บทที่ 81 แคสติ้ง

มาแคสติ้งถึงบริษัทตัวเองเนี่ยนะ!

ลู่ชิงอวี่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง นึกไม่ถึงเลยว่าการมาบริษัทตัวเองครั้งแรกจะมาในรูปแบบนี้ เขาก็ว่าอยู่ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นตานัก ตอนย้ายออฟฟิศใหม่ หวังหนิงยังเคยส่งรูปถ่ายออฟฟิศมาให้เขาดูอยู่เลย

แล้วก็คาดไม่ถึงด้วยว่างานที่ซูจี้สิงหามาให้เขาจะเป็นเรื่อง "คู่รักลิขิตชะตา" เรื่องนี้เมื่อวานหวังหนิงเพิ่งจะเอาให้เขาดูไปเอง

เพียงแต่ตอนนั้นเขาแค่กวาดตามองผ่าน ๆ ไม่ได้สนใจอะไรมาก ส่วนเอกสารแคสติ้งที่ซูจี้สิงให้เขาก็มีแค่สามแผ่น แม้แต่โลโก้ก็ยังไม่มีเลยสักอัน

หวังหนิงเองก็ไม่รู้ว่าลู่ชิงอวี่จะมา เรื่องการแคสติ้งเป็นผู้กำกับหลินรุ่ยกับผู้ช่วยผู้กำกับสองคนจัดการร่วมกัน ในฐานะโปรดิวเซอร์ เขาทำหน้าที่หลักคือคอยคัดเลือกร่วมกับผู้กำกับ และถือโอกาสดูว่ามีนักแสดงฝีมือดีคนอื่นที่พอจะดึงตัวไปเล่นมินิซีรีส์ได้บ้างหรือไม่

ลู่ชิงอวี่นึกไม่ออกเลยว่าถ้าอีกเดี๋ยวหวังหนิงเห็นเขาเข้า ภาพมันจะออกมาเป็นยังไง

ระหว่างที่นั่งรออยู่นั้น นักแสดงข้าง ๆ ลู่ชิงอวี่คนหนึ่งก็มาแคสติ้งบทชายสามเหมือนกัน

โจวฟ่าง อายุ 27 ปี สูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างหน้าตาจัดว่าสะอาดสะอ้านและหล่อเหลาไม่เบา

โจวฟ่างเรียนจบจากสาขาการแสดง วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ เขาเริ่มดิ้นรนสู้ชีวิตในวงการบันเทิงมาตั้งแต่ตอนอยู่ปีสี่ ผ่านผลงานการแสดงมาแล้วกว่าสิบเรื่อง ทว่าล้วนเป็นเพียงบทสมทบทั้งสิ้น

ฝีมือการแสดงของโจวฟ่างถือว่าดีทีเดียว ทว่าในวงการบันเทิงสิ่งที่ไม่เคยขาดเลยก็คือคนหน้าตาดีและมีฝีมือ บางครั้งคนคนหนึ่งจะดังขึ้นมาได้หรือไม่ มันก็ต้องพึ่งพาโชคชะตาด้วยเหมือนกัน

เพื่อนร่วมรุ่นของเขามีทั้งหมด 24 คน ในจำนวนนั้นมีคนที่โด่งดังเปรี้ยงปร้างในวงการอยู่สองคน นักแสดงระดับกลางสองคน คนที่ยังคงยืนหยัดเล่นละครต่อไปได้อย่างเช่นตัวเขาก็มีอีกหกคน ส่วนที่เหลือล้วนเปลี่ยนสายอาชีพไปหมดแล้ว

เส้นทางในวงการบันเทิงไม่ได้เดินกันง่าย ๆ หลายคนคิดว่าพอเรียนจบแล้วจะได้เล่นเป็นพระเอก แต่ในความเป็นจริง พวกเขาอาจจะต้องแสดงเป็นแค่ตัวประกอบเล็ก ๆ ต่อไปอีกเป็นสิบปีด้วยซ้ำ

ในผลงานมากมายของโจวฟ่าง บทที่ดีที่สุดก็เป็นแค่บทชายสาม จริง ๆ แล้วเรื่องนี้เดิมทีเขาอยากจะมาแคสติ้งบทพระเอก แต่เขารู้สึกว่าโอกาสมีไม่มาก สู้เลือกทางที่ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า ขอแค่คว้าบทมาได้ก็ดีที่สุดแล้ว แม้ว่าสุดท้ายจะไม่ใช่แม้กระทั่งบทชายสามก็ตาม

โจวฟ่างเห็นลู่ชิงอวี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อ่านบทเพียงแค่สองรอบแล้วก็ดูเหมือนจะทำตัวไม่ถูก คงกำลังประหม่าอยู่ล่ะสิ

โจวฟ่างมองลู่ชิงอวี่ ด้วยความที่เป็นคนตีสนิทคนง่าย จึงเอ่ยทักไปตรง ๆ ว่า "น้องชาย นายไม่เป็นไรใช่ไหม"

ลู่ชิงอวี่กำลังคิดในใจอยู่เลยว่าถ้าเจอหวังหนิงอีกเดี๋ยวภาพจะเป็นอย่างไร พลันได้ยินน้ำเสียงที่เจือความห่วงใยของโจวฟ่าง

ลู่ชิงอวี่คิดว่า อีกฝ่ายอุตส่าห์ทักทายก่อน จะเสียมารยาทไม่ได้

"ไม่เป็นไรครับ แค่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่น่ะครับ"

โจวฟ่างถาม "นายมาแคสบทอะไรเหรอรอบนี้"

ลู่ชิงอวี่ตอบ "บทชายสามครับ"

พอโจวฟ่างได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ตอนที่ลู่ชิงอวี่บอกว่าตัวเองมาแคสบทชายสาม โจวฟ่างนอกจากจะไม่รู้สึกถึงความกดดันหรือมองเป็นคู่แข่งเลยสักนิด กลับรู้สึกเหมือนคนที่ไปทำงานต่างถิ่นแล้วได้เจอคนบ้านเดียวกันเสียอย่างนั้น น้ำเสียงจึงเต็มไปด้วยความยินดี

"บังเอิญจัง ฉันก็เหมือนกัน"

ลู่ชิงอวี่พยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร ส่วนโจวฟ่างก็คิดไปเองอีกรอบว่าลู่ชิงอวี่คงประหม่าจนสติหลุดจนพูดไม่ออก

น้องชายคนนี้แม้จะสวมหน้ากากอนามัยอยู่ แต่ภาพรวมกลับให้ความรู้สึกอ่อนเยาว์มาก โจวฟ่างรู้สึกไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าลู่ชิงอวี่น่าจะยังอายุไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ

โจวฟ่างจึงหยิบสมุดโน้ตกับประวัติตัวละครย่อของบทชายสามที่ตัวเองเขียนไว้ขึ้นมาให้ลู่ชิงอวี่ดู

"อีกเดี๋ยวบทที่เราสองคนต้องแสดงก็เหมือนกัน ถ้านายประหม่าก็ลองดูข้อมูลของฉันก่อนสิ ทั้งหมดนี้เป็นประสบการณ์ของฉันเลยนะ ฉันเขียนประวัติตัวละครเก่งไม่เบาเลยล่ะ"

โจวฟ่างยื่นเอกสารของตัวเองแบ่งปันให้ลู่ชิงอวี่ ลู่ชิงอวี่เห็นว่าด้านบนนั้นมีหมายเหตุเขียนด้วยหมึกสีแดงอยู่เต็มไปหมด ก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้ จึงรับมาดู

ตัวลู่ชิงอวี่เองก็เขียนประวัติตัวละครมาเหมือนกัน เขียนไปได้ราว ๆ ครึ่งหน้ากระดาษ A4 เดิมทีคิดว่าแค่นี้น่าจะพอแล้ว แต่พอมาดูของโจวฟ่างเข้า โห ตั้งแปดหน้าแน่ะ

พอลองเปิดอ่านดูก็พบว่า โจวฟ่างใช้เพียงข้อมูลปูมหลังของเรื่องและบทพูดของตัวละครเท่านั้น ก็สามารถจินตนาการกระบวนการเติบโตในวัยเด็กของบทชายสามคนนี้ออกมาได้อย่างเป็นฉากเป็นตอน ทั้งยังวิเคราะห์สาเหตุของการหล่อหลอมนิสัยในปัจจุบันของตัวละคร และจุดที่ควรระวังเวลาต้องประชันบทบาทกับนักแสดงคนอื่นอีกด้วย ช่างละเอียดถี่ถ้วนมากจริง ๆ

ลู่ชิงอวี่อดนับถือไม่ได้ หากสวรรค์จะเลือกมอบโชคให้ใครสักคน คนคนนั้นก็ควรจะเป็นคนที่เตรียมพร้อมมาอย่างดีแบบโจวฟ่างอย่างแน่นอน

โจวฟ่างยังแบ่งปันความเข้าใจและข้อคิดที่มีต่อบทชายสามนี้ให้ลู่ชิงอวี่ฟังอีกด้วย

ลู่ชิงอวี่มองโจวฟ่างที่ซื่อตรงถึงเพียงนี้แล้วก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ในวงการบันเทิง คนที่ซื่อตรงขนาดนี้หาได้ยากจริง ๆ

ภายในห้องพักรอคัดตัว ต่างคนต่างท่องบทของตัวเองโดยไม่รบกวนกัน ทันใดนั้น ประตูกระจกก็ส่งเสียงดังขึ้น มีคนเดินเข้ามาอีกหนึ่งคน

คนผู้นี้มาพร้อมมาดที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว มีผู้ช่วยติดตามมาด้วยสองคน คนหนึ่งถือขวดน้ำ อีกคนหนึ่งถือบท

เฉินรุ่ย ดาราที่โด่งดังขึ้นมาจากกระแสมินิซีรีส์ ลู่ชิงอวี่เองก็รู้จักเขา ในบรรดามินิซีรีส์สิบเก้าเรื่องของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ เฉินรุ่ยคนเดียวก็ร่วมแสดงไปถึงหกเรื่องแล้ว ครั้งนี้บทที่เขามาออดิชันคือบทพระเอก

เฉินรุ่ยสวมแว่นตากันแดด ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว ทันทีที่ก้าวเข้ามาก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อน

เมื่อเห็นคนในห้องมีมาก สีหน้าของเขาก็ฉายแววดูแคลนออกมา ทว่ามันหายไปอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครทันสังเกตเห็น

หลังจากที่เฉินรุ่ยเดินเข้ามาในห้อง คนรอบข้างต่างก็หันไปมองเขา แววตามีความตื่นตระหนกแฝงอยู่

"นั่นมันเฉินรุ่ยไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาถึงมาได้ล่ะ"

"คงไม่ได้มาคัดตัวบทพระเอกหรอกนะ เชี่ย รู้งี้ฉันไม่เลือกบทพระเอกหรอก"

"เขาเล่นมินิซีรีส์ไม่ใช่เหรอ เห็นว่าดังมากเลยนี่ ทำไมถึงมาร่วมวงที่นี่ได้ล่ะ"

"จบกัน บทพระเอกของฉันหมดหวังแล้ว"

"เฮ้ย จะไปทำไม เฉินรุ่ยก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นสักหน่อย"

"นายไม่รู้อะไรซะแล้ว มินิซีรีส์ที่เฉินรุ่ยเล่นน่ะสร้างโดยชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ และซีรีส์ครั้งนี้ก็สร้างโดยชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์เหมือนกัน มันก็เหมือนตอนสอบปริญญาโท ถ้าอาจารย์ล็อกตัวนายไว้แล้ว ต่อให้คนข้างนอกจะเก่งแค่ไหนเขาก็ไม่เอาหรอก"

"อ้าว รู้งี้ฉันไม่เลือกบทพระเอกตั้งแต่แรกแล้ว"

คนในห้องเริ่มซุบซิบกันตั้งแต่เฉินรุ่ยเดินเข้ามา ลู่ชิงอวี่สังเกตเห็นว่าโจวฟ่างตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะในจังหวะที่เฉินรุ่ยเดินเข้ามา สองคนนี้รู้จักกันอย่างนั้นหรือ

ขณะที่กำลังคาดเดาอยู่ ไม่นึกว่าเฉินรุ่ยจะเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของโจวฟ่างแล้ว

"โจวฟ่าง นายจริง ๆ ด้วยแฮะ"

สายตาจากทั่วทุกทิศต่างมองตรงมา โจวฟ่างที่เดิมทีก้มหน้าอยู่จึงจำต้องเงยหน้าขึ้นมา

เมื่อไม่มีทางเลือก โจวฟ่างจึงทำได้เพียงเอ่ยทักทายกลับไปคำหนึ่ง "สวัสดี"

เฉินรุ่ยทำเป็นมองไม่เห็นความอึดอัดต่อต้านในอารมณ์ของโจวฟ่าง และจงใจนั่งลงตรงข้ามเขาเพื่อชวนคุย

เฉินรุ่ยกับโจวฟ่างรู้จักกันมาตั้งแต่สองปีก่อน ตอนนั้นเฉินรุ่ยได้แสดงเป็นพระรองในละครเรื่องหนึ่ง ผลปรากฏว่าพอถึงวันที่สามของการถ่ายทำ ตกกลางคืนเฉินรุ่ยไปเที่ยวผับกับเพื่อน รุ่งขึ้นจึงมาสาย เขาเลยถูกผู้กำกับอารมณ์ร้อนคนนั้นปลดออกกลางคัน และคนที่มาแทนที่เขาก็คือโจวฟ่าง

"นายมาออดิชันบทอะไรล่ะ"

โจวฟ่างตอบ "บทชายสาม"

เฉินรุ่ยแกล้งทำสีหน้าประหลาดใจ "ทำไมถึงเป็นบทชายสามล่ะ ฉันนึกว่าจะเป็นบทพระเอกเสียอีก"

"โจวฟ่าง เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ ฝีมือการแสดงของนายไม่ใช่ว่าดีมาตลอดเหรอ นายลืมละครเรื่องก่อนที่ถ่ายไปแล้วเหรอ ผู้กำกับยังชมเลยว่านายมีพรสวรรค์ อนาคตต้องประสบความสำเร็จแน่นอน ฉันนึกว่านายจะมาคัดตัวบทพระเอกเสียอีกนะ"

"ถ้านายจะคัดตัวบทชายสามก็น่าจะบอกฉันตั้งแต่แรก ฉันจะได้ช่วยทักไปบอกพวกผู้กำกับให้ ฉันรู้จักพวกเขาทุกคนเลยนะ"