่ยขึ้นว่า "แผนนี้ใช้ได้ครับ แต่ความตั้งใจของผมคืออยากสร้างเป็นสองตึก ตึกหนึ่งเน้นจับกลุ่มลูกค้าระดับบน ส่วนอีกตึกเน้นเป็นโรงแรมเพื่อธุรกิจทั่วไป"

เพื่อรองรับกลุ่มผู้บริโภคที่แตกต่างกัน หลังจากสนามบินสร้างเสร็จแล้วคงไม่ได้มีแค่โรงแรมของพวกเขาแห่งเดียวแน่นอน ลู่ชิงอวี่จึงเน้นชิงความได้เปรียบด้วยการลงมือก่อน

ฉีเฟยอดไม่ได้ที่จะเลื่อมใสในความคิดนี้ของลู่ชิงอวี่ สาเหตุหลักคือลู่ชิงอวี่มีเงิน เขารู้อยู่ว่าวงการบันเทิงทำเงินได้ แต่ว่าวงการบันเทิงมันทำเงินได้มหาศาลขนาดนี้เลยหรือ?

พอตกค่ำ หลังจากฉีเฟยกลับไปแล้ว ลู่ชิงอวี่ก็นึกอยากกินหม้อไฟขึ้นมา กินคนเดียวก็คงกร่อย เขาเลยโทรหาซูจี้สิง

ซูจี้สิงก็ยังไม่ได้กินข้าวอยู่พอดี จึงขับรถมารับลู่ชิงอวี่

บนรถ ซูจี้สิงเอ่ยว่า "ฉันจะพานายไปกินร้านที่ดังที่สุดแถวนี้ ปกติร้านนี้ถ้าจะไปกินต้องจองล่วงหน้านะ ไม่อย่างนั้นต้องต่อคิวอย่างน้อยสองชั่วโมงเลย"

ซูจี้สิงบรรยายสรรพคุณร้านหม้อไฟร้านนี้บนรถเสียเลิศเลอเพอร์เฟกต์ ทำเอาลู่ชิงอวี่ตั้งตารอคอยแบบสุด ๆ

พอไปถึงร้านหม้อไฟ ซูจี้สิงก็พาลู่ชิงอวี่เดินตรงเข้าไปในห้องส่วนตัวทันที

หลังจากลู่ชิงอวี่นั่งลงก็ถอดหน้ากากอนามัยออก แล้วกวาดตามองสถานที่แห่งนี้ ที่บอกว่าเป็นห้องส่วนตัว จริง ๆ แล้วก็แค่เอาฉากกั้นสองบานมากั้นล้อมพวกเขาไว้ตรงโถงกลางแค่นั้นเอง

ซูจี้สิงถามรสชาติที่ลู่ชิงอวี่ชอบ จากนั้นก็เลือกน้ำซุปแบบเผ็ด แล้วสั่งเมนูเด็ดอย่างสวาปวัวกับสมองหมู ตามด้วยเนื้อสัตว์สองถาดและผักสองจาน แล้วก็นั่งรอน้ำซุปมาเสิร์ฟ

หลังจากสั่งอาหารเสร็จ ซูจี้สิงก็คอยกุลีกุจอเดินไปตักน้ำจิ้มมาปรุงให้ลู่ชิงอวี่ ผ่านไปอีกราว ๆ ยี่สิบนาที น้ำซุปและอาหารทั้งหมดถึงจะยกมาเสิร์ฟจนครบ

ลู่ชิงอวี่มองน้ำซุปที่เต็มไปด้วยน้ำมันพริกสีแดงเดือดพล่านส่งควันฉุย เขาลวกเนื้อลงไปหนึ่งชิ้น พอสุกได้ที่ประมาณแปดส่วนก็คีบขึ้นมา

พอนำไปจิ้มกับน้ำจิ้มที่ซูจี้สิงปรุงให้แล้วลองชิมไปหนึ่งคำ อืม อร่อยดี แต่ก็เหมือนจะอร่อยในระดับทั่วไป ไม่ได้ว้าวสะกดใจอย่างที่ซูจี้สิงคุยโม้ไว้ขนาดนั้น

ส่วนซูจี้สิงกลับกินอย่างเอร็ดอร่อยมาก

"เป็นไง ร้านนี้อร่อยใช่ไหมล่ะ"

ลู่ชิงอวี่ "ก็โอเคนะ รสชาติใช้ได้ แต่การบริการแย่ไปหน่อย ไม่ดีเท่าไห่ตี้เหลา"

ซูจี้สิงคีบสวาปวัวขึ้นมาชิ้นหนึ่ง "ไห่ตี้เหลา? ไห่ตี้เหลาอะไร ร้านเปิดใหม่ที่ไหนเหรอ"

มือที่กำลังคีบอาหารของลู่ชิงอวี่ชะงักไป เขาเอ่ยถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง "ที่นี่... ไม่มีไห่ตี้เหลาเหรอ"

ซูจี้สิง "เป็นพวกร้านดังในเน็ตเหรอ ไม่เคยได้ยินชื่อเลย"

ลู่ชิงอวี่วางตะเกียบลงแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ "เวลามีลูกค้ามาฉลองวันเกิดที่ร้านหม้อไฟ พนักงานไม่ได้มาร้องเพลงให้เหรอ"

พอได้ยินแบบนั้นซูจี้สิงก็หัวเราะลั่น "ลูกค้าจัดวันเกิด แล้วพนักงานร้านหม้อไฟจะไปร้องเพลงให้ทำไมล่ะ"

ลู่ชิงอวี่ "แล้วเวลาสั่งเส้นดึงสด ในร้านหม้อไฟไม่มีโชว์ควงเส้นบะหมี่เหรอ"

ซูจี้สิงหัวเราะ "นี่นายไปเอาความคิดเพ้อฝันหลุดโลกแบบนี้มาจากไหนเนี่ย นึกว่าร้านหม้อไฟเป็นคณะกายกรรมหรือไง"

ลู่ชิงอวี่หมดอารมณ์จะกินข้าวต่อแล้ว เขารู้สึกว่าถึงเวลาต้องให้ไห่ตี้เหลามาสร้างความสั่นสะเทือนแก่วงการหม้อไฟสักหน่อยแล้ว