บทที่ 215 เอ็มเอสเอ็นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่อย่างไมโครซอฟท์ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทคู่แข่งรายใด ย่อมต้องรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล การเลือกที่จะรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดมาตั้งรับ จึงถือเป็นกลยุทธ์ที่ปกติธรรมดาอย่างที่สุด หม่าอวี่เถิงไม่ได้ตอบในทันที เขามองเมฆขาวที่ลอยเอื่อยอยู่นอกหน้าต่าง แต่ในหัวกลับหวนนึกถึงสงครามซอฟต์แวร์แชทที่เคยเกิดขึ้นในประเทศของอีกห้วงมิติเวลาหนึ่ง เกี่ยวกับความกังวลของหม่าหมิงที่มีต่อไมโครซอฟท์ เขามีมุมมองที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "ไมโครซอฟท์น่ากลัวไหม?" จู่ๆ หม่าอวี่เถิงก็โยนคำถามขึ้นมา "แน่นอนสิครับ!" หม่าหมิงตอบแทบไม่ต้องคิด "นั่นมันไมโครซอฟท์เชียวนะ! เจ้าพ่อแห่งวงการซอฟต์แวร์! ระบบปฏิบัติการของพวกเขาครอบคลุมคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทั่วโลกเลยนะ!"

"แล้วไงต่อ?" หม่าอวี่เถิงถามย้อน "ก็... ก็เรา..." หม่าหมิงชะงักไป เขาไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของหม่าอวี่เถิง หม่าอวี่เถิงยิ้มบางๆ แล้วเริ่มวิเคราะห์แยกแยะให้เขาฟังทีละประเด็น "ไมโครซอฟท์แข็งแกร่งมากก็จริง แต่ในอาณาจักรธุรกิจทั้งหมดของไมโครซอฟท์ นายคิดว่า เอ็มเอสเอ็นอยู่ในสถานะไหน?"

หม่าหมิงอึ้งไป เขาไม่เคยคิดถึงประเด็นนี้มาก่อน "ฉันจะบอกให้" หม่าอวี่เถิงถามเองตอบเอง "ในระบบของไมโครซอฟท์ ระบบปฏิบัติการ วินโดวส์ และโปรแกรม ออฟฟิศคือหัวใจสำคัญที่สุด"

"ส่วนเอ็มเอสเอ็น อย่างมากก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ไมโครซอฟท์วางไว้เพื่อขยายขอบเขตสู่อินเทอร์เน็ตเท่านั้น ทรัพยากรที่มันจะได้รับจากภายในกลุ่มบริษัท จริงๆ แล้วมีจำกัดมาก เผลอๆ ความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของเบราว์เซอร์ ไออียังอยู่นำหน้าเอ็มเอสเอ็นเสียอีก" คำพูดของหม่าอวี่เถิง เปิดมุมมองใหม่ให้กับหม่าหมิงในทันที เขาเคยคิดมาตลอดว่าเอ็มเอสเอ็นคือ "ลูกรัก" ของไมโครซอฟท์ จนลืมมองสถานะที่แท้จริงของมันในตระกูลมหาเศรษฐีนี้ไปเสียสนิท

"อีกอย่าง" หม่าอวี่เถิงพูดต่อ "นายจะใช้สายตาที่มองบริษัทสตาร์ทอัพ มามองผลิตภัณฑ์ที่ฟูมฟักโดยยักษ์ใหญ่แบบไมโครซอฟท์ไม่ได้"