บทที่ 142 แนวคิดเรื่องพันธมิตรยูดิสก์

หม่าอวี่เถิงไม่ได้อธิบายให้คนในที่นั้นฟังต่อ เพราะการดำเนินงานทางการตลาดไม่ใช่เรื่องที่นักวิจัยเหล่านี้ต้องมารับรู้ เล่ยเถิงอินดัสเตรียลเพิ่งจะกดราคาแบตเตอรี่รุ่น แอล 1 และ แอล 2 ลงมาจนครองความได้เปรียบมหาศาลในตลาดสากล ไม่จำเป็นต้องงัดเอาผลิตภัณฑ์ที่ล้ำหน้าที่สุดออกมาฆ่าสินค้าตัวเอง เขาตั้งใจจะเรียนรู้จากบริษัทเทคโนโลยีต่างชาติให้ดี ค่อยๆ ใช้กลยุทธ์ "บีบยาสีฟัน" ทยอยปล่อยเทคโนโลยีใหม่ของตัวเองออกมาทีละนิด จากนั้นหม่าอวี่เถิงก็หันไปทางเกาปิน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

"ท่านรองเกา ต่อไปเป็นงานของคุณแล้ว" "สิทธิบัตร! เทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ตั้งแต่สูตรโมเลกุลของสารเชื่อมขวาง ซีแอล-7 ไปจนถึงกระบวนการผลิตอย่างละเอียด ทุกจุดที่เรานึกออก ไปยื่นจดสิทธิบัตรให้หมด!" "รับทราบครับ! วันนี้ผมจะรีบสรุปเอกสารทางเทคนิคกับเสี่ยวเจิง แล้วส่งต่อให้ทนายเฉินทันที!" เกาปินพยักหน้าอย่างแข็งขัน เขาทำงานกับหม่าอวี่เถิงมานาน ย่อมรู้ดีว่าเจ้านายให้ความสำคัญกับเรื่องสิทธิบัตรมากแค่ไหน

...

หม่าอวี่เถิงเดินออกจากศูนย์วิจัยด้วยอารมณ์ที่ปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความสำเร็จของแบตเตอรี่โพลิเมอร์ หมายความว่าในอีกสิบปีข้างหน้า เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะกุมตลาดแบตเตอรี่สำหรับอุปกรณ์พกพาไว้อย่างมั่นคง นี่ไม่ใช่แค่การทะลุทะลวงทางเทคโนโลยี แต่นี่คือตั๋วเรือสู่อนาคต! เขาฮัมเพลงทำนองเพี้ยนๆ เดินก้าวยาวๆ อย่างร่าเริงกลับมาที่ห้องทำงาน ก้นยังไม่ทันจะนั่งอุ่นเก้าอี้ เลขาฯ เสิ่นฮ่าวก็เคาะประตูเข้ามา "บอสครับ" "มีอะไรเหรอ?" หม่าอวี่เถิงชงชาให้ตัวเองพลางถามไปเรื่อยเปื่อย

"เมื่อเช้ามีโทรศัพท์เข้ามาหลายสายครับ" เสิ่นฮ่าวยื่นบันทึกให้ "โทรมาจากสหรัฐอเมริกากับญี่ปุ่นทั้งนั้นเลยครับ มีทั้ง พีเอ็นวาย, แซนดิสก์ แล้วก็ โตชิบา..." เสิ่นฮ่าวอ่านรายชื่อบริษัทที่ดังก้องวงการอุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลออกมาเป็นชุด "พวกเขาต่างแจ้งความประสงค์ว่า อยากจะส่งผู้บริหารระดับสูงมาขอเข้าพบเราโดยเร็วที่สุด เพื่อขอเจรจาเชิงลึกเกี่ยวกับประเด็น ลิขสิทธิ์การผลิตยูดิสก์ครับ"