บทที่ 216 ข้อเสนอเรื่องแพลตฟอร์มเกม

"ผมก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดเรื่องส่งเกมออกไปตีตลาดต่างประเทศนะ" หม่าหมิงรีบพูดต่อ สีหน้ายังมีความลังเลอยู่บ้าง "แต่ผมเคยไปศึกษามาโดยเฉพาะ สภาพตลาดของฝั่งยุโรปกับอเมริกามันต่างจากบ้านเราโดยสิ้นเชิง ทางฝั่งนั้นส่วนแบ่งตลาดเกมออฟไลน์ใหญ่กว่ามาก การยอมรับและการติดงอมแงมในเกมออนไลน์ของผู้เล่นทางนั้น ยังเทียบกับบ้านเราไม่ได้เลย"

"แถม..." หม่าหมิงเสริม "เกม 'ตำนาน' ของเราก็นำเข้ามาจากเกาหลีใต้ ภาพและระบบการเล่นอาจจะดูแปลกใหม่ในตงต้า แต่ถ้าไปเทียบกับเกมฟอร์มยักษ์ระดับ 3A ของฝั่งตะวันตก เกรงว่าจะสู้เขาไม่ได้" การวิเคราะห์ของเขาเป็นกลางและตั้งอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงมาก นี่จึงเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ค่ายเกมในประเทศส่วนใหญ่ไม่กล้าก้าวเท้าเข้าสู่ตลาดอเมริกาและยุโรปในช่วงแรก

"ใครบอกว่าเราจะเอาเกม 'ตำนาน' ไปขายที่อเมริกา?" หม่าอวี่เถิงหัวเราะ เขารู้สึกว่ากรอบความคิดของหม่าหมิงยังถูกจำกัดอยู่ "เราไม่ใช่ผู้พัฒนาเกม แต่เราคือผู้ให้บริการแพลตฟอร์ม จุดแข็งของเราไม่เคยอยู่ที่ตัวเกมใดเกมหนึ่ง"

"งั้นความหมายของคุณคือ?" หม่าหมิงงงเป็นไก่ตาแตก หม่าอวี่เถิงวางแก้วในมือลง โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แล้วพูดเน้นทีละคำ "ความหมายของฉันคือ เราสามารถลองไปสร้างแพลตฟอร์มเกมออนไลน์ที่อเมริกาได้"

"แพลตฟอร์มเกม?" คำคำนี้ยังดูแปลกใหม่มากสำหรับหม่าหมิง หม่าอวี่เถิงไม่อธิบายแนวคิดนี้ตรงๆ แต่เลือกเปลี่ยนมุมในการอธิบาย "นายก็น่าจะรู้ว่าช่วงกลางยุค 90 ประธานาธิบดีของอเมริกาได้เสนอโครงการ 'ทางด่วนสารสนเทศ' ขึ้นมาใช่ไหม?" หม่าหมิงพยักหน้า เรื่องโครงสร้างพื้นฐานทางเครือข่ายที่เกี่ยวข้องกับอินเทอร์เน็ตนี้เขาพอจะรู้อยู่บ้าง