บทที่ 207 ได้คืบจะเอาศอก

เกียรติยศระดับชาติ! ใจของหม่าอวี่เถิงเต้นแรงขึ้นมาทันที นี่มันของดีชัดๆ! สำหรับเล่ยเถิงอินดัสเตรียลแล้ว เกียรติยศระดับนี้ยิ่งมีมากก็ยิ่งดี ไม่เพียงช่วยยกระดับภาพลักษณ์แบรนด์และอิทธิพลในอุตสาหกรรมได้อย่างมหาศาล แต่ยังเปรียบเสมือน ป้ายทอง ที่ดึงดูดบุคลากรด้านการวิจัยระดับหัวกะทิให้เข้าหา คนทำงานวิจัยคนไหนบ้าง ที่ไม่อยากให้ผลงานของตัวเองได้รับการยอมรับสูงสุดจากระดับประเทศ? คิดได้ดังนี้ สมองของหม่าอวี่เถิงก็แล่นเร็วปรู๊ดปร๊าดทันที บนใบหน้าเผยแววตื่นเต้นและซาบซึ้งใจออกมาอย่างพอเหมาะพอเจาะ เขาอาศัยจังหวะคำพูดของจางจวินซั่วรับลูกต่อทันที "ขอบคุณท่านผู้นำจางมากครับ! ท่านพูดขึ้นมาผมถึงนึกได้ เราควรจะต่อสู้เพื่อเกียรติยศนี้อย่างกระตือรือร้นจริงๆ ครับ!"

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง แสร้งทำเป็นลำบากใจเล็กน้อยแล้วเสริมว่า "แต่ว่า... ท่านผู้นำจางครับ ชิปไอจีบีทีช่วยเติมเต็มช่องว่างในประเทศก็จริง มีความหมายสำคัญมาก แต่บริษัทเรายังมีผลงานอีกชิ้นหนึ่ง ที่ถ้าพูดกันจริงๆ แล้ว อาจจะ... อาจจะเจ๋งกว่าตัวนี้อีกหน่อยนะครับ"

"โอ้?" ต่อมความอยากรู้ของจางจวินซั่วถูกกระตุกทันที "ไหนลองว่ามาซิ" หม่าอวี่เถิงกระแอมไอ พูดด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว "คือแบตเตอรี่ลิเธียมโพลิเมอร์ของเราครับ"

"เทคโนโลยีนี้ เราไม่เพียงแต่ผลิตจำนวนมากได้จริง แต่ยังเป็น นวัตกรรมแรกของโลก ด้วยครับ"

"ท่านดูสิครับ ไอจีบีทีคือนวัตกรรมแรกในประเทศ แต่อันนี้คือนวัตกรรมแรกของโลก ตอนเรายื่นขอรางวัล จะลำเอียงเลือกปฏิบัติไม่ได้นะครับ"