ตอนที่ 83
บทที่ 83 ผู้นำเมืองมาเยือน
minibunny · 6,403 ตัวอักษร
หม่าอวี่เถิงมองจูหลิงอวี้ที่ยืนตัวเกร็งรอคำสั่งอยู่ตรงหน้า แต่บนใบหน้าของเขากลับไร้อารมณ์ใดๆ เขาเพียงพยักหน้าเบาๆ อย่างสงบนิ่ง "รับทราบแล้ว" เขาออกคำสั่งเสียงขรึม "คุณไปจัดการฝ่ายธุรการ เตรียมการต้อนรับให้ดี ไม่ต้องฟุ่มเฟือย เน้นเรียบง่ายแต่ต้องรอบคอบและทั่วถึง"
"นอกจากนี้ แจ้งทุกแผนกด้วยว่าการผลิตให้ดำเนินไปตามปกติ อย่าให้การมาตรวจงานของผู้บริหารกระทบกับงาน"
"รับทราบค่ะท่านประธาน!" เมื่อเห็นหม่าอวี่เถิงยังคงเยือกเย็น จูหลิงอวี้ก็คลายความกังวลลงบ้าง รีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที
ภายในห้องทำงานเหลือเพียงหม่าอวี่เถิงคนเดียว เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปที่นิคมอุตสาหกรรมเบื้องล่างซึ่งกลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยและวุ่นวายกับการทำงานอีกครั้ง เขายืนเงียบงัน เป็นเรื่องดีไม่ใช่เรื่องร้าย เป็นเรื่องร้ายก็หลบไม่พ้น ข้าศึกบุกก็ส่งขุนพลรับมือ น้ำท่วมก็ใช้ดินต้าน (แก้ปัญหาไปตามสถานการณ์)
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 09.50 น. หม่าอวี่เถิงและจูหลิงอวี้มายืนรอที่หน้าประตูทางเข้านิคมอุตสาหกรรมเล่ยเถิงก่อนเวลานัดหมายสิบนาที ไม่กี่นาทีต่อมา ขบวนรถที่ประกอบด้วยรถออดี้และรถมินิบัสโตโยต้า โคสเตอร์ ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายถนนอย่างตรงเวลา และแล่นช้าๆ เข้ามาในนิคม ประตูรถเปิดออก ชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ใบหน้าดูสุภาพและมีความรู้ แต่แฝงไว้ด้วยบารมีที่น่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงออก เดินลงมาจากรถท่ามกลางกลุ่มผู้ติดตาม เขาคือเบอร์หนึ่งของเมืองเผิงเฉิง... ท่านเลขาฯ จาง
"ท่านเลขาฯ จาง ยินดีต้อนรับสู่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลครับ!" หม่าอวี่เถิงก้าวเข้าไปหา ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป "สหายอวี่เถิง เราเจอกันอีกแล้วนะ" ท่านเลขาฯ จางจับมือเขาแน่น ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน "อยากมาดูตั้งนานแล้ว การพัฒนาของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในช่วงสองปีมานี้ ถือเป็นหน้าเป็นตาของเมืองเผิงเฉิงเราเลยทีเดียว!"
หลังทักทายกันพอเป็นพิธี หม่าอวี่เถิงก็ผายมือเชื้อเชิญ "ท่านเลขาฯ จาง และท่านผู้บริหารทุกท่าน เชิญทางนี้ครับ! ผมจะพาทุกท่านเยี่ยมชมสายการผลิตและศูนย์วิจัยของเรา" นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเลขาฯ จางมาเยือนนิคมอุตสาหกรรมเล่ยเถิงด้วยตัวเอง เขาไม่เลือกนั่งรถกอล์ฟชมงาน แต่ยืนยันที่จะเดินเท้า คณะดูงานมุ่งหน้าไปยังโรงงานผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมเป็นจุดแรก เพื่อภาพลักษณ์ที่ดี หม่าอวี่เถิงพาไปชมสายการผลิตใหม่ล่าสุดที่เพิ่งสร้างเสร็จ เนื่องจากเครื่องจักรที่เกี่ยวข้องล้วนเป็นของใหม่ที่เพิ่งจัดซื้อมา ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนจึงไม่ใช่ระบบกึ่งอัตโนมัติกึ่งทำมือแบบโรงงานเก่าอีกต่อไป
ภายในโรงงานขนาดมหึมา สายการผลิตอัตโนมัติกำลังทำงานด้วยความเร็วสูง แขนกลขยับปฏิบัติงานในแต่ละขั้นตอนอย่างแม่นยำ ช่างเทคนิคประจำอยู่ตามจุดสำคัญเพื่อควบคุมและตรวจสอบ อากาศปราศจากกลิ่นฉุน พื้นสะอาดเอี่ยมอ่อง ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "ที่แท้แบตเตอรี่ลิเธียมก็ผลิตกันแบบนี้นี่เอง!" ท่านเลขาฯ จางมองฉากการผลิตที่ขะมักเขม้นตรงหน้า แล้วเอ่ยชมจากใจจริง "ครับ นี่คือสายการผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมใหม่ล่าสุดของเรา เครื่องจักรที่สั่งซื้อมาเป็นรุ่นที่ค่อนข้างทันสมัยในท้องตลาด ไม่เพียงแต่รับประกันความเสถียรของคุณภาพสินค้า แต่ยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตได้มหาศาลครับ" หม่าอวี่เถิงคอยแนะนำอยู่ข้างๆ
จากนั้น คณะดูงานก็ไปเยี่ยมชมสายการผลิตโทรศัพท์มือถือที่กำลังเดินเครื่องเต็มกำลัง สำหรับท่านเลขาฯ จาง สายการผลิตมือถือถือว่าคุ้นเคยกว่า และไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก เพราะในเขตปกครองของเขายังมี ฟู่ถู่คังซึ่งเป็นหนึ่งในโรงงานรับจ้างผลิตมือถือที่ใหญ่ที่สุดในโลกตั้งอยู่ด้วย
สุดท้าย คณะดูงานก็มาถึงหัวใจสำคัญของเครือบริษัท... ศูนย์วิจัยและพัฒนา ตั้งแต่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ หม่าอวี่เถิงไม่เคยหยุดดึงตัวนักวิจัยเข้ามาร่วมงาน เมื่อรวมกับนักวิจัยด้านวัสดุลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์ที่เพิ่มเข้ามาทีหลัง ตอนนี้ภายในศูนย์มีพนักงานมากกว่า 300 ชีวิตกำลังง่วนอยู่กับงาน บ้างก็นั่งหน้าคอมพิวเตอร์สร้างแบบจำลองซับซ้อน บ้างก็อยู่ในห้องแล็บทดสอบวัสดุ เสียงกระซิบปรึกษาหารือดังระงมไปทั่ว บนผนังแขวนใบรับรองสิทธิบัตรเทคโนโลยีและบอร์ดแสดงผลงานวิจัยไว้อย่างเต็มพื้นที่ ท่านเลขาฯ จางหยุดยืนหน้าบอร์ดแนะนำเทคโนโลยีแบตเตอรี่ แอล 2 และอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน
การเยี่ยมชมจบลง ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุม หลังจากนั่งประจำที่กันเรียบร้อย ท่านเลขาฯ จางก็ไม่พูดอ้อมค้อมจิบชาหนึ่งอึก กวาดสายตามองผู้บริหารเล่ยเถิงอินดัสเตรียล แล้วเปิดประเด็นทันที "สหายอวี่เถิง ที่มาวันนี้ อย่างแรกคือมาเยี่ยมเยียนทุกคน อย่างที่สองคือมาสอบถามสถานการณ์ ปีที่แล้วยอดส่งออกของเครือบริษัทพวกคุณ คิดเป็นสัดส่วนใหญ่ของรายได้เงินตราต่างประเทศที่เพิ่มขึ้นของทั้งเมือง สร้างคุณูปการต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของเผิงเฉิงอย่างโดดเด่น ทางเมืองเรารับรู้และจดจำไว้ในใจเสมอ" เขาเริ่มต้นด้วยการชื่นชมอย่างเต็มที่ ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมผ่อนคลายลง
ทันใดนั้น เขาก็เปลี่ยนเรื่อง "แต่ว่า ช่วงนี้เราได้รับทราบมาว่า ทางบริษัทดูเหมือนจะมีข้อพิพาทด้านสิทธิบัตรกับบริษัทญี่ปุ่นอย่าง โซนี่ และ ซันโย ในระดับสากล กระแสสังคมข้างนอก... ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ"
มาแล้ว! หัวใจของทุกคนในห้องประชุมบีบตัวแน่น ทว่าสีหน้าของหม่าอวี่เถิงยังคงสงบนิ่ง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองท่านเลขาฯ จาง และตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็งกร้าวแต่ไม่อ่อนข้อ "ขอบคุณท่านเลขาฯ จาง และทางเมืองที่เป็นห่วงครับ เกี่ยวกับคดีฟ้องร้องสิทธิบัตรนี้ ผมขอรายงานความจริงให้ท่านทราบครับ"
"โซนี่และซันโย เหตุผลที่พวกเขาฟ้องร้อง ไม่ใช่เพราะเราไปละเมิดสิทธิบัตรหลักของพวกเขาจริงๆ แต่ตรงกันข้ามครับ เป็นเพราะเทคโนโลยีและต้นทุนของเรา ได้ก้าวข้ามพวกเขาไปหมดแล้ว ทำให้พวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันทางการตลาดอย่างมหาศาล"
"สิทธิบัตรที่พวกเขางัดออกมาอ้าง ล้วนเป็น 'สิทธิบัตรกระเป๋าหน้าท้อง' ที่คลุมเครือ ขอบเขตไม่ชัดเจน และฟังไม่ขึ้นครับ"
"นี่เป็นวิธีการแข่งขันทางการค้าแบบหนึ่ง เป้าหมายคือใช้การฟ้องร้องมาถ่วงแข้งถ่วงขาเรา ใช้สื่อมาสาดโคลนใส่เรา เพื่อปกป้องส่วนแบ่งการตลาดที่กำลังถดถอยของพวกเขา พูดง่ายๆ ก็คือ... จนตรอกจนต้องเล่นสกปรกแบบนักเลงครับ"
"เราไม่ได้ละเมิดสิทธิบัตร ดังนั้นเราจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว! ผมได้ว่าจ้างทีมทนายความระดับโลกเพื่อสู้คดีในสามประเทศพร้อมกันแล้ว"
"เรามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะชนะคดีนี้ และจะกู้หน้าคืนศักดิ์ศรีให้บริษัทตงต้าในเวทีโลกครับ!"
"ส่วนรายงานของสื่อพวกนั้น..." น้ำเสียงของหม่าอวี่เถิงเจือความเย็นชา "ล้วนแต่เป็นการกลับดำเป็นขาว ใส่ร้ายป้ายสีด้วยเจตนาร้าย เราเชื่อว่าความจริงย่อมมีชัยเหนือคำโวหาร กฎหมายจะให้คำตัดสินที่ยุติธรรมแก่เราครับ"
สิ้นคำอธิบาย น้ำเสียงหนักแน่นดังกังวาน ห้องประชุมเงียบกริบ ท่านเลขาฯ จางนั่งฟังเงียบๆ นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ไม่ได้พูดขัดจังหวะ รอจนหม่าอวี่เถิงพูดจบ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแรงๆ "ดี!" คำคำเดียว ทำให้คนของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลทุกคนใจชื้นขึ้นมาทันที
"เมื่อครู่ที่ศูนย์วิจัย ผมได้เห็นการทุ่มเทของพวกคุณ เห็นความมุ่งมั่นของพวกคุณ" สายตาของท่านเลขาฯ จางเปลี่ยนเป็นคมกริบ "ประเทศหนึ่ง เมืองหนึ่ง หากต้องการเข้มแข็งอย่างแท้จริง ไม่ได้อาศัยการฉวยโอกาส แต่ต้องอาศัยบริษัทที่กล้ากัดก้อนเกลือกิน และยืนหยัดสร้างนวัตกรรมด้วยตัวเองแบบพวกคุณนี่แหละ!" เขามองหม่าอวี่เถิง น้ำเสียงเด็ดขาดมั่นคง "พวกคุณวางใจสู้คดีนี้ให้เต็มที่! ทางเมืองจะเป็นกองหนุนที่แข็งแกร่งที่สุดให้พวกคุณเอง! เราต้องการสภาพแวดล้อมทางธุรกิจที่ยุติธรรมและแข็งแรง และจะไม่อนุญาตให้ใครมาใช้วิธีการสกปรกกดขี่ผู้ประกอบการดีเด่นของเราเด็ดขาด!"
เขาหันไปทางเลขาฯ ส่วนตัว "จดไว้ พอกลับไป ให้ประสานงานกับฝ่ายประชาสัมพันธ์"
"สำหรับสื่อและพวกที่อ้างตัวว่าเป็น 'ผู้เชี่ยวชาญ' ซึ่งขาดความรับผิดชอบ และจงใจใส่ร้ายป้ายสีบริษัทท้องถิ่นของเรา ให้ดำเนินการชี้นำกระแสสังคมและตักเตือนอย่างจริงจัง! บริษัทลูกหลานของเรา เราต้องปกป้องเอง!"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น