บทที่ 141 "บีบยาสีฟัน"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่หม่าอวี่เถิงก้าวเท้าเข้าห้องทำงาน โทรศัพท์บนโต๊ะก็กรีดร้องขึ้นอย่างเร่งรีบ เป็นเกาปินที่โทรมา "ท่านประธานครับ!" ทันทีที่รับสาย น้ำเสียงที่ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นและดีใจของเกาปินก็ดังลอดมา "แบตเตอรี่โพลิเมอร์ สำเร็จแล้วครับ!" "ทีมของเสี่ยวเจิงทำการทดสอบขั้นสุดท้ายเสร็จเมื่อคืนนี้ครับ!" "ดัชนีชี้วัดสมรรถนะทุกตัว ผ่านเกณฑ์ทั้งหมด และแซงหน้ามาตรฐานผลิตภัณฑ์ที่มีขายในท้องตลาดไปแล้วครับ!"

มือที่กำโทรศัพท์ของหม่าอวี่เถิงบีบแน่นขึ้นทันควัน ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ สำเร็จแล้ว? สำเร็จแล้วจริงๆ! ความปิติยินดีสายใหญ่แล่นปราดไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า!

"ดี!" "ดี!!" "ดี!!!" เขาพูดคำว่า "ดี" ติดต่อกันสามครั้ง ถึงจะพอระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจให้สงบลงได้บ้าง "พวกคุณรอผมที่ห้องแล็บ เดี๋ยวผมรีบไป!"

วางสายเสร็จ หม่าอวี่เถิงรอไม่ได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว เขาคว้าเสื้อสูทที่พนักเก้าอี้ เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงาน ตอนที่เดินผ่านหน้าห้องทำงานของจางเคอ เขาพบว่าอีกฝ่ายมาถึงบริษัทแล้ว หม่าอวี่เถิงคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปเคาะประตู "เล่าจาง อย่าเพิ่งยุ่งเลย" จางเคอเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นหม่าอวี่เถิงก็แปลกใจเล็กน้อย "ท่านประธาน? มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอครับ?" "ตามผมไปดูของดีหน่อย!"

บนใบหน้าของหม่าอวี่เถิงปรากฏรอยยิ้มลึกลับ จางเคองงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ยอมวางแบบแปลนในมือลง แล้วเดินตามหม่าอวี่เถิงไปที่ลิฟต์ มุ่งหน้าตรงไปยังศูนย์วิจัยและพัฒนา เมื่อทั้งสองผลักประตูห้องปฏิบัติการแบตเตอรี่ลิเธียมเข้าไป ผู้คนในห้องแล็บที่จับกลุ่มคุยกันอย่างตื่นเต้นสามคนบ้างสองคนบ้าง ก็เงียบเสียงลงทันทีเมื่อเห็นหม่าอวี่เถิงและจางเคอเดินเข้ามา เกาปินรีบเดินเข้ามาต้อนรับเป็นคนแรก ชี้ไปที่กลางโต๊ะทดลองด้วยความตื่นเต้น "ท่านประธาน ผอ.จาง เชิญมาดูทางนี้ครับ!"