บทที่ 82 ป้องกันตัวโดยชอบธรรม

เฉินรุ่ยทำทีสนิทสนม ราวกับถือว่าชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นบ้านของตัวเองไปแล้ว

อีกสิบกว่านาทีก็จะถึงคิวพวกเขาเข้าไปแคสต์แล้ว เขาไม่อยากเสียเวลาพัวพันกับเฉินรุ่ยให้มากความ

ในใจโจวฟ่างรู้ดีว่าเฉินรุ่ยเป็นคนใจแคบ โอกาสงานที่อีกฝ่ายชวดไปก่อนหน้านี้เป็นเพราะปัญหาของตัวเองแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายกลับคิดว่าเขาเป็นคนขัดแข้งขัดขาแย่งบทไป จึงคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาทั้งต่อหน้าและลับหลังมาตลอด

โดยเฉพาะในละครเรื่องก่อนที่เขาจับพลัดจับผลูได้เล่นเป็นองครักษ์ของเฉินรุ่ย ตอนนั้นโดนเฉินรุ่ยเล่นงานไปไม่ใช่น้อยเลยจริง ๆ

โจวฟ่าง "ขอบใจสำหรับความหวังดี แต่ไม่ต้องหรอก"

ท่าทีของโจวฟ่างเย็นชา ถ้าเป็นคนทั่วไปคงเดินหนีไปแล้ว แต่เฉินรุ่ยไม่ใช่ เขาแค่อยากจะเหยียดหยามโจวฟ่างให้อับอายเท่านั้น

เพราะเรื่องเปลี่ยนตัวนักแสดงคราวนั้นทำให้เขาโดนเยาะเย้ยบนโลกออนไลน์อยู่นาน ทั้งยังถูกโปรดิวเซอร์หลายคนตั้งคำถามเรื่องความเป็นมืออาชีพจนชวดงานไปหลายงาน

เฉินรุ่ยเกลียดท่าทางหยิ่งทะนงของโจวฟ่างที่สุด จะมาเก๊กสูงส่งให้ใครดูกัน

สีหน้าของเฉินรุ่ยเริ่มเย็นชาลง "โจวฟ่าง จะเก๊กไปทำไม นายมาแคสต์ที่นี่ก็เพราะอยากได้บทพระสามไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันช่วย นายก็ประหยัดแรงไปได้ตั้งเยอะนะ"

ทันทีที่เฉินรุ่ยพูดคำนี้ออกมา คนอีกหกเจ็ดคนที่มาแคสต์บทพระสามเหมือนกันต่างก็ตวัดสายตาคมกริบราวกับมีดบินพุ่งใส่โจวฟ่าง

คนอื่น ๆ เริ่มกระซิบกระซาบวิจารณ์กัน หากโจวฟ่างแคสต์ไม่ผ่านพวกเขาก็คงไม่ติดใจอะไร แต่ถ้าโจวฟ่างได้บทไป ในใจพวกเขาย่อมปักใจเชื่อแน่ว่าโจวฟ่างใช้เส้นสายเข้ามา

โจวฟ่างก็คิดถึงจุดนี้ได้เหมือนกัน เขากำหมัดแน่นพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมามีปากเสียงกับใคร หากผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์ในห้องได้ยินเสียงเอะอะขึ้นมาภาพลักษณ์จะเสียเปล่า ๆ

บทยังไม่ได้ก็มาก่อเรื่องข้างนอกเสียแล้ว นักแสดงตัวสร้างปัญหาแบบนี้พวกโปรดิวเซอร์ไม่มีทางอยากร่วมงานด้วยแน่

เมื่อโจวฟ่างคิดได้ดังนั้นจึงผุดลุกขึ้นพรวดพราดจนลู่ชิงอวี่สะดุ้งตกใจ

โจวฟ่างทนไม่ไหวแล้วเหรอ ไอ้หมอนี่จะลุกขึ้นสู้แล้วงั้นสิ?

เฉินรุ่ยเองก็นึกว่าโจวฟ่างจะสติแตกอาละวาด ทว่าโจวฟ่างกลับหน้าแดงก่ำแล้วเค้นประโยคหนึ่งออกมา

"ข้างนอกมีกาแฟฟรี ฉันไปกดดื่มสักแก้วก่อน"

เฉินรุ่ยหัวเราะเยาะในลำคอ เขารู้อยู่แล้วว่าโจวฟ่างมันขี้ขลาดตาขาว

โจวฟ่างเดินไปกดกาแฟที่ตู้ด้านนอกมาสองแก้ว ถือโอกาสปรับอารมณ์ของตัวเองไปด้วย

โจวฟ่างบอกตัวเองว่าต้องอดทนให้ได้ หน้าที่การงานสำคัญกว่าการปะทะคารมเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เป็นไหน ๆ

เขาใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่ห้านาที ซึ่งในช่วงห้านาทีนี้ คนในห้องหลายคนต่างก็เข้าไปทักทายเฉินรุ่ยเพื่อหวังจะสร้างสัมพันธ์อันดีเอาไว้

ตอนโจวฟ่างเดินกลับมาในมือถือแก้วกาแฟไว้สองแก้ว สำหรับตัวเองแก้วหนึ่ง และอีกแก้วนำมาเผื่อลู่ชิงอวี่

"น้องชาย นายจะดื่มสักแก้วไหม"

ลู่ชิงอวี่ไม่ได้ถอดหน้ากากอนามัย แต่ก็รับกาแฟมา

เฉินรุ่ยเห็นดังนั้นก็คว้ากาแฟอีกแก้วไปจากมือโจวฟ่างหน้าตาเฉย

"ขอบใจนะ"

โจวฟ่าง : ???

นั่นมันกาแฟของเขาแท้ ๆ ไอ้เวรเฉินรุ่ยเสือกหยิบไปเฉยเลย

เขาอยากจะซัดหน้าเฉินรุ่ยสักหมัดใจจะขาด แต่ก็ทำไม่ได้ เอาวะ ทนอีกหน่อย

ภายในห้อง เฉินรุ่ยทำตัวราวกับตัวเองเป็นกรรมการคัดเลือกนักแสดง เขาเห็นลู่ชิงอวี่แต่งตัวมิดชิดปิดบังใบหน้าจึงนึกสงสัยขึ้นมา "นายมาแคสต์บทอะไร"

ลู่ชิงอวี่ถือแก้วกาแฟไว้นิ่ง ๆ ไม่พูดอะไร ไม่อยากจะสนใจอีกฝ่าย

เฉินรุ่ยเห็นลู่ชิงอวี่ไม่ตอบ ก็นึกดูถูก หน็อยแน่ ใส่แมสก์ปิดปากแล้วคิดว่าตัวเองเป็นดาราดังหรือไง

"พูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง"

เฉินรุ่ยหาเรื่องด้วยการเอาเท้าเตะขาเก้าอี้ของลู่ชิงอวี่ กาแฟในมือลู่ชิงอวี่กระฉอกไหวเล็กน้อย คิ้วเขาขมวดมุ่น สายตาที่มองไปยังเฉินรุ่ยเปลี่ยนเป็นคมปลาบขึ้นมาทันที

เห็นได้ชัดเลยว่า มาตรฐานวงการบันเทิงมันต่ำจริง ๆ คนพรรค์ไหนก็เข้ามาได้ทั้งนั้น

สายตาที่ลู่ชิงอวี่มองเฉินรุ่ยทำให้โจวฟ่างใจกระตุกวูบ เขากลัวว่าลู่ชิงอวี่จะใจร้อนตามประสาวัยรุ่น จึงรีบตอบแทนทันที "บทพระสาม"

"เขามาแคสต์บทพระสาม"

เฉินรุ่ยได้ยินว่าเป็นบทพระสามก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่า

"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม หมอนี่มาแคสต์บทพระสามเหรอ โจวฟ่าง นายประสาทหรือเปล่าเนี่ย เขากำลังจะแย่งบทกับนายนะ นายจะไปเกรงอกเกรงใจเขาทำไม"

โจวฟ่างไม่ได้อธิบายอะไร ลู่ชิงอวี่จึงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "คนบ้านอยู่ริมทะเลยังไม่เสือกกว้างเท่าคุณเลย ถ้าว่างนักก็ไปเติมหน้าที่ห้องน้ำเถอะ รองพื้นตกร่องถุงใต้ตาหมดแล้ว"

เฉินรุ่ยหน้าดำทะมึนขึ้นมาทันตาเห็น โจวฟ่างสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ตอนนั่งคุยกันเมื่อครู่น้องชายคนนี้ก็ดูไม่ค่อยพูดแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกปากร้ายพร้อมบวกขนาดนี้

โจวฟ่าง "เขา... เขาแค่ล้อเล่นน่ะ"

เฉินรุ่ยฉุนขาด "มึงพูดเหี้ยอะไรของมึงวะ"

คนในห้องต่างหันมามองความเคลื่อนไหวทางนี้ตาม ๆ กัน คนอื่นพยายามทำตัวเงียบ ๆ เจียมตัวไว้ก่อน ทว่าเฉินรุ่ยกลับไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งนั้น

ลู่ชิงอวี่เหลือบตามองพลางเอ่ยเรียบ ๆ "แป้งตกร่องแค่นี้ก็พูดไม่ได้เหรอ ถ้างั้นบอกว่าคุณเล่นละครห่วยแล้วกัน เล่นมินิซีรีส์มาตั้งหกเรื่องไม่เคยได้เป็นพระเอกสักเรื่อง เป็นแต่บทพระรองโง่ ๆ คุณไม่คิดจะทบทวนตัวเองหน่อยเหรอว่าจริง ๆ ตัวคุณอาจจะเข้ากันได้ดีกับบทโง่ ๆ แบบนั้นอยู่แล้ว"

เฉินรุ่ยเดือดจัดของจริง นับตั้งแต่ดังจากการเล่นมินิซีรีส์ เขาก็ยืดหลังคอแข็งมาโดยตลอด แม้พวกที่เล่นซีรีส์กระแสหลักจะไม่เห็นหัวพวกเล่นมินิซีรีส์ แต่พวกเขามีกระแส และในยุคนี้กระแสคือราชา

"ไอ้หนู ถ้ารู้จักที่ต่ำที่สูงก็ไสหัวไปตอนนี้ซะ ฉันจะบอกให้ชัด ๆ เลยว่าบทพระสามนี้นายไม่มีทางได้หรอก"

ลู่ชิงอวี่หรี่ตาลง "คุณเป็นผู้กำกับเหรอ เรื่องนี้คุณตัดสินใจได้ด้วยหรือไง"

เฉินรุ่ย "เหอะ บอกให้รู้ไว้ก็ไม่เสียหาย รองผู้กำกับเป็นญาติฉัน ขอแค่ฉันเอ่ยปากคำเดียว บทพระสามนี้ฉันอยากยกให้ใครก็ยกให้คนนั้นได้ทั้งนั้น"

ลู่ชิงอวี่แทบอยากจะหัวเราะ ไม่ยักรู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กิจการของบ้านตัวเอง คนอื่นถึงมีสิทธิ์มาออกคำสั่งชี้ขาดแบบนี้

"ก็ไม่แน่หรอก ยังมีผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์อยู่อีก ไม่แน่ว่าญาติคุณอาจจะไม่มีน้ำยาอะไรเลยก็ได้ ส่วนคุณน่ะ อย่าว่าแต่บทพระเอกเลย แม้แต่บทตัวประกอบไร้ค่าก็อาจจะไม่ได้เล่นด้วยซ้ำ"

เฉินรุ่ยชี้หน้าลู่ชิงอวี่ "คอยดูแล้วกันว่าฉันจะทำให้นายชวดบทพระสามนี่ได้ไหม!"

ลู่ชิงอวี่ "หนวกหูจริง หมาบ้านไหนหลุดออกมาเนี่ย"

การยั่วยุของลู่ชิงอวี่ทำเอาเฉินรุ่ยหัวเราะด้วยความโมโห นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเขาแบบนี้

เฉินรุ่ยลุกขึ้นเดินมาตรงที่นั่งของลู่ชิงอวี่แล้วเตะเข้าใส่เก้าอี้ เขาแค่อยากจะขู่ลู่ชิงอวี่ให้กลัว

ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่เขาเตะลงไป ลู่ชิงอวี่ก็ลุกขึ้นยืนพอดี เก้าอี้ไถลครูดไปกับพื้นเสียงดังเอี๊ยด ส่วนกาแฟในมือของลู่ชิงอวี่ก็สาดเข้าเต็มหน้าเฉินรุ่ยไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

เฉินรุ่ยรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ การถูกตบด้วยน้ำแบบนี้เจ็บแสบไม่แพ้ฝ่ามือจริง ๆ เลยสักนิด ทำเอาเขาสมองดับไปชั่วขณะ

คนในห้องต่างสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่พร้อมกัน อ้าว... แบบนี้... แบบนี้ก็ได้เหรอ

"ฉิบหายแล้ว เจ้าหนุ่มนี่ซวยแน่"

"เพิ่งเข้าวงการมาหรือเปล่า ทำไมใจร้อนวู่วามขนาดนี้"

"อนาคตไม่อยากอยู่ในวงการนี้แล้วหรือไง ใกล้จะออดิชันอยู่แล้วยังกล้าทำเรื่องแบบนี้อีก"

ยังดีที่กาแฟไม่ร้อนแล้ว แต่คราบกาแฟสีน้ำตาลเหนียวเหนอะหนะที่ไหลย้อยจากใบหน้าลงมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตกุชชี่ก็ทำให้เฉินรุ่ยแทบคลั่ง เขาพุ่งเข้าไปหมายจะซัดลู่ชิงอวี่ให้เละ

"มึงรนหาที่ตายแล้ว!"

สถานการณ์โกลาหลขึ้นมาทันที โจวฟ่างเห็นดังนั้นก็รีบกางแขนเข้ามาขวางหน้าลู่ชิงอวี่แล้วช่วยล็อกตัวเฉินรุ่ยไว้

เจตนาของโจวฟ่างคือไม่อยากให้ทั้งสองคนลงไม้ลงมือกัน หากมีเรื่องชกต่อยเกิดขึ้นจริง ๆ ย่อมส่งผลเสียต่อลู่ชิงอวี่แน่

ลู่ชิงอวี่เห็นโจวฟ่างล็อกตัวอีกฝ่ายไว้ได้ ก็ขยับตัวก้าวไปด้านข้างหนึ่งก้าว แล้วถีบเข้าที่เอวของเฉินรุ่ยเต็มแรง

โจวฟ่างรั้งไม่อยู่ เฉินรุ่ยจึงล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก

พอได้สติถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองโดนถีบเข้าไปอีกที

"ควยเอ๊ย โจวฟ่าง มึงกล้าช่วยมันเหรอ!"

โจวฟ่างหันกลับไปมองลู่ชิงอวี่ ลู่ชิงอวี่ไหวไหล่ "เขากวนประสาทเกินไป ผมทนไม่ไหวจริง ๆ ครับ"

"ป้องกันตัวโดยชอบธรรมนะครับ ทุกคนเป็นพยานให้ผมด้วยนะ"