บทที่ 113 มุ่งหน้าสู่หมิงโจว

จิ่นเจียงหยวน เป็นหนึ่งในโรงแรมระดับหรูอันดับต้นๆ ของเมืองซินอวี๋ ห้องรับรองส่วนตัวตกแต่งในสไตล์จีนโบราณงดงาม โต๊ะกลมไม้แดงขนาดมหึมาเพียงพอที่จะรองรับคนได้ถึงยี่สิบคน หวังเจิ้นหัวเชิญหม่าอวี่เถิงให้นั่งที่ตำแหน่งประธานอย่างกระตือรือร้น ส่วนตัวเขาเองนั่งลงทางด้านขวามือ นอกจากหวังเจิ้นหัวแล้ว ยังมีรองผู้อำนวยการท่านอื่นๆ ของคณะกรรมการบริหารเขตและหัวหน้าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาร่วมด้วยจนเต็มโต๊ะ จางเคอและเสิ่นฮ่าวถูกจัดให้นั่งในตำแหน่งรองลงมาจากหม่าอวี่เถิง

ทันทีที่จางเคอนั่งลง เขาก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไปทั้งตัว เขามองดูอาหารเรียกน้ำย่อยที่จัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะ ฟังเสียงทักทายปราศรัยอย่างสนิทสนมของเหล่าข้าราชการรอบข้าง รู้สึกเพียงว่ามันเหนื่อยยิ่งกว่าการทำงานในโรงงานติดต่อกันยี่สิบสี่ชั่วโมงเสียอีก นี่มันคนละโลกกันชัดๆ โลกที่เขาไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

เมื่อสุราผ่านไปสามรอบ อาหารผ่านไปห้ารส บรรยากาศก็เริ่มคึกคักขึ้นอย่างรวดเร็ว หวังเจิ้นหัวถือแก้วเหล้า ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ "ท่านประธานหม่า ในนามของเขตพัฒนาเศรษฐกิจซินอวี๋ ผมขอดื่มให้ท่านอีกแก้วครับ! โครงการเล่ยเถิงลิเธียมมีความหมายต่อชาวซินอวี๋ของเราอย่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน! มันไม่ใช่แค่โรงงานธรรมดาๆ แต่เป็นเครื่องยนต์ในการยกระดับอุตสาหกรรมของเมืองเรา เป็นความหวังในอนาคตครับ!" หม่าอวี่เถิงยิ้ม ชูแก้วขึ้นแล้วดื่มจนหมด เขาคอแข็งพอสมควร แต่ที่สำคัญกว่าคือเขารู้จักควบคุมจังหวะ

เป็นไปตามคาด พอหวังเจิ้นหัวเปิดหัว ข้าราชการคนอื่นๆ ก็เริ่มเรียงคิวเข้ามาชนแก้ว "ท่านประธานหม่าอายุยังน้อยแต่ความสามารถล้นเหลือ สายตาเฉียบคม เมืองซินอวี๋ของเราได้ต้อนรับบริษัทหัวมังกรอย่างเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ถือเป็นโชควาสนาของเราจริงๆ ครับ!"

"วันข้างหน้าโรงงานขาดเหลืออะไร ท่านประธานหม่าบอกมาได้เลย! คณะกรรมการบริหารเขตของเราพร้อมเป็นพนักงานบริการให้บริษัทครับ!"