บทที่ 203 ผลงานของเล่ยเถิงเซมิคอนดักเตอร์

หม่าอวี่เถิงวางรายงานลง บนใบหน้าไม่มีแววรำคาญใจแม้แต่น้อย เขาเข้าใจความยากลำบากในเรื่องนี้เป็นอย่างดี วัสดุเทอร์นารีเปรียบเสมือนการชงค็อกเทลสูตรซับซ้อน สัดส่วนของส่วนผสมทุกอย่างต้องพอเหมาะพอเจาะ ถึงจะได้รสชาติที่สมบูรณ์แบบ ส่วนลิเธียมไอเอิร์นฟอสเฟต เปรียบเสมือนวิสกี้เพียวๆ แม้จะต้องใช้กรรมวิธีที่ประณีตเช่นกัน แต่มิติของตัวแปรมีน้อยกว่ามาก "ศาสตราจารย์เฉิน ผมเข้าใจครับ" หม่าอวี่เถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน การที่พวกคุณกำหนดเส้นทางเทคโนโลยีและเริ่มปรับปรุงสัดส่วนส่วนผสมได้ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ ถือว่ามีประสิทธิภาพสูงมากแล้ว"

คำพูดของเขา ทำให้เฉินตงชิงและนักวิจัยรอบข้างที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ ต่างพากันโล่งอก พวกเขากลัวที่สุดคือพวกนายทุนที่ไม่รู้เรื่องเทคโนโลยีแต่ชอบชี้นิ้วสั่งมั่วซั่ว และเรียกร้องในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ "แต่ว่า" หม่าอวี่เถิงเปลี่ยนน้ำเสียง "ผมหวังว่า จะเร็วกว่านี้ได้อีกหน่อย" สีหน้าของเฉินตงชิงกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง "ท่านประธานหม่า ตอนนี้พวกเราทำงานกันเต็มพิกัดแล้วนะครับ..." "ผมไม่ได้จะกดดันพวกคุณเพิ่ม" หม่าอวี่เถิงโบกมือ "ผมหมายความว่า เราสามารถดึงกำลังเสริมเข้ามาช่วยได้" เขามองเฉินตงชิง สายตาเป็นประกาย "ศาสตราจารย์เฉิน ลำพังกำลังของสถาบันฟิสิกส์มีจำกัด แต่ถ้ามองไปทั่วประเทศ ยังมีมหาวิทยาลัยและสถาบันวิจัยในสาขาที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย อย่างเช่นคณะวัสดุศาสตร์ของ มหาวิทยาลัยชิงหัว คณะวิศวกรรมเคมีของ มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง หรือจะเป็น สถาบันเคมีประยุกต์ฉางชุน... พวกเขาลล้วนมีศักยภาพในการทำวิจัยที่แข็งแกร่งมาก"

เฉินตงชิงอึ้งไป เขาเข้าใจความหมายของหม่าอวี่เถิงในทันที "ความหมายของท่านคือ... ให้พวกเราเป็นแกนนำ รวบรวมทรัพยากรการวิจัยในประเทศเหรอครับ?" "ถูกต้อง" หม่าอวี่เถิงพยักหน้า "ให้สถาบันฟิสิกส์เป็นแกนหลักของโครงการ ไปติดต่อหน่วยงานเหล่านี้ จัดตั้ง พันธมิตรร่วมวิจัย ขึ้นมา แบ่งงานกันทำ แต่ละทีมรับผิดชอบทิศทางสัดส่วนส่วนผสมที่ต่างกัน และดำเนินการทดลองไปพร้อมๆ กัน" "ทำแบบนี้ ความเร็วในการลองผิดลองถูกของเรา จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ!" สีหน้าของเฉินตงชิงดูหนักใจเล็กน้อย "แต่ว่า... ท่านประธานหม่า นี่ต้องใช้เงินทุนมหาศาลเลยนะครับ แถมความยากในการประสานงานก็..."

"เรื่องเงิน ไม่ใช่ปัญหา" หม่าอวี่เถิงพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เล่ยเถิงอินดัสเตรียลพร้อมจะสนับสนุนเงินทุนรอบใหม่สำหรับโครงการนี้" "ส่วนเรื่องการประสานงาน พวกคุณรับผิดชอบแค่ในระดับเทคนิค ส่วนเรื่องอื่นๆ เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะออกหน้าเอง" หม่าอวี่เถิงลุกขึ้น มองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง "คุณก็รู้ ผมไม่เสียดายเงินที่ใช้ไปกับการวิจัยด้านนี้หรอก" หม่าอวี่เถิงพูดความจริง เพราะรายจ่ายสูงสุดในการทดลองวัสดุลิเธียมเทอร์นารีคือต้นทุนค่าแรงคน แต่ในเวลานี้ รายได้ของบุคลากรด้านการวิจัยในตงต้ายังต่ำมาก เมื่อเทียบกับสถาบันในต่างประเทศแล้ว ถือว่ามีความได้เปรียบด้านต้นทุนมหาศาล

เฉินตงชิงได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็แข็งค้างไป ราวกับเห็นแสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากใบหน้าของอีกฝ่าย หม่าอวี่เถิงไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา แต่พูดต่อว่า "ปัจจุบันสถาบันต่างประเทศหลายแห่งเริ่มมองเห็นความเป็นไปได้ของแบตเตอรี่ลิเธียมในฐานะแบตเตอรี่รถยนต์ และเชื่อว่านี่จะมีอนาคตที่สดใส เป็นตลาดที่ใหญ่โตมหาศาล" "ผมเองก็เห็นด้วยกับพวกเขา และเชื่อว่าวัสดุลิเธียมเทอร์นารี จะเป็นหนึ่งในวัสดุขั้วบวกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับแบตเตอรี่รถยนต์" "ดังนั้น ศาสตราจารย์เฉิน ผมหวังว่าจะสามารถรวบรวมทรัพยากรการวิจัยในประเทศ เพื่อวางรากฐานโอกาสในการพัฒนาให้กับอนาคตของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล และอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ของตงต้าครับ"