บทที่ 84 โอกาส

"เชี่ยเอ๊ย บอสมาแคสต์ด้วยตัวเองเลย ฉันเชื่อแล้วล่ะว่ากองนี้ต้องเป็นกองถ่ายที่ดีแน่นอน"

"ฉันไม่กังวลเรื่องกฎลับนอกรอบอะไรในกองนี้แล้วล่ะ ขนาดเจ้าของบริษัทยังต้องมาแคสต์ตามขั้นตอนเลย ยุติธรรมชัวร์"

"ในเมื่อลู่ชิงอวี่เป็นเจ้าของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ แล้วทำไมถึงยังทำงานเป็นเด็กในสังกัดของเฮยเจินจูอยู่อีก อย่าบอกนะว่าเป็นสายลับ?"

โจวฟ่างฟังเสียงซุบซิบของคนรอบข้างด้วยความกระวนกระวายใจ เรื่องเมื่อครู่เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเขากำลังจะโดนไล่ออกไปแท้ ๆ แต่ในวินาทีถัดมากลับเกิดการพลิกล็อกครั้งใหญ่

น้องชายที่เขาชวนคุยมาตลอดดันเป็นลู่ชิงอวี่ และที่ยิ่งพิลึกไปกว่านั้นคืออีกฝ่ายยังเป็นถึงประธานของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ การหักมุมนี้ทำเอาเขาตั้งรับแทบไม่ทัน

การที่ผู้ช่วยผู้กำกับโดนไล่ออกไปไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์เลย เดิมทีผู้กำกับหลักกับผู้ช่วยก็แค่มาจับคู่ทำงานกันชั่วคราวอยู่แล้ว สำหรับผู้กำกับหลักแล้ว ขอแค่มีคนมาช่วยงานก็พอ ส่วนคนคนนั้นจะเป็นใครก็ไม่ได้สำคัญอะไร

การออดิชันดำเนินต่อไป หวังหนิงพาลู่ชิงอวี่เดินตรงไปยังห้องทำงาน

ครั้งนี้ลู่ชิงอวี่มาแบบกะทันหัน หวังหนิงจึงคิดว่าเขาแวะมาสุ่มตรวจการทำงาน ไม่ได้คิดไปถึงเรื่องที่เขาจะมาแคสต์บทเลยแม้แต่น้อย

"บอสครับ คุณน่าจะบอกล่วงหน้าสักคำ วันนี้คนในบริษัทอยู่กันไม่ครบ มีสองสามคนลางานหยุดชดเชยไป ถ้ารู้ก่อนว่าคุณจะมา ผมคงให้พวกเขามาอยู่เจอคุณที่บริษัทก่อนแล้วค่อยหยุดวันหลัง"

ลู่ชิงอวี่ "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ สำหรับพวกเขา ขอแค่บริษัทให้สวัสดิการดีก็พอแล้ว ส่วนบอสจะเป็นใครไม่ได้สำคัญอะไรหรอก"

หวังหนิงหัวเราะลั่น ไม่นึกเลยว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากของลู่ชิงอวี่ ทว่าคำพูดนี้กลับมองการณ์ไกลและเข้าใจโลกอย่างคาดไม่ถึง นี่แหละคือข้อดีของเจ้านายรุ่นใหม่ รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอย่างแท้จริง

ไม่เหมือนพวกเจ้านายที่คิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น เอาแต่พูดปั่นหัวลูกน้องทั้งวัน อ้าปากทีไรก็มีแต่บอกให้ทุกคนขยันทำงาน พลางสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้ง ผ่านไปหลายปีนอกจากเงินเดือนจะไม่ขึ้นแล้ว ยังคอยหักเบี้ยเลี้ยงและผลงานสารพัด

หวังหนิง "บอสครับ ให้ผมพาคุณเดินดูรอบบริษัทไหมครับ"

ลู่ชิงอวี่ก้มดูเวลา ซูจี้สิงยังรอเขาอยู่ข้างล่าง "ไม่ต้องหรอกครับ ผมมาแคสต์บท แคสต์เสร็จแล้วยังมีงานอื่นต้องทำต่ออีก"

หวังหนิง "??? แคสต์บท? แคสต์บทเรื่องไหนเหรอครับ"

ลู่ชิงอวี่ ""คนรักลิขิตพรหม""

หวังหนิง "......บอสล้อผมเล่นเก่งจริง ๆ เลยนะครับ"

ทั้งชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นของลู่ชิงอวี่ พูดตามตรง ขอแค่ลู่ชิงอวี่ต้องการ พวกเขาสามารถสร้างซีรีส์เพื่อดันเขาโดยเฉพาะได้เลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเรื่องนี้

หวังหนิงไม่เชื่อและคิดว่าลู่ชิงอวี่กำลังเล่นมุก แต่พอลู่ชิงอวี่หยิบเอกสารบททดสอบการแสดงของบทพระสามออกมา หวังหนิงก็ถึงกับอึ้งตาค้าง พูดจาตะกุกตะกักไปหมด

"เอ่อ คือ... บอสครับ คุณมีเรื่องลำบากใจอะไรหรือเปล่าครับ"

ลู่ชิงอวี่เองก็ขำไม่ออกบอกไม่ถูก "พูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ ก่อนจะมาแคสต์ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นโปรเจกต์ของตัวเอง"

ลู่ชิงอวี่อธิบายสั้น ๆ พอหวังหนิงฟังจบก็ตบหน้าขาฉาด

"ผมก็ว่าอยู่ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

"บอสครับ เดี๋ยวผมบอกผู้กำกับให้เก็บเปิดบทพระเอกไว้ให้คุณเลย"

ลู่ชิงอวี่ส่ายหน้า "ไม่ได้หรอกครับ นี่เป็นผลงานระดับ A เรื่องแรกของชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ ผมจะทำลายผลงานของตัวเองไม่ได้"

ผลงานจะดีหรือไม่สุดท้ายก็วัดกันที่คุณภาพ แม้กระแสความนิยมของเขาจะช่วยดันให้ซีรีส์เรื่องนี้ดังได้ แต่ถ้าฝีมือการแสดงยังไม่ถึงขั้น ซีรีส์เรื่องนี้ก็จะเป็นเพียงแค่กระแสชั่ววูบที่วูบวาบแล้วดับไป

"ให้บทตัวประกอบผมสักบทก็พอ นี่เป็นการแสดงครั้งแรกของผม ขอฝึกฝีมือดูก่อน"

หวังหนิงเข้าใจเจตนาของลู่ชิงอวี่ทันที เขายกนิ้วโป้งให้อย่างชื่นชม "สมแล้วที่เป็นบอส มีสติดีจริง ๆ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ"

ลู่ชิงอวี่เห็นว่าเวลาใกล้หมดแล้วจึงลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่แคสต์แล้วละกัน คุณช่วยดูแล้วจัดบทให้ผมสักบทก็แล้วกันครับ"

หวังหนิง "ได้เลยครับบอส เรื่องนี้ไว้ใจผมได้เลย"

ลู่ชิงอวี่เตรียมตัวจะกลับ แต่ก่อนไป เขานึกถึงโจวฟ่างขึ้นมาได้ แม้เขาจะได้พูดคุยกับโจวฟ่างเพียงไม่นาน แต่ดูจากข้อมูลวิเคราะห์ตัวละครที่อีกฝ่ายเตรียมมา ก็พอจะรู้ว่าเป็นคนที่จริงจังกับการแสดงมากคนหนึ่ง

"คนที่อยู่กับผมเมื่อกี้เป็นนักแสดงชื่อโจวฟ่าง คุณช่วยบอกให้ผู้กำกับตั้งใจดูเขาหน่อยนะ ผมคิดว่าฝีมือการแสดงของเขาน่าจะใช้ได้เลย"

หวังหนิง "โจวฟ่างเหรอครับ ได้ครับบอส เดี๋ยวผมจะบอกผู้กำกับให้จับตาดูเขาเป็นพิเศษครับ"

ลู่ชิงอวี่ไม่ได้สั่งให้หวังหนิงใช้เส้นสายล็อกบทไหนให้โจวฟ่างโดยตรง แม้ชาติก่อนเขาจะทำการกุศลมามาก แต่ก็ไม่ใช่กับเรื่องแบบนี้ เขาให้โอกาสโจวฟ่างแล้ว สุดท้ายจะได้เรื่องหรือไม่ก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวโจวฟ่างเอง

ลู่ชิงอวี่เดินลงมาชั้นล่าง ซูจี้สิงนั่งรออยู่เกือบชั่วโมงแล้ว พอเห็นเขาเดินลงมาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขานึกว่าต้องรออย่างน้อยสองชั่วโมงเสียอีก

"ทำไมลงมาเร็วนักล่ะ"

ลู่ชิงอวี่ "ครับ พอเรื่องเรียบร้อยก็เลยลงมาเลย"

ซูจี้สิง "นายรู้สึกยังไงบ้าง ผู้กำกับมีท่าทียังไง พอมีหวังไหม"

ลู่ชิงอวี่ "มีหวังแน่นอนครับ ได้เล่นชัวร์"

เมื่อเห็นลู่ชิงอวี่มั่นอกมั่นใจขนาดนั้น ซูจี้สิงก็แอบโล่งอกขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

"เยี่ยมเลย นายมั่นใจก็ดีแล้ว พวกเราไปกันเถอะ"

หลังจากลู่ชิงอวี่กลับไปแล้ว หวังหนิงก็เปิดดูรายชื่อตัวละครของเรื่อง "ลิขิตรักพรหมลิขิต" ในเมื่อบอสไม่อยากเล่นเป็นพระเอก งั้นก็ต้องเลือกจากบทพระรอง พระสาม หรือไม่ก็พระสี่แทน

คาแร็กเตอร์พระสามค่อนข้างน่ารักน่าเอ็นดู แต่บทน้อยไปหน่อย ยังไงก็เป็นบอสของตัวเอง จะปล่อยให้เสียเปรียบไม่ได้เด็ดขาด

หวังหนิงเปรียบเทียบบทต่างๆ ในเรื่อง "ลิขิตรักพรหมลิขิต" อยู่หลายรอบ สุดท้ายก็รู้สึกว่าบทพระรองนี่แหละที่เหมาะกับลู่ชิงอวี่ที่สุด เป็นท่านประธานเผด็จการสายจิตหลุดสุดเพี้ยนที่ดูเหมือนคนธรรมดาๆ ทั่วไป

เมื่อคำนึงว่านี่เป็นการแสดงครั้งแรกของลู่ชิงอวี่ หวังหนิงจึงต้องมองหาบทที่เข้ากับบอสให้ได้มากที่สุดเป็นอันดับแรก

แม้ประธานสายจิตคนนี้จะคอยตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระเอกอยู่ตลอด แต่ด้วยความที่เป็นคาแร็กเตอร์แบบนี้ เสื้อผ้าในเรื่องจึงดูดีที่สุด และคอสตูมหน้าผมก็หล่อเป๊ะที่สุดด้วย

หวังหนิงจึงล็อกบทพระรองไว้ให้ลู่ชิงอวี่ทันที

หลังตัดสินใจเรียบร้อย หวังหนิงก็เดินกลับเข้าไปในห้องออดิชัน บนเวทีกำลังมีนักแสดงกำลังแสดงอย่างอินจัด

หวังหนิงก้มมองรายชื่อ... โจวฟ่าง? นี่มันคนที่ลู่ชิงอวี่เพิ่งพูดถึงเมื่อกี้นี่นา

ในเมื่อบอสออกปากแนะนำโจวฟ่าง เขาก็ต้องตั้งใจดูหน่อยแล้วว่าฝีมือการแสดงของคนคนนี้จะไปได้ถึงระดับไหน

ทันทีที่ขึ้นไปยืนบนเวที โจวฟ่างก็ดำดิ่งเข้าสู่บทบาทอย่างเต็มที่ ทักษะพื้นฐานทางการแสดงของเขาแน่นมาก การแสดงตลอดสามนาทีลื่นไหลเป็นธรรมชาติ จนผู้กำกับดูแล้วยังอดพยักหน้าตามไม่ได้

หลังจากแสดงจบ โจวฟ่างก็ยืนรออยู่บนเวทีด้วยความกระสับกระส่าย พอเห็นผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์กระซิบกระซาบกันอยู่ด้านล่าง เขาก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

ตามขั้นตอนปกติของการออดิชัน พอนักแสดงเล่นฉากที่เตรียมมาจบ ผู้กำกับหรือโปรดิวเซอร์พยักหน้ารับก็สามารถกลับบ้านไปรอฟังผลได้เลย

โจวฟ่างเห็นทั้งโปรดิวเซอร์และผู้กำต่างนิ่งเงียบราวกับลืมเขาไปแล้ว ก็คิดว่าตัวเองคงหมดหวัง จึงค้อมตัวคำนับเตรียมจะเดินลงจากเวที

ทว่าเพิ่งจะก้มตัวลง หวังหนิงก็เอ่ยขึ้นมาว่า "โจวฟ่าง ผมจะให้โจทย์สถานการณ์คุณข้อหนึ่ง แล้วคุณลองแสดงดูนะ"

โปรดิวเซอร์ออกโจทย์ด้วยตัวเองแบบนี้ โจวฟ่างรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที นี่แปลว่าเขามีหวังแล้ว!

ต้องเป็นเพราะผู้กำกับหรือโปรดิวเซอร์เห็นแววในตัวเขาแน่ๆ ถึงได้ให้โอกาสทดสอบฝีมือต่อ ถ้าไม่สนใจคงไม่ยอมเสียเวลาแบบนี้หรอก

โจวฟ่างตื่นเต้นจนมือสั่นเล็กน้อย "ได้ครับอาจารย์ ให้โจทย์มาได้เลยครับ"

หวังหนิงตั้งสถานการณ์สมมุติขึ้นมาข้อหนึ่ง โจวฟ่างใช้เวลาคิดไม่ถึงสิบวินาทีก็เริ่มทำการแสดงทันที

หวังหนิงตั้งใจสังเกตดูอย่างละเอียดในรอบนี้ ฝีมือการแสดงของโจวฟ่างคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ