บทที่ 83 นี่คือเจ้านายของผม

เสียงเอะอะข้างนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ คนที่อยู่ข้างในได้ยินเข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

หวังหนิง "ผมออกไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นครับ"

รองผู้กำกับ "ผมไปด้วยครับ"

หวังหนิงกับรองผู้กำกับจึงเดินออกไปสองคน ทิ้งให้ผู้กำกับนั่งดูการคัดตัวนักแสดงต่ออยู่คนเดียว

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินออกมาก็เห็นสภาพความวุ่นวายในที่เกิดเหตุ สีหน้าของหวังหนิงพลันมืดครึ้มลง รองผู้กำกับเห็นว่าเฉินรุ่ยมีเอี่ยวอยู่ในนั้นด้วย และกลัวว่าหวังหนิงจะโมโหจนพลอยลากตัวเองซวยไปด้วย จึงรีบชิงตวาดขึ้นมาก่อนว่า

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น เอะอะโวยวายอะไรกัน!"

พอเฉินรุ่ยเห็นรองผู้กำกับเดินมา ก็เหมือนได้เจอพ่อบังเกิดเกล้า

"อาสอง คุณมาพอดีเลยครับ"

รองผู้กำกับเอ่ย "อธิบายมาซิ ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน"

เฉินรุ่ยรีบฟ้องทันที "อาสอง ไอ้คนนี้มันก่อเรื่องครับ แถมยังเอากาแฟมาราดใส่ผมจนเลอะไปทั้งตัวอีก"

เฉินรุ่ยไม่พูดถึงสาเหตุ เอาแต่บอกว่าพวกลู่ชิงอวี่เป็นฝ่ายหาเรื่อง คนในห้องนี้ต่างก็เจนโลกกันทั้งนั้น พอได้ยินเฉินรุ่ยพูดแบบนี้ต่างก็หันมองหน้ากันไปมา แต่ไม่มีใครยอมเสนอหน้าออกมาพูดให้ความเป็นธรรมเลยสักคน

รองผู้กำกับหันไปมองลู่ชิงอวี่ หวังจะรีบตัดจบเรื่องนี้โดยเร็ว "เอะอะอะไรกัน ไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือที่ไหน กองถ่ายไม่ต้องการคนสร้างปัญหา รีบออกไปซะ"

เมื่อรองผู้กำกับจะไล่ลู่ชิงอวี่ออกไป โจวฟ่างเห็นว่าเรื่องบานปลายจึงรีบพูดขึ้นทันที "เข้าใจผิดครับ เข้าใจผิดกันทั้งนั้น ขอโอกาสให้พวกเราอีกสักครั้งได้ไหมครับ พวกเราสัญญาว่าจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมแน่นอน"

หวังหนิงไม่ได้พูดอะไร สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่ลู่ชิงอวี่ตลอด แม้ว่าลู่ชิงอวี่จะสวมหน้ากากอนามัยอยู่ แต่ก็ยังให้ความรู้สึกที่คุ้นตาอย่างประหลาด

รองผู้กำกับได้ยินโจวฟ่างขอร้องก็ชักสีหน้าบึ้งตึงพลางเอ่ย "ถ้านักแสดงกระทั่งอารมณ์ตัวเองยังควบคุมไม่ได้ จะแสดงละครให้ดีได้ยังไง นายก็ด้วย ไสหัวออกไปพร้อมกับเขาเลยไป"

สิ้นเสียงรองผู้กำกับ สีหน้าของเฉินรุ่ยก็เผยความสะใจออกมาทันที

ก่อนหน้านี้ก็เตือนพวกแกแล้วว่าอย่ามาแหยม ตอนนี้เป็นไงล่ะ ถูกไล่ตะเพิดออกไปพร้อมกันทั้งคู่เลย

โจวฟ่างรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เขาเตรียมข้อมูลสำหรับเรื่องนี้มามากมาย ทุ่มเททั้งเวลาและแรงกายแรงใจ เขาอยากเข้าร่วมกองถ่ายซีรีส์เรื่องนี้จริง ๆ ไม่นึกเลยว่าจะถูกไล่ออกไปแบบนี้

สีหน้าของโจวฟ่างแฝงความโศกเศร้า "ผู้กำกับครับ พวกเราไม่ได้ก่อเรื่องจริง ๆ นะครับ เป็นเฉินรุ่ยที่..."

เพิ่งจะพูดคำว่าเฉินรุ่ยออกมา โจวฟ่างก็ถูกรองผู้กำกับพูดขัดขึ้นทันควัน อีกฝ่ายจงใจปกป้องเฉินรุ่ย ก่อนจะหันไปพูดกับโจวฟ่างและลู่ชิงอวี่ว่า "พวกนายสองคนตอนนี้สภาพยังดูดีอยู่ แต่เฉินรุ่ยกลับเลอะกาแฟไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าพวกนายรังแกคนอื่น ยังมีอะไรต้องแก้ตัวอีก รีบไสหัวไปได้แล้ว"

โจวฟ่างไม่ยอมรับ แต่การไม่มีอำนาจไม่มีเส้นสายก็เป็นแบบนี้แหละ

เขาได้แต่ก้มลงเก็บสมุดโน้ตที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นเพราะการชุลมุนเมื่อครู่เงียบ ๆ

พอเก็บเสร็จกำลังจะเดินจากไป จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องห้ามขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อน"

ลู่ชิงอวี่เรียกโจวฟ่างไว้ ก่อนจะเอ่ยว่า "เฉินรุ่ยคนนี้ต่างหากที่ก่อเรื่อง ผมว่าควรไล่เขาออกไปมากกว่า"

เฉินรุ่ย "แกบอกให้ไล่ก็ต้องไล่เหรอ แกคิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหนวะ"

ลู่ชิงอวี่ "ผมว่าผมก็น่าจะใหญ่ที่สุดในนี้นะครับ"

พูดจบ ลู่ชิงอวี่ก็ค่อย ๆ ถอดหน้ากากอนามัยของตัวเองออก

หวังหนิงจ้องมองใบหน้าตรงหน้า พอหน้ากากอนามัยถูกดึงลงจนเผยให้เห็นทั้งใบหน้า ดวงตาของหวังหนิงก็เบิกกว้างกลมโตทันที... เชี่ยเอ๊ย บอสมาเองเลยนี่หว่า!

คนในห้องพอเห็นหน้าลู่ชิงอวี่ต่างก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"ลู่ชิงอวี่! คุณพระช่วย ลู่ชิงอวี่จริง ๆ ด้วย!"

มีคนคิดจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป แต่ก็ถูกสายตาของทีมงานที่เดินเข้ามาห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน

วินาทีที่เฉินรุ่ยเห็นลู่ชิงอวี่ก็ลนลานไปหมด ชิบหายแล้ว เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคนคนนี้จะเป็นลู่ชิงอวี่

ลูกตาของโจวฟ่างแทบจะถลนออกมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของตัวเองช่างโง่เขลาเหลือเกิน นี่เขาถึงกับสอนประสบการณ์ให้ลู่ชิงอวี่เลยเหรอเนี่ย

ตระหนกไปได้เพียงชั่วครู่ เฉินรุ่ยก็รีบตั้งสติ ยิ่งเป็นคนดังก็ยิ่งควบคุมง่าย เมื่อกี้ลู่ชิงอวี่สาดกาแฟใส่เขา แถมยังถีบเขาไปทีหนึ่ง ลู่ชิงอวี่ต้องไม่อยากให้เรื่องพวกนี้หลุดไปแฉบนอินเทอร์เน็ตแน่ ๆ

"ทุกคนก็มาแคสต์เหมือนกัน ไม่มีใครใช้สิทธิพิเศษอะไร เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะครับ"

ลู่ชิงอวี่ตอบอย่างไม่รีบร้อน "คงไม่ได้หรอกครับ บางเรื่องเคลียร์ให้ชัดเจนไว้น่าจะดีกว่า"

เฉินรุ่ยเม้มปากแน่นสะกดอารมณ์อยากจะด่าลู่ชิงอวี่เอาไว้ อุตส่าห์เปิดทางลงให้แล้วแท้ ๆ ทำไมถึงได้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงขนาดนี้นะ

ถึงตอนนี้อีกฝ่ายจะดังมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปิดฟ้าด้วยฝ่ามือได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ถ่อมาแคสต์ร่วมกับคนธรรมดาพวกนี้หรอก

เฉินรุ่ยพูดขึ้น "ที่นี่ไม่ใช่บริษัทของคุณ คุณเองก็คงไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายหรอกมั้ง อย่าทำตัวกร่างเกินไปจะดีกว่าครับ"

โจวฟ่างดึงแขนลู่ชิงอวี่พลางกระซิบ "ช่างมันเถอะครับ"

"เฉินรุ่ยมีเส้นสายเป็นถึงรองผู้กำกับ ยังไงชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ต้องเข้าข้างเขาอยู่แล้ว"

ลู่ชิงอวี่ยิ้มบาง ๆ "คุณเฉินไม่ตรงตามคุณสมบัติที่ซีรีส์เรื่องนี้ต้องการ เชิญเขาออกไปเถอะครับ"

พอได้ยินลู่ชิงอวี่พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ เฉินรุ่ยก็มองเขาเหมือนมองคนบ้า

"คิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองหรือไง คุณพูดอะไรแล้วทุกคนต้องทำตามงั้นเหรอ"

สิ้นเสียงของเฉินรุ่ย หวังหนิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า

"รับทราบครับบอส"

ชั่วพริบตานั้น ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก หลายคนยังประมวลผลไม่ทันด้วยซ้ำว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ท่าทีนอบน้อมของหวังหนิงทำเอาทุกคนในห้องถึงกับอึ้งตาค้าง

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม หวังหนิงเรียก ลู่ชิงอวี่ว่าบอสเนี่ยนะ"

"เป็นไปได้ยังไงกัน ลู่ชิงอวี่คือบอสของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์เหรอ"

"เชี่ย เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย"

หวังหนิงเดินตรงไปหาลู่ชิงอวี่ ก่อนจะเอ่ยแนะนำกับทุกคน "คุณลู่ชิงอวี่ คือบอสใหญ่ของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ครับ"

ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ใบหน้าของเฉินรุ่ยซีดเผือด เขามองไปทางรองผู้กำกับเพื่อขอความช่วยเหลือ ทว่าตอนนี้รองผู้กำกับเองก็เอาตัวแทบไม่รอด จะมีกะจิตกะใจที่ไหนไปช่วยเขาได้

หวังหนิงพูดต่อ "ท่านประธานลู่ ขออภัยจริง ๆ ครับที่เพิ่งมาถึงก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้"

"คุณวางใจได้เลยครับ ผมจะไม่ยอมให้เฉินรุ่ยโผล่หน้ามาให้คุณเห็นอีกเด็ดขาด"

หัวใจของเฉินรุ่ยหล่นวูบ จบเห่ คราวนี้จบสิ้นทุกอย่างจริง ๆ แล้ว

โอกาสและงานทั้งหมดหลุดลอยไปในพริบตา เดิมทีชื่อเสียงในวงการของเขาก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว อุตส่าห์พลิกชีวิตกลับมาได้จากมินิซีรีส์ พอรู้ว่าชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์จะสร้างซีรีส์ระดับเกรด A ก็หวังจะใช้วิธีนี้ก้าวขึ้นไปอีกขั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังยับเยินหมดแล้ว

ฝ่ายรองผู้กำกับเองก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไร ตอนที่สายตาของหวังหนิงกวาดมองมาเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองซวยแน่ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เมื่อหวังหนิงเอ่ยขึ้นว่า

"รองผู้กำกับ ส่งมอบงานในมือของคุณให้ผู้กำกับจ้าวซะ"

รองผู้กำกับหน้าถอดสีไม่แพ้กัน ค่าตอบแทนและสวัสดิการของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ดีเลิศขนาดนี้ ได้เงินเยอะแถมภาระงานก็น้อย ถ้าเขาต้องออกจากที่นี่ไป จะไปหางานที่ดีขนาดนี้จากที่ไหนได้อีก

เฉินรุ่ยยังพยายามจะดึงแขนรองผู้กำกับเพื่อให้ช่วยคิดหาทางออก แต่รองผู้กำกับสะบัดมือทิ้งอย่างไม่ไยดี เจ้าตัวซวยนี่ ทั้งหมดมันเป็นเพราะหมอนี่แท้ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมัน เขาก็คงไม่ต้องตกงานแบบนี้

ผู้จัดการหวังหนิงอาจจะดูเป็นคนคุยง่าย ทว่าใครก็ตามที่เคยร่วมงานด้วยต่างรู้ดีว่าเขาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น งานนี้เขาคงหมดสิทธิ์รักษาตำแหน่งไว้ได้แน่นอนแล้ว

สองนาทีต่อมา รองผู้กำกับกับเฉินรุ่ยก็ถูกเชิญออกไป โจวฟ่างเดินเข้าไปแคสต์บท ส่วนลู่ชิงอวี่ก็ได้รับเชิญให้เข้าไปนั่งชมการออดิชันด้วย

คนอื่น ๆ ในห้องถึงเพิ่งกล้าจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน