บทที่ 87 ต้าอวี๋

ตอนที่ซ่งเคอเห็นว่าเป็นช้างเขาก็แอบโล่งอก เขารู้จักเพลงที่ร้องเกี่ยวกับช้างอยู่เพลงหนึ่ง แถมยังดังมากด้วย เขาสามารถเลือกเพลงนั้นมาร้องได้

คนสุดท้ายก็คือเฉินถิง เฉินถิงเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วล้วงลูกบอลออกมาจากกล่อง ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น รอคอยให้เขาเปิดลูกบอลพลาสติกออกมา

ตัวเฉินถิงเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน เขาหวังว่าจะจับได้สัตว์ดี ๆ ให้ลู่ชิงอวี่ ทางที่ดีที่สุดคือเป็นสัตว์ที่มีเพลงสำเร็จรูปอยู่แล้ว

จะเป็นเสือ สิงโต แมว หรือหมา อะไรก็ได้ทั้งนั้น

ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน เฉินถิงเปิดลูกบอลพลาสติกออก และมีปลาตัวหนึ่งร่วงหล่นลงมา เฉินถิงถึงกับยืนอึ้ง ในใจคิดขึ้นมาทันทีว่าจบเห่แล้ว

ปลาเนี่ยนะ? เอาไปตุ๋นซีอิ๊ว นึ่งซีอิ๊ว หรือผัดเปรี้ยวหวานน่ะมีแน่ แต่เพลงเกี่ยวกับปลานี่ไม่มีเลย

"จบเห่แล้ว เฉินถิงจับได้ปลา"

"เท่าที่ฉันรู้ เพลงที่เกี่ยวกับปลามีอยู่แค่เพลงเดียวเองมั้ง ชื่อเพลงจับปลาไหล"

"ในสระน้ำริมขอบฟ้า มีปลาไหลอยู่เต็มไปหมด~"

"น้องชายชอบจับปลาไหลไหมจ๊ะ?"

สายตาที่เฉินถิงมองลู่ชิงอวี่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด มือเขานี่มันยังไงกัน ปกติเล่นไพ่นกกระจอกก็มือขึ้นแท้ ๆ ทำไมพอถึงเวลาจริงกลับมาพังแบบนี้

เฉินถิงเดินลงมาจากเวที สีหน้าหงอย ๆ ปนน้อยใจ "ชิงอวี่ จบเห่แล้ว ฉันจับได้ปลาว่ะ"

ในหัวของลู่ชิงอวี่มีเพลงเกี่ยวกับปลาอยู่เพียบ แต่พอดูจากสีหน้าของเฉินถิงและคนอื่น ๆ ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะแทบไม่มีเพลงแนวนี้อยู่เลย

ลู่ชิงอวี่แกล้งแหย่เฉินถิง "บอสครับ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นคงต้องเอาไปตุ๋นซีอิ๊วกินแล้วล่ะ"

แม้เฉินถิงจะยังเฟลอยู่ แต่พอได้ยินลู่ชิงอวี่พูดแบบนั้นก็อดขำไม่ได้

"นายยังจะมาล้อเล่นอีก คราวนี้สงสัยนายคงต้องแต่งเพลงใหม่อีกเพลงแล้วล่ะ"

ลู่ชิงอวี่พูดขึ้น "บอส คุณยังไม่เชื่อมือผมอีกเหรอ วางใจเถอะครับ"

พอได้ยินลู่ชิงอวี่พูดแบบนี้ หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเฉินถิงก็ค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาบ้าง

แขกรับเชิญทั้งสี่กลุ่มต่างแยกย้ายกันเดินไปยังห้องเรียบเรียงดนตรีเพื่อเตรียมผลงานของตัวเอง โดยมีกล้องคอยตามถ่ายทอดสดอยู่ด้านหลัง

พอพูดถึงปลา เพลงแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของลู่ชิงอวี่ก็คือเพลง "ต้าอวี๋" บรรยากาศและอารมณ์ของเพลงนี้ลึกซึ้งตรึงใจ ท่วงทำนองไพเราะงดงาม แถมเนื้อเพลงยังยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

เพลง "ต้าอวี๋" แต่เดิมถูกแต่งขึ้นมาเพื่อโปรโมตภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง "ต้าอวี๋ไห่ถัง" แต่สุดท้ายกระแสความโด่งดังของเพลงกลับแซงหน้าตัวภาพยนตร์ไปไกล แถมยังฮิตข้ามยุคสมัยไม่เสื่อมคลาย นั่นพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมขนาดไหน

หลังจากเลือกได้แล้ว ลู่ชิงอวี่ก็เริ่มจรดปากกาเขียน ในขณะที่แขกรับเชิญอีกสามกลุ่มต่างก็กำลังเร่งซ้อมหรือดัดแปลงทำนองแข่งกับเวลา

ซ่งเคอเป็นคนแรกที่ทำเสร็จ โดยใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที

ตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องเรียบเรียงดนตรีและผ่านห้องของลู่ชิงอวี่พอดี พอมองเข้าไปข้างในก็เห็นลู่ชิงอวี่กำลังแต่งทำนองอยู่

แต่ห้องเก็บเสียงดีเกินไป ซ่งเคอจึงไม่ได้ยินอะไรเลย

เพราะมีกล้องถ่ายอยู่ ซ่งเคอจึงไม่อาจแสดงอาการสะใจออกนอกหน้าได้ แต่ตอนที่เห็นเฉินถิงจับได้ปลา เขาก็ดีใจจริง ๆ

สัตว์อย่างปลามันจะเอาไปแต่งเพลงยังไงได้ ถ้าเป็นตัวซ่งเคอเอง ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ แค่นี้เขาคิดไม่ออกแน่นอน

ในจังหวะที่ซ่งเคอหยุดยืนมองอยู่นั้น จางเซี่ยวเซี่ยวกับโหลวชิงหรานก็เดินออกมา ทั้งสามคนสบตากันครู่หนึ่งแล้วพากันเดินออกไปยังหน้าเวที

สองชั่วโมงต่อมา แขกรับเชิญทุกคนก็นั่งประจำที่อยู่หน้าเวทีเรียบร้อยแล้ว

ลำดับการขึ้นแสดงยังคงตัดสินด้วยการจับสลาก โดยให้พวกเฉินถิงทั้งสี่คนเป็นตัวแทนจับ รอบนี้จางเซี่ยวเซี่ยวได้เป็นคนแรก ซ่งเคอคนที่สอง โหลวชิงหรานคนที่สาม และลู่ชิงอวี่อยู่ลำดับที่สี่

เพลงที่จางเซี่ยวเซี่ยวร้องชื่อว่า "เฟยเหนี่ยวเฟย" เป็นเพลงเก่าเมื่อสี่ปีที่แล้ว นักร้องเจ้าของเพลงในปัจจุบันกลายเป็นนักร้องระดับแถวหน้าไปแล้ว และเพลงนี้ก็เคยเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายคนในตอนนั้น

ทันทีที่จางเซี่ยวเซี่ยวร้องท่อนแรกออกมา ผู้ชมใต้เวทีและหน้าจอไลฟ์สดต่างก็รู้สึกคุ้นหูทันที

"คุ้นมาก เหมือนฉันเคยฟังเพลงนี้ที่ไหนมาก่อนเลย"

"รู้สึกเหมือนเคยฟังนะ แต่นึกชื่อเพลงไม่ออก"

"กรี๊ดดด ฉันรู้แล้วว่าเพลงอะไร!"

จนกระทั่งท่อนฮุกของเพลง "เฟยเหนี่ยวเฟย" ดังขึ้น ทุกคนถึงได้ร้องอ๋อ ใครบ้างจะไม่เคยฟังเพลงนี้ เมื่อก่อนได้ยินในแอปโซเชียลบ่อยจะตาย

สี่นาทีผ่านไป การแสดงของจางเซี่ยวเซี่ยวก็จบลง ผู้ชมใต้เวทีต่างปรบมือให้เธอจากใจจริง จางเซี่ยวเซี่ยวได้รับคะแนนโหวตไป 2.33 ล้านคะแนน

คนที่สองคือซ่งเคอ เขาจับสลากได้หัวข้อช้าง เพลงที่เขาเลือกก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดไว้ มีชื่อเพลงว่า "จื้อโหยวเตอเซี่ยง" ซึ่งเป็นเพลงที่เคยโด่งดังมาก่อน กระทั่งมีชาวต่างชาติไม่น้อยนำเพลงนี้ไปคัฟเวอร์

เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น ทุกคนก็เริ่มฟังซ่งเคอร้องเพลง เดิมทีพลังเสียงของซ่งเคอก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ลู่ชิงอวี่ประหลาดใจคือ ทักษะการร้องเพลงของซ่งเคอยกระดับขึ้นไปอีกขั้น หากไม่นับตัวเขาเอง ความเร็วในการพัฒนาของซ่งเคอนับว่ารวดเร็วมากทีเดียว

เพลง "จื้อโหยวเตอเซี่ยง" เพลงนี้มีท่อนเสียงสูงไม่มาก แต่ร้องยากเป็นพิเศษ

เพราะถูกลู่ชิงอวี่กระตุ้นในการแข่งขันสองรอบก่อนหน้านี้ พอกลับไปซ่งเคอจึงทุ่มเทฝึกซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตาย

เพลง "จื้อโหยวเตอเซี่ยง" เพลงนี้จึงมีไว้เพื่อแสดงฝีมือของตัวเอง

ตลอดทั้งโชว์ ซ่งเคอแสดงได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติ ท่วงทำนองอันไพเราะบวกกับการแสดงอันเป็นมืออาชีพ ทำให้ซ่งเคอกวาดคะแนนโหวตไปถึง 2.69 ล้านคะแนน

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ ซ่งเคอก็รู้สึกว่านอนมาแล้ว นี่คือผลงานที่ดีที่สุดของเขาในตอนนี้

คนที่สามที่ขึ้นเวทีคือโหลวชิงหราน เธอเรียบเรียงดนตรีใหม่ขนานใหญ่ ทั้งยังเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น

คะแนนโหวตสุดท้ายของโหลวชิงหรานอยู่ที่ 2.55 ล้านคะแนน ไม่สามารถแซงซ่งเคอได้ ทำให้ซ่งเคอแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พูดตามตรง ตอนที่โหลวชิงหรานร้องเพลง ซ่งเคอยังแอบรู้สึกว่าเธอน่ากลัวอยู่เหมือนกัน

การแสดงผ่านไปแล้วสามโชว์ เหลือเพียงคนสุดท้าย ถึงคิวของลู่ชิงอวี่แล้ว

คอมเมนต์ในไลฟ์: [หัวใจเต้นระทึกไปหลายพันรอบแล้ว ในที่สุดน้องชายก็มาสักที]

[น้องชายหล่อมากจริง ๆ]

[ฉันนั่งคิดนอนคิดว่าหัวข้อปลาใหญ่จะแต่งอะไรออกมาได้ ผ่านไปสองชั่วโมงฉันถึงเพิ่งนึกได้ว่า นี่มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรมาคิดเลยสักนิด]

[ปลา ปลา ปลา จะผัดน้ำแดงหรือนึ่งซีอิ๊วดีล่ะเนี่ย]

ลู่ชิงอวี่ขึ้นมายืนบนเวทีแล้ว ท่ามกลางฉากหลัง ทุกคนมองเห็นผืนน้ำสีน้ำเงินทอประกายระยิบระยับ

ณ ทะเลเหนืออันลึกสุดหยั่ง มีมัจฉาตัวหนึ่งนามว่าคุน เสียงดนตรีค่อย ๆ ดังขึ้น ลู่ชิงอวี่อยากให้ทุกคนได้ฟังว่า ปลาใหญ่ตัวนี้จะยิ่งใหญ่เพียงใด

ดนตรีประกอบอันไพเราะกังวานใสแฝงความเศร้าสร้อยจาง ๆ ลู่ชิงอวี่ค่อย ๆ เปล่งเสียงร้อง

"เกลียวคลื่นไร้เสียงกลืนกินราตรีจนมิดดับ"

"เอ่อล้นท่วมทับมุมสุดขอบนภา"

"ปลาใหญ่แหวกว่ายผ่านรอยแยกแห่งความฝัน"

"จ้องมองเงาร่าง... ยามหลับใหล... ของเธอ"

วินาทีที่ลู่ชิงอวี่เอื้อนเอ่ย ทุกคนต่างเผยสีหน้าตื่นตะลึงด้วยความทึ่ง

หากจะใช้คำสักคำมาบรรยายเพลงต้าอวี๋ที่ลู่ชิงอวี่ร้องเมื่อครู่ คำนั้นก็คือก้องกังวานสะกดวิญญาณ

ช่างจัดแสงได้รับเพลงนี้ของลู่ชิงอวี่ก่อนคนอื่น เมื่อเขาฟังเพลงนี้จบ จึงได้ออกแบบแสงไฟบนเวทีให้ดูลึกลับเงียบสงบและก้องกังวานสะกดอารมณ์

โดยใช้โทนสีน้ำเงินไพลินเป็นหลัก รังสรรค์บรรยากาศราวกับกำลังแหวกว่ายอยู่ใต้ท้องทะเลลึก

และเมื่อลู่ชิงอวี่เริ่มร้องเพลง ความลึกล้ำของห้วงสมุทรด้านหลังก็ปรากฏสู่สายตาอย่างแจ่มชัด

"มองดูทะเลและฟ้าจรดเป็นผืนเดียว ฟังเสียงลมพัดผ่านหยาดฝนโปรย"

"กุมมือเจ้า เป่าม่านหมอกควันพร่ามัวให้สลายไป"

"ปีกของปลาใหญ่ ช่างกว้างใหญ่ไพศาลเกินไปแล้ว"

"ฉันยอมปล่อยมือ จากบ่วงเชือกแห่งกาลเวลา"

เนื้อเพลงแฝงเร้นความรู้สึกลึกซึ้งตรึงใจ ไม่ว่าจะเป็นภาพทะเลจรดฟ้าเป็นผืนเดียว หรือภาพการจับมือกุมไว้เคียงข้างกัน ต่างทำให้ทุกคนรู้สึกอินและเคลิบเคลิ้มไปตามกัน