บทที่ 218 ระบบปฏิบัติการ

หม่าอวี่เถิงเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมประโยคที่มีนัยแอบแฝง "เหลยถิงอินดัสทรีของเรา ยังไงก็ต่างจากบริษัทที่เรียกตัวเองว่าบริษัทเทคโนโลยีบางแห่งอยู่บ้างครับ"

"เพราะข้อได้เปรียบที่สร้างขึ้นจากการประกอบชิ้นส่วนและการซื้อมาขายไป พอเจอลมพัดแรงหน่อย ก็อาจจะปลิวหายไปได้ง่ายๆ"

สิ้นเสียงคำพูด สีหน้าของหลิวซงเลี่ยก็ดูน่าเกลียดถึงขีดสุด คำพูดของหม่าอวี่เถิงเปรียบเสมือนการฉีกบาดแผลที่อ่อนไหวที่สุดของเหลียนเสี่ยงกรุ๊ป เป็นการชี้เป้าตรงๆ ไปยังยุทธศาสตร์ของพวกเขาที่ละทิ้งการวิจัยและพัฒนาด้วยตนเอง แล้วหันไปเลือกเส้นทาง 'การค้า-อุตสาหกรรม-เทคโนโลยี' แทน นี่เท่ากับเป็นการประณามต่อหน้าธารกำนัลว่า เหลียนเสี่ยงไม่ใช่บริษัทเทคโนโลยีที่แท้จริงอีกต่อไป "แก!" หลิวซงเลี่ยโกรธจนนิ้วสั่นระริก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

หม่าอวี่เถิงไม่สนใจเขาอีก เพียงแค่ชูแก้วไวน์ให้เป็นการส่งท้าย แล้วหันกลับไปพูดกับหนิงเกาหลิ่งว่า "ประธานหนิงครับ เรามาคุยกันต่อเรื่องความร่วมมือในธุรกิจรับจ้างผลิตชิปกันดีกว่า" ......

ไม่นานหลังจากนั้น พิธีมอบรางวัลก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางดนตรีอันเร้าใจและแสงสีตระการตา ผู้ได้รับรางวัลต่างทยอยขึ้นสู่เวทีทีละคน "ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือที่ดังที่สุด ต้อนรับผู้ได้รับรางวัลบุคคลเศรษฐกิจแห่งปี 2001 ผู้ก่อตั้งหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์ก คุณหม่าหมิง!"