บทที่ 80 บุกเบิกธุรกิจร้านอาหาร

หลังจากกินข้าวเสร็จ พอลู่ชิงอวี่กลับไปลองค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตดูก็พบว่า โลกนี้ไม่มีไห่ตี้เหลาอยู่จริง ๆ ด้วย!

คุณพระช่วย นั่นมันไห่ตี้เหลาเชียวนะ สวรรค์ของพวกเอ็กซ์โทรเวิร์ตชัด ๆ ถ้าโลกนี้ขาดมันไปคงสูญเสียสีสันไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ในเมื่อรูปแบบนี้ยังไม่มีใครเริ่มทำ ถ้าอย่างนั้นเขาก็คือต้นตระกูลของไห่ตี้เหลาเลยน่ะสิ แล้วจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปได้ยังไง

แบบนี้มันสะใจสุด ๆ ไปเลย เขารู้สึกว่ามื้อนี้กินได้คุ้มค่าจริง ๆ ลู่ชิงอวี่จึงต่อสายโทรศัพท์หาฉีเฟยเพื่อเปิดประชุมด่วนคืนนั้นทันที

ฉีเฟยที่เลิกงานแล้วและกำลังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากลู่ชิงอวี่บอกว่าจะเปิดร้านหม้อไฟ ทำเอาเขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมเจ้านายหนุ่มถึงอยากทำเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน

ตอนนี้ในตลาดมีร้านหม้อไฟเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ในมุมมองของฉีเฟย โปรเจกต์นี้ไม่ได้ดูน่าสนใจสักเท่าไหร่

ธุรกิจร้านอาหารไม่ได้ทำกันง่าย ๆ ขนาดนั้น ก่อนหน้านี้มีเถ้าแก่กี่รายแล้วที่อยากก้าวเข้าสู่วงการนี้ แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความล้มเหลว

ลู่ชิงอวี่คงแค่นึกสนุกชั่ววูบ ฉีเฟยคิดว่าเดี๋ยวพอเจอลู่ชิงอวี่แล้วคงต้องช่วยเตือนสติสักหน่อย การลงทุนแบบหลับหูหลับตามันไม่ได้เรื่อง ถึงจะมีเงินหนาแค่ไหนก็ใช่ว่าจะเอามาผลาญเล่นแบบนี้

ระหว่างที่ฉีเฟยกำลังเดินทางมา ลู่ชิงอวี่ก็ได้ร่างแผนงานโดยนำคอนเซปต์ของไห่ตี้เหลามาทำเป็นรูปเป็นร่าง

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น ฉีเฟยยืนอยู่หน้าห้อง ลู่ชิงอวี่เปิดประตูแล้วยื่นแผนธุรกิจของตัวเองให้ฉีเฟยทันที

ลู่ชิงอวี่ "พี่ฉีครับ นี่เป็นแผนงานร้านหม้อไฟของผม พี่ช่วยไปจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า แล้วหาคนมาทำแผนงานฉบับละเอียดตามคอนเซปต์นี้สักสองชุด ส่งให้ผมภายในสองวันนะครับ"

"แล้วพี่ก็เริ่มไปดูทำเลล่วงหน้าได้เลย เปิดทดลองตลาดก่อนห้าสาขา ถ้าผลตอบรับดีค่อยขยายเป็นสาขาแฟรนไชส์เพิ่ม"

ฉีเฟยก้มมองแผนงานในมือ สาขาแฟรนไชส์เนี่ยนะ? ร้านแรกยังไม่ทันมีเลย ก็คิดจะเปิดขยายสาขาแล้วเหรอ

แถมยังเปิดทดลองตลาดตั้งห้าสาขาอีก? ถ้าแบบนี้ขาดทุนขึ้นมา มิเท่ากับเจ๊งรวดเดียวห้าสาขาเลยเรอะ!

ฉีเฟยรู้สึกว่าลู่ชิงอวี่ใจร้อนเกินไปแล้ว ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากพูด ลู่ชิงอวี่ก็ชิงตัดบทขึ้นว่า "รบกวนด้วยนะครับพี่ฉี พรุ่งนี้เช้าผมยังมีงาน ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ"

ปัง! ประตูปิดลงทันควัน!

ฉีเฟยยืนอึ้งกิมกี่อยู่หน้าประตู ถึงขั้นต้องใช้เวลาตั้งสติไปสองวินาที เขามาทำอะไรนะ อ้อใช่ เขามาคุยเรื่องแผนเปิดร้านหม้อไฟกับลู่ชิงอวี่นี่นา

ไหนว่าจะมาเตือนสติลู่ชิงอวี่ไงเล่า อ้าว หมดโอกาสแล้วซะงั้น!

ฉีเฟยทำได้เพียงหอบแผนงานกลับไป พอกลับถึงบ้านเขาก็เปิดดูเนื้อหาในแผนงานอย่างละเอียดรอบคอบ

เดิมทีฉีเฟยไม่ได้คาดหวังอะไรกับแผนงานของลู่ชิงอวี่มากนัก เขาเป็นแค่ศิลปินคนหนึ่ง ลงทุนเป็นก็ถือว่าแปลกแล้ว ยังจะเขียนแผนธุรกิจเป็นอีกเหรอ

ทว่าพอลองอ่านดู ฉีเฟยกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเองเสียอย่างนั้น

ร้านหม้อไฟนี้ต้องเปิดให้ได้ แถมยังต้องปูทางทำการตลาดให้ดีด้วย เขาเชื่อว่าถึงแม้การแข่งขันในตลาดหม้อไฟจะดุเดือดเลือดพล่านเพียงใด พวกเขาก็สามารถใช้ไห่ตี้เหลาฟันฝ่าเปิดทางรอดออกมาได้อย่างแน่นอน

เรื่องร้านหม้อไฟถูกโยนให้ฉีเฟยรับผิดชอบไป ส่วนลู่ชิงอวี่ก็กลับเข้าสู่วิถีชีวิตอันแสนยุ่งเหยิงของเขาอีกครั้ง

วันต่อมาซูจี้สิงมารับลู่ชิงอวี่ไปบริษัท ระหว่างอยู่บนรถก็ถือโอกาสซักซ้อมตารางงานกับลู่ชิงอวี่ไปด้วย

ซูจี้สิงถือโทรศัพท์เปิดดูแอปบันทึกความจำแล้วเอ่ยว่า

"ช่วงเช้ามีเรียนการแสดงสองคาบ ตอนสิบเอ็ดโมงมีงานโปรโมตโฆษณา พี่รับนัดแคสติ้งซีรีส์ไว้ให้เรื่องหนึ่ง ช่วงบ่ายสามโมงพวกเราจะไปแคสต์กัน ถ้าผ่านฉลุยสัปดาห์หน้าก็ต้องเข้ากองถ่ายเลย"

"ไม่มีปัญหาใช่ไหม"

ลู่ชิงอวี่ "ได้ครับพี่ซู ผมไม่มีปัญหา"

คลาสการแสดงของลู่ชิงอวี่เรียนจบรอบแรกไปแล้ว ครูสอนการแสดงจึงแนะนำว่านอกจากเรียนในห้องแล้ว เขาน่าจะลองรับบทสมทบในละครหรือซีรีส์ดูบ้าง

ทฤษฎีย่อมต้องผสานเข้ากับภาคปฏิบัติ ถึงจะส่งผลให้การเรียนรู้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซูจี้สิงจึงช่วยคัดเลือกซีรีส์ให้ลู่ชิงอวี่หลายเรื่อง พอดีมีซีรีส์ฟอร์มระดับเอเรื่องหนึ่งค่อนข้างน่าสนใจ ซูจี้สิงเลยส่งโปรไฟล์ขอนัดแคสติ้งไป ซึ่งทางนั้นก็ตอบรับผ่านเรียบร้อย

ซูจี้สิงซื้ออาหารเช้ามา หวังจะให้ลู่ชิงอวี่จัดการรองท้องบนรถ

ในถุงกระดาษมีซาลาเปาสี่ลูก ไข่ต้มสี่ฟอง น้ำเต้าหู้สองแก้ว และปาท่องโก๋อีกหนึ่งตัว

ซูจี้สิงตั้งใจจะให้ลู่ชิงอวี่เลือกก่อน ที่เหลือเขาค่อยแบ่งกินกับคนขับรถ แต่พอลู่ชิงอวี่ฟังตารางงานจากซูจี้สิงจบ เขาก็กินไข่ต้มไปสี่ฟองกับซาลาเปาอีกสี่ลูก

ตอนที่ซูจี้สิงพูดไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา พอเช็กคิวงานเสร็จถึงค่อยหันไปมอง และเมื่อลู่ชิงอวี่ส่งถุงอาหารเช้าคืนให้ซูจี้สิง น้ำหนักของถุงก็ทำเอาซูจี้สิงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา

ซูจี้สิง: ??? เขาแหวกถุงดู เชี่ย ไข่ต้มหายเกลี้ยง ซาลาเปาก็ไม่เหลือสักลูก

พอรถจอด ลู่ชิงอวี่ก็หยิบน้ำเต้าหู้ไปอีกแก้ว "พี่ซู คราวหลังไม่ต้องซื้อมาเยอะขนาดนี้นะครับ ผมกินไม่หมดหรอก"

ซูจี้สิง: !!! นี่มันไม่ได้ซื้อมาให้นายกินคนเดียวสักหน่อยนะพี่ชาย!

ซูจี้สิงหันไปมองคนขับรถ แล้วค่อย ๆ ยื่นน้ำเต้าหู้แก้วสุดท้ายกับปาท่องโก๋หนึ่งตัวที่เหลืออยู่ให้คนขับอย่างเงียบ ๆ

"พี่คนขับ กินน้อยหน่อยรองท้องไปก่อนนะ"

คนขับรถยิ้มรับอาหารเช้าไป "ขอบคุณครับพี่ซู"

ซูจี้สิงต้องทนหิวท้องกิ่วพาลู่ชิงอวี่ไปเรียน พอถึงบริษัท ลู่ชิงอวี่ก็ตรงไปเข้าเรียนคลาสแรกก่อน

ซูจี้สิงสะสางงานไปบ้าง ดื่มกาแฟไปหนึ่งแก้วก็ยังรู้สึกหิวอยู่ดี จึงสั่งอาหารเดลิเวอรี

เสี่ยวหลงเปาหนึ่งชุดกับน้ำเต้าหู้อีกหนึ่งแก้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารก็มาส่ง พนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับเอาอาหารมาส่งที่ห้องทำงานของซูจี้สิง แต่เขายังไม่ทันได้กิน เฉินถิงก็เรียกเขาไปประชุมสั้น ๆ เสียก่อน

พอด้านซูจี้สิงออกจากห้องทำงานไป ลู่ชิงอวี่ก็เลิกเรียนคลาสแรกพอดี เขาได้พักสิบห้านาทีจึงเดินมาที่ห้องทำงานของซูจี้สิง แล้วสายตาก็เป็นประกายทันทีที่เห็นของกินวางอยู่

"พี่ซูนี่รู้ใจจริง ๆ มีของว่างเสริมให้อีกด้วย"

ว่าแล้วลู่ชิงอวี่ก็จัดการสวาปามอาหารจนเกลี้ยง เหลือเสี่ยวหลงเปาไว้ให้ซูจี้สิงเพียงลูกเดียว

ตอนที่ซูจี้สิงกลับมาเห็นกล่องอาหารขนาดใหญ่บนโต๊ะเหลืออยู่แค่ลูกเดียวก็ถึงกับอึ้ง ???

"เสี่ยวนิว เมื่อกี้ใครเข้ามาที่ห้องฉันน่ะ"

เสี่ยวนิวที่อยู่หน้าประตูตอบว่า "เมื่อกี้ชิงอวี่มาหาพี่ค่ะ แต่พี่ไม่อยู่ เขาอยู่ได้ห้านาทีก็ไปแล้วค่ะ"

ซูจี้สิง: !!!

หลังจากเสร็จกิจกรรมในช่วงเที่ยง ซูจี้สิงก็พาลู่ชิงอวี่ไปแคสติง

ลู่ชิงอวี่ไม่ได้สังเกตว่าสถานที่ที่ไปคือที่ไหน พอถึงที่หมายพวกเขาก็เดินเข้าประตูด้านข้าง แล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสิบหก

บทที่พวกเขาจะมาแคสติงวันนี้คือตัวละครพระรองอันดับสองของเรื่อง ซูจี้สิงยื่นกระดาษ A4 สองแผ่นให้เขา แผ่นหนึ่งเป็นข้อมูลภูมิหลังของตัวละคร ส่วนอีกแผ่นเป็นบทพูด

ซูจี้สิงพาลู่ชิงอวี่มาถึงก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง เพราะอยากเผื่อเวลาครึ่งชั่วโมงนี้ไว้ให้ลู่ชิงอวี่ท่องบท

ตอนที่พวกเขามาถึง ในห้องพักรอแคสติงมีนักแสดงอยู่แล้วกว่ายี่สิบคน ทั้งชายและหญิง ทุกคนต่างนั่งอ่านบทของตัวละครที่ตัวเองต้องทดสอบการแสดง

ลู่ชิงอวี่ไม่ได้ถอดหน้ากากอนามัยออกเลย คนอื่นต่างก็มัวแต่ง่วนอยู่กับการทำความเข้าใจบทบาทของตัวเอง จึงไม่มีใครสนใจเขามากนัก

ลู่ชิงอวี่อ่านเพียงสองรอบก็จำได้ขึ้นใจ เขาขยับคอผ่อนคลายพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทว่าพอเหลือบมองไป เขากลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมาว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

การตกแต่งของห้องนี้ทำไมถึงดูคุ้นตาขนาดนี้ โดยเฉพาะภาพแกะสลักหินรูปทิวทัศน์ภูเขาบนผนังกับอักษรจารึกตรงนั้น

ลู่ชิงอวี่ลุกขึ้นยืนแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างเจาะจง ก่อนจะเห็นโลโก้บนผนังเข้าเต็มตา... ชิบหาย ชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์!