บทที่ 82 รักษาความมั่นคงภายใน

ทว่า พายุในต่างแดนเพิ่งจะเริ่มมีแสงสว่างรำไร พายุลูกใหม่ในสมรภูมิความคิดเห็นภายในประเทศกลับโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่า ข่าวลบเหล่านั้นถูกแปลและรีโพสต์กลับมายังประเทศจีนด้วยความเร็วแสง สื่อบางสำนักและพวกที่เรียกตัวเองว่า "ผู้เชี่ยวชาญ" ซึ่งหากินกับการเกาะกระแสบูชาต่างชาติ เปรียบเสมือนแมลงวันได้กลิ่นคาวเลือด ต่างพากันรุมทึ้งทันที

《ขายหน้าไปทั่วโลก! เล่ยเถิงอินดัสเตรียลถูกโซนี่ฟ้องละเมิดลิขสิทธิ์ กระชากหน้ากากบริษัทตงต้า!》 《การพัฒนาทางเทคโนโลยีเป็นเรื่องโกหก! ผู้เชี่ยวชาญเจาะลึกเส้นทางการลอกเลียนแบบของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล!》 《คดีนี้แพ้แน่นอน! เรายังห่างไกลจากเทคโนโลยีหลักของจริงแค่ไหน?》

บทความเหล่านี้ไม่สนข้อเท็จจริง ไม่พูดถึงรายละเอียดสิทธิบัตร เปิดมาก็ยัดข้อหา "ลอกเลียนแบบ" และ "ละเมิดลิขสิทธิ์" ให้ทันที ทุกตัวอักษรแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามบริษัทในประเทศ และบูชาบริษัทยักษ์ใหญ่ต่างชาติอย่างมืดบอด ราวกับว่าขอแค่บริษัทต่างชาติเป็นคนฟ้อง แปลว่าคุณต้องทำผิดแน่นอน กระแสวิจารณ์ทำนองนี้ลุกลามไปในโลกความจริงอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล

แรงกดดันจากภายนอก ในที่สุดก็ส่งผลกระทบเข้ามาถึงภายในบริษัท ในโรงงาน ในไลน์ผลิต ในออฟฟิศ จิตใจคนเริ่มสั่นคลอน "ได้ยินข่าวไหม? เราโดนฟ้องที่เมืองนอก เขาหาว่าเราไปก๊อบปี้เทคโนโลยีเขามา"

"ลงหนังสือพิมพ์กันครึกโครม ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงนะ เห็นว่าแม้แต่โนเกียก็เลิกซื้อแบตเตอรี่เราแล้ว"

"แล้วเดือนนี้เราจะยังมีโบนัสไหมเนี่ย? บริษัทคงไม่เจ๊งนะ?"

ข่าวลือสารพัดแพร่กระจายราวกับไวรัส เจ้าหน้าที่ฝ่ายวิจัยและพัฒนาโกรธจนแทบระเบิด "เหลวไหล! แบตเตอรี่ลิเธียมของพวกเราแลกมาด้วยการอดหลับอดนอนวิจัยกันแทบตาย จะมาหาว่าลอกเลียนแบบได้ยังไง!"

"ไอ้พวกผู้เชี่ยวชาญนั่นจะไปรู้อะไรเรื่องแบตเตอรี่! อ่านสิทธิบัตรยังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ เอาแต่พล่ามไร้สาระ!" พวกเขาพยายามอธิบายให้เพื่อนร่วมงานฟัง แต่เสียงของพวกเขาช่างแผ่วเบาเหลือเกินเมื่อเทียบกับกระแสสังคมที่ถาโถม ความตื่นตระหนกและความไม่มั่นคง กำลังกัดกินรากฐานของบริษัท

หม่าอวี่เถิงยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน มองดูพนักงานที่เดินเร่งรีบอยู่ด้านล่างโดยไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาหันกลับมา ยกหูโทรศัพท์สายภายใน ต่อสายถึงฝ่ายกฎหมาย "เร่งสัญญาว่าจ้างบริษัทกฎหมายต่างประเทศให้เร็วขึ้น สัปดาห์นี้ต้องเซ็นให้จบทั้งหมด"

วางสายแล้ว เขาก็โทรหาฝ่ายธุรการและฝ่ายบุคคลต่อ "ร่างประกาศบริษัทด่วน เอาไปติดหน้าโรงงานทุกโรง หน้าออฟฟิศทุกห้อง"

"บอกพนักงานทุกคนว่า บริษัทกำลังเผชิญกับการฟ้องร้องกลั่นแกล้งและการโจมตีทางสื่อจากคู่แข่ง เราไม่ได้ละเมิดสิทธิบัตร และเราได้จ้างทนายความที่เก่งที่สุดในโลกมาสู้คดีแล้ว!"

"บอกพวกเขาว่า บริษัทมั่นใจและมีศักยภาพพอที่จะชนะคดีนี้!"

"และแจ้งลงไปว่า เดือนนี้โบนัสพนักงานทุกคน เพิ่มเป็นสองเท่า"

"ข้อสุดท้าย ให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยตรวจสอบ ภายในบริษัทใครกล้าปล่อยข่าวลือทำลายขวัญกำลังใจ..." หม่าอวี่เถิงหยุดนิดหนึ่ง ก่อนเน้นเสียงชัดเจนทีละคำ "ไล่ออกสถานเดียว ไม่มีการละเว้น!"

คำสั่งชุดใหญ่ของหม่าอวี่เถิงเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาด ผ่าเปรี้ยงลงกลางความอึมครึมของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ใช้ดาบคมตัดสายป่านที่ยุ่งเหยิง! ปลอบขวัญ ให้รางวัล และข่มขู่ สามมาตรการใช้ออกพร้อมกัน บรรยากาศในบริษัทที่กำลังระส่ำระสายจากข่าวลบ ถูกดึงกลับมาให้มั่นคงได้ในทันที ฝ่ายธุรการและฝ่ายบุคคลทำงานรวดเร็วมาก ไม่ถึงชั่วโมง ประกาศก็ถูกพิมพ์ออกมาติดในทุกจุดที่เห็นเด่นชัด

...บริษัทกำลังเผชิญการฟ้องร้องและการโจมตีทางสื่อด้วยเจตนาร้ายจากคู่แข่ง... ทางเราได้ว่าจ้างทีมทนายความระดับโลก และพร้อมทุ่มเททุกอย่างเพื่อต่อสู้คดี ปกป้องสิทธิ์และชื่อเสียงของบริษัท... ...ฝ่ายบริหารมีมติให้ เพิ่มโบนัสเป็นสองเท่า ในเดือนนี้ เพื่อขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกท่านที่ยืนหยัดเคียงข้างกันในเวลาสำคัญ... ...บริษัทย้ำว่า หากพบผู้ใดปล่อยข่าวลือสร้างความตื่นตระหนกภายในบริษัท จะถูก ไล่ออกทันที และสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีตามกฎหมาย...

ตัวหนังสือขาวดำ ชัดเจนเด็ดขาด โดยเฉพาะข้อ "โบนัสสองเท่า" ที่เรียบง่าย รุนแรง และได้ผลที่สุด คนงานในโรงงานที่กำลังซุบซิบกังวลเรื่องอนาคตบริษัทและปากท้องตัวเอง พอเห็นประกาศ ลมก็เปลี่ยนทิศทันที "เชี่ย! โบนัสสองเท่า? จริงดิ?"

"ประกาศแปะหราขนาดนี้จะปลอมได้ไง? ประธานหม่าใจป้ำสุดๆ!"

"นั่นสิ! จะไปกลัวอะไร! สื่อข้างนอกก็ดีแต่โม้ ถ้าบริษัทเราจะเจ๊งจริง จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายโบนัสเบิ้ล? นี่แสดงว่าเถ้าแก่เรามีของจริง!"

"ถูกต้อง! แบตเตอรี่เราดีไม่ดีพวกเราคนทำรู้ดีที่สุด! ช่างหัวพวกมัน! พรุ่งนี้ลุยงานให้เต็มที่ สนับสนุนบริษัท!"

พลังเงินตรา สามารถปลอบประโลมจิตใจคนได้ดียิ่งกว่าคำขวัญสวยหรูใดๆ ส่วนดาบอาญาสิทธิ์ "ไล่ออกคนปล่อยข่าวลือ" ก็เหมือนมีดที่แขวนอยู่เหนือหัว ทำให้พวกหวังร้ายหรือพวกปากสว่างต้องหุบปากสนิท ชั่วพริบตา อารมณ์ตื่นตระหนกภายในเล่ยเถิงอินดัสเตรียลถูกกดลงไปจนมิด แทนที่ด้วยความฮึกเหิมร่วมแรงร่วมใจกันสู้หลังจากได้รับความไว้วางใจและรางวัล มาตรการเหล็กของหม่าอวี่เถิง ช่วยรักษาเสถียรภาพของพนักงานในช่วงเวลาวิกฤตได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม ความสงบภายในเป็นแค่ก้าวแรก ในขณะที่หม่าอวี่เถิงจัดการเรื่องภายในเสร็จ และเตรียมหารือรายละเอียดคดีกับเฉินหลี่ต่อ โทรศัพท์สายที่คาดไม่ถึงก็ดังเข้ามาที่ห้องทำงานของ จูหลิงอวี้ ผู้อำนวยการฝ่ายธุรการ หลังจากวางสาย จูหลิงอวี้แทบไม่ทันได้ปรับลมหายใจ เธอกวิ่งเหยาะๆ เข้ามาในห้องทำงานของหม่าอวี่เถิง "ท่านประธานคะ!" น้ำเสียงของจูหลิงอวี้แฝงความตื่นเต้นระคนกังวลที่ผิดปกติ หม่าอวี่เถิงเงยหน้ามอง เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเธอ หัวใจก็กระตุกวูบ "เกิดอะไรขึ้น?"

"ทาง... ทางเทศบาลเมืองค่ะ" จูหลิงอวี้พยายามคุมเสียงให้มั่นคง "เมื่อกี้เลขาฯ ของ ท่านจาง โทรมาแจ้งว่า... พรุ่งนี้เช้า ท่านจางจะเข้ามาดูงานที่บริษัทเราค่ะ"

ท่านจาง? ม่านตาของหม่าอวี่เถิงหดลงเล็กน้อย ชื่อนี้ เขาจำได้แม่น ปีที่แล้วในงานฮวาเฉิงเทรดแฟร์ ท่านจางคนนี้ซึ่งตอนนั้นยังเป็นรองผู้ว่าการฯ ดูแลด้านอุตสาหกรรม ได้ออกหน้าช่วยรับรองให้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลในช่วงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือที่สุด และช่วยแนะนำฝ่ายจัดซื้อของโมโตโรล่าให้ ซึ่งกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ผลักดันให้บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว และตอนนี้ ท่านจางคนนั้น ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็น เบอร์หนึ่ง ของเมืองเผิงเฉิงในปีนี้เรียบร้อยแล้ว หลังจากงานแฟร์ครั้งนั้น นอกจากเจอหน้ากันตามงานทางการแล้ว ทั้งสองก็ไม่ได้ติดต่อส่วนตัวกันอีกเลย ในเวลาหน้าสิหน้าขวานแบบนี้ จู่ๆ เบอร์หนึ่งของเมืองจะมาดูงาน?

ความคิดนับร้อยแล่นผ่านสมองหม่าอวี่เถิงในชั่วพริบตา จะมาเช็กบิลหรือเปล่า? เพราะตอนนี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลมีคดีข้ามชาติพันตัว ข่าวลบปลิวว่อน สร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์เมืองเผิงเฉิงไม่น้อย ในฐานะพ่อเมือง การจะมาเคาะกะโหลกเตือนสติ ก็สมเหตุสมผลอยู่ หรือว่า... จะมาส่งถ่านกลางหิมะ (ยื่นมือเข้าช่วยในยามยาก)? ปัจจุบันเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเป็นผู้เสียภาษีรายใหญ่ของเผิงเฉิง และเป็นดาวเด่นด้านการส่งออก การที่ทางเมืองเลือกจะแสดงท่าทีสนับสนุนในช่วงเวลานี้ เพื่อสร้างความมั่นใจให้พนักงาน ก็เป็นไปได้เช่นกัน ชั่วขณะหนึ่ง หม่าอวี่เถิงก็เดาเจตนาของอีกฝ่ายไม่ออกเหมือนกัน