บทที่ 86 การแข่งขันรอบที่ห้า

พระเอกของเรื่อง "คู่แท้ลิขิตรัก" หลังจากที่ผู้กำกับกับหวังหนิงปรึกษาหารือกันแล้ว ในที่สุดก็เลือกโจวฟ่าง

ช่วงบ่าย เมื่อเคาะตัวละครครบทุกบทแล้ว หวังหนิงก็สั่งให้คนทยอยส่งอีเมลแจ้งผลทีละคน

โจวฟ่างคอยจ้องกล่องข้อความอีเมลของตัวเองตลอดทั้งวัน เขาเคลียร์อีเมลทั้งหมดจนเกลี้ยง เพื่อที่เวลาอีเมลจาก "คู่แท้ลิขิตรัก" ส่งมา จะได้มองเห็นในทันที

การรอคอยอย่างกระวนกระวายใจตลอดช่วงเช้า ทำให้โจวฟ่างไม่เคยรู้สึกว่าเวลาจะเดินช้าขนาดนี้มาก่อน

ตอนเที่ยง โจวฟ่างเผลอหลับไปบนเตียง พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

หลังจากตื่นนอน โจวฟ่างรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเป็นสิ่งแรก พอเปิดอีเมลแล้วเห็นจุดสีแดงบนกล่องจดหมายเข้า ลมหายใจของเขาก็พลันสะดุดทันที

เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นอีเมลที่ส่งมาจากทีมงานกองถ่าย "คู่แท้ลิขิตรัก"

"ขอแสดงความยินดีกับคุณโจวฟ่าง คุณได้รับเลือกให้รับบทพระเอกในเรื่อง 'คู่แท้ลิขิตรัก' กรุณาเดินทางมาเซ็นสัญญา ณ ห้องประชุมชั้น 3 บริษัทชิงเฉิงเอนเตอร์เทนเมนต์ ในวันที่ 12 ของเดือนนี้ เวลา 9.00 น."

คำว่าพระเอกทำให้หัวใจของโจวฟ่างเต้นระทึกเหมือนถูกแขวนไว้เหนือกะทะร้อน พระเอกเหรอ ไม่ใช่พระสามหรอกเหรอ

เขาสงสัยว่าตัวเองอาจจะมองผิดไป ต้องตาฝาดแน่ ๆ จึงอ่านอีเมลซ้ำอีกรอบทีละตัวอักษร

ไม่ได้มองผิดจริง ๆ เป็นบทพระเอกจริง ๆ ด้วย

โจวฟ่างกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที ความดีใจพุ่งพล่านจนแทบทะลุกระหม่อม

อ๊ากกก พระเอก บทพระเอกจริง ๆ ด้วย!

นี่มันส้มหล่นก้อนยักษ์ชัด ๆ!

ต่อให้ฝันเขาก็ยังคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้บทพระเอก โจวฟ่างรีบโทรศัพท์ไปหาพ่อแม่ทันที เขาทำงานมาหลายปีขนาดนี้ ไม่มีทั้งค่ายสังกัด ไม่มีทั้งผู้จัดการส่วนตัว นึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งจะได้บทพระเอกจริง ๆ

เขาอยู่ในวงการนี้มาหลายปี มีอยู่สองปีที่รายได้ชักหน้าไม่ถึงหลังเสียด้วยซ้ำ ทุกเดือนต้องพึ่งพาเงินช่วยเหลือจากทางบ้าน ถ้าเป็นพ่อแม่ทั่วไปคงเกลี้ยกล่อมให้ลูกชายเปลี่ยนสายงานแล้วแต่งงานมีลูกไปนานแล้ว ทว่าพ่อแม่ของโจวฟ่างนอกจากจะไม่เคยบีบคั้นเขาแล้ว ยังพูดกับเขาอีกว่า

"ลูก สบายใจทำสิ่งที่ลูกชอบเถอะ ลูกยังหนุ่มแน่น ต้องออกไปตามหาความฝัน พ่อกับแม่มีเงินบำนาญอยู่ เรื่องชีวิตหรูหราสุขสบายอาจจะให้ไม่ได้ แต่ไม่ปล่อยให้ลูกต้องอดอยากแน่นอน"

สายของโจวฟ่างต่อติดถึงแม่แล้ว ปลายสายยังคงเป็นน้ำเสียงอันอ่อนโยนของแม่อยู่เช่นเคย

แม่ของโจวฟ่างไม่เคยถามเรื่องงานของโจวฟ่างเลย ลูกโตแล้ว ถ้าพ่อแม่ถามมากไปจะกลายเป็นการกดดัน ถ้าลูกอยากเล่าเดี๋ยวก็เล่าเอง

แม่โจวฟ่าง "ลูก ทำอะไรอยู่จ๊ะ ยังมีเงินใช้อยู่ไหม เดี๋ยวแม่โอนไปให้สักพันนึงนะ"

ขอบตาของโจวฟ่างร้อนผ่าว จมูกแสบแปลบ เขาเอ่ยเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงสะอื้น แม่ของโจวฟ่างนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูกชาย จึงถามด้วยความเป็นห่วง

"ลูก เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า บอกแม่ซิ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงแสดงความห่วงใยของแม่ น้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในเบ้าตาของโจวฟ่างก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

"แม่ ผมได้รับเลือกให้เป็นพระเอกแล้วครับ"

พอบอกออกไป ปลายสายก็มีเสียงอันตื่นเต้นดีใจของแม่โจวฟ่างดังขึ้นมาทันที

"อะไรนะ จริงเหรอลูก ดีเหลือเกิน แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกเก่งที่สุด ลูกต้องทำสำเร็จแน่นอน"

"ตาแก่โจว ตาแก่โจว ลูกชายพวกเราได้เป็นพระเอกแล้วนะ"

แม่ของโจวฟ่างตะโกนบอกพ่อของโจวฟ่างที่กำลังนั่งเล่นหมากรุกอยู่กับกลุ่มคนเฒ่าคนแก่ข้างล่างตึกด้วยความตื่นเต้น พ่อของโจวฟ่างพอได้ยินก็ดีใจจนเต้นแร้งเต้นกา หมากรุกไม่เล่นมันแล้ว รีบวิ่งกวดขึ้นบันไดมาทันที

"ลูกชายฉันได้รับเลือกเป็นพระเอกแล้ว ดีจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ดีจริง ๆ!"

หลังจากพ่อของโจวฟ่างขึ้นมาถึงข้างบน ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็คุยโทรศัพท์กันไปกว่าครึ่งชั่วโมง

ถึงกำหนดการบันทึกเทปรายการ "คู่หูเสียงดนตรี" รอบที่ห้าแล้ว ตกค่ำ เฉินถิงกับลู่ชิงอวี่ก็ออกเดินทางไปยังสถานที่ถ่ายทำรายการด้วยกัน

ก่อนหน้านี้รายการคู่หูเสียงดนตรีบันทึกเทปที่สตูดิโอฮอลล์ 3 ของสถานี ซึ่งจุผู้ชมได้ 500 คน เดิมทีตั้งใจว่าจะใช้ฮอลล์นี้ไปตลอด แต่ใครจะไปคาดคิดว่ากระแสของลู่ชิงอวี่จะส่งผลให้รายการดังระเบิด ปัจจุบันร้อนแรงบนโลกออนไลน์จนฉุดไม่อยู่

เพื่อกอบโกยกระแสความนิยมระลอกนี้ไว้ ทีมงานจึงตัดสินใจอัปเกรดเวทีและยกระดับคุณภาพอุปกรณ์ เพื่อส่งให้รายการกลายเป็นกระแสฟีเวอร์ยิ่งกว่าเดิม

ครั้งนี้ลู่ชิงอวี่กับคนอื่น ๆ ไปที่สตูดิโอฮอลล์ 6 เวทีกว้างกว่าเดิมถึงสามเท่า อุปกรณ์ทุกอย่างล้วนล้ำสมัยที่สุด และสามารถจุผู้ชมได้มากถึง 2,000 คน

ฮอลล์นี้ทางสถานีเตรียมไว้สำหรับงานกาล่าเทศกาลหยวนเซียวของวันนี้ แต่ตอนนี้นำมาให้รายการ "คู่หูเสียงดนตรี" ใช้อัดรายการล่วงหน้า

เมื่อบรรดาแขกรับเชิญมาถึงหน้างานและได้เห็นเวที ต่างก็อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ ทีมงานรายการใจป้ำมากจริง ๆ ด้านบนเวทีมีการติดตั้งจอแสดงผลทรงกระบอกแบบยืดหดได้กว่ายี่สิบต้น ซึ่งทีมงานหลังเวทีสามารถใช้จอนี้สร้างเอฟเฟกต์ 3D แบบมองเห็นด้วยตาเปล่าได้อย่างสมจริง

แม้แต่ลู่ชิงอวี่ก็ยังรู้สึกว่าทีมงานทุ่มทุนสร้างสุดตัว

พอถึงเวลาสองทุ่ม ทุกคนก็มากันครบ รายการจึงเริ่มต้นขึ้น

ลู่ชิงอวี่, ซ่งเคอ, โหลวชิงหราน, จางเซี่ยวเซี่ยว รวมถึงเฉินถิงและแขกรับเชิญรวมแปดคนนั่งประจำที่ หลังจากทักทายกันสั้น ๆ พิธีกรบนเวทีก็เริ่มประกาศกติกาของรายการในอีพีนี้

"ในอีพีล่าสุดของรายการ เราได้ปลดล็อกรูปแบบการร้องเพลงแบบใหม่ครับ"

"ทุกคนคงเห็นแล้วว่าในมือผมมีกล่องจดหมายอยู่หนึ่งใบ ข้างในมีตุ๊กตาสัตว์ทั้งหมดสี่ตัว กติกาการร้องเพลงในอีพีนี้ก็คือ ให้นักร้องรุ่นใหญ่ขึ้นมาจับสลากบนเวทีเพื่อกำหนดธีมการร้องเพลงของนักร้องรุ่นใหม่ครับ"

"จะเป็นเพลงแต่งใหม่หรือนำมาดัดแปลงก็ได้ทั้งสิ้น"

กล่องจดหมายทึบแสงจนมองไม่เห็น ทำให้ทุกคนยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีกว่าข้างในจะเป็นสัตว์อะไร

ทว่าเมื่อพูดถึงสัตว์ เท่าที่แต่ละคนนึกออกดูเหมือนจะมีเพลงเกี่ยวกับสัตว์อยู่ไม่กี่เพลง ดังนั้นหากหาเพลงไม่ได้จริง ๆ ทุกคนก็จำเป็นต้องแต่งเพลงใหม่ขึ้นมาเอง

สีหน้าของจางเซี่ยวเซี่ยวและโหลวชิงหรานเริ่มปรากฏแววลำบากใจ ทั้งคู่ต่างก็นึกถึงปัญหานี้ขึ้นมาได้เช่นกัน

ในหัวของซ่งเคอเองก็นึกสัตว์ออกได้ไม่กี่ชนิด เขาแอบเหลือบมองลู่ชิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ และพบว่าน้องชายคนนี้ดูจะไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด ก็ไม่รู้ว่าไม่กังวลจริงหรือแค่แกล้งทำเป็นนิ่งกันแน่

ยอดผู้ชมไลฟ์สดในวันนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้กำกับจับจ้องหน้าจอมอนิเตอร์อยู่ด้านล่าง พอเห็นว่าทันทีที่ประกาศกติกาการแข่งขันออกไป ชาวเน็ตก็เริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างถล่มทลาย

[กติกานี้เข้าท่าแฮะ อารมณ์เหมือนสุ่มกล่องจุ่มเลย อยากรู้จังว่ามีสัตว์อะไรบ้าง]

[ฉันชอบแมว ขอแมวสักตัวได้ไหม]

[เดาว่ามีหมา แต่เหมือนจะไม่ค่อยมีเพลงที่มีหมาอยู่นะ]

[ขอให้น้องชายจับได้สัตว์ดี ๆ ด้วยเถอะ]

เมื่อพิธีกรพูดจบ พวกของเฉินถิงก็ลุกขึ้นเดินไปบนเวที จากนั้นจึงผลัดกันล้วงมือเข้าไปในกล่องเพื่อหยิบตุ๊กตาออกมาทีละคน

ตุ๊กตาถูกบรรจุอยู่ในลูกบอลพลาสติก คนแรกที่เปิดให้ดูคือคู่หูของจางเซี่ยวเซี่ยว เขาบิดเปิดลูกบอลพลาสติกออก และคาดไม่ถึงว่าข้างในจะเป็นนก

เพียงแค่สองสามวินาที เขาก็นึกเพลงที่เกี่ยวกับนกออก จางเซี่ยวเซี่ยวเห็นดังนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก

คนที่สองคืออาจารย์ของโหลวชิงหราน พอลูกบอลพลาสติกของเขาถูกเปิดออกก็พบว่าเป็นหมาป่า

โหลวชิงหรานลองคิดดู จำได้ว่าเคยฟังเพลงเกี่ยวกับหมาป่าอยู่เพลงหนึ่งและรู้สึกว่าเพราะดี เธอสามารถลองเอามาร้องได้

คนที่สามคือเจียงอวี่ คู่หูของซ่งเคอ เมื่อเห็นสองคนแรกจับได้สัตว์ที่ค่อนข้างดีและไม่ใช่สัตว์แปลก ๆ เจียงอวี่จึงรู้สึกคาดหวังอยู่บ้าง เขาเปิดลูกบอลพลาสติกออกด้วยความอยากรู้ สัตว์สีเทาตัวหนึ่งปรากฏขึ้น มันคือช้าง