บทที่ 84 ความทะเยอทะยานของผู้ผลิตเกาหลีใต้

เป็นไปตามคาด วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ท่านเลขาฯ จางมาดูงาน ทิศทางลมก็เปลี่ยนทันที สื่อสำนักต่างๆ ที่เคยกระโดดโลดเต้นแทบจะตอกเล่ยเถิงอินดัสเตรียลไว้กับเสาประจาน จู่ๆ ก็พร้อมใจกันปิดปากเงียบราวกับนัดกันมา แม้จะไม่ได้ออกมาแก้ต่างให้เล่ยเถิง แต่รายงานข่าวเกี่ยวกับคดีสิทธิบัตรก่อนหน้านี้ ก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นลบออกไป จูหลิงอวี้ถือรายงานสรุปสถานการณ์สื่อที่เรียบเรียงมาแล้ว เดินเข้ามาในห้องทำงานของหม่าอวี่เถิง "ท่านประธานคะ เป็นไปตามที่ท่านคาดไว้ สื่อต่างๆ เริ่มใช้วิธี 'ปล่อยเบลอ' แล้วค่ะ"

หม่าอวี่เถิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเอกสารเทคนิคในมือ เพียงแค่ส่งเสียง หึ ในลำคอเบาๆ "พวกนกสองหัว ดูกระแสลมแล้วเปลี่ยนทิศก็แค่นั้นแหละ" ในใจของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลนสื่อพวกนี้ เมื่อวานยังทำท่าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเล่ยเถิง แต่วันนี้กลับเงียบเป็นเป่าสาก เขาพลิกหน้าเอกสาร ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมองจูหลิงอวี้ "หลิงอวี้ ให้ฝ่ายธุรการกับฝ่ายกฎหมายช่วยกัน รวบรวมรายชื่อสื่อและพวก 'ผู้เชี่ยวชาญ' ทุกคนที่เคยให้ข้อมูลเท็จและใส่ร้ายป้ายสีเราอย่างร้ายแรง เก็บหลักฐานมาให้ครบ อย่าให้หลุดแม้แต่รายเดียว"

"คะ?" จูหลิงอวี้ชะงัก "บทความ วิดีโอ ที่พวกเขาเผยแพร่ เก็บหลักฐานไว้ให้หมด โพสต์เมื่อไหร่ แพลตฟอร์มไหน ยอดตีพิมพ์ ยอดวิวเท่าไหร่ จดมาให้ละเอียด"

สีหน้าของหม่าอวี่เถิงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น แต่คำพูดกลับทำให้จูหลิงอวี้รู้สึกหนาวสะท้าน "ตอนนี้เงียบไป ไม่ได้แปลว่าเรื่องไม่เคยเกิดขึ้น" เขาปิดแฟ้มเอกสารในมือ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "เราไม่หาเรื่องใคร แต่เราก็ไม่กลัวเรื่อง"

"รอให้ชนะคดีนี้เมื่อไหร่ ผมจะให้พวกมันเรียงหน้ากันออกมาขอโทษบริษัทเราอย่างเป็นทางการ ทั้งในหน้าหนังสือพิมพ์และบนอินเทอร์เน็ต"

"ใครทำไม่ได้ ก็ฟ้องศาลให้หมด ฟ้องให้หมดตัวกันไปข้าง!"

"รับทราบค่ะท่านประธาน! ดิฉันจะรีบไปดำเนินการทันที!" จูหลิงอวี้ใจเต้นแรง รีบรับคำสั่ง เธอรู้ดีว่าเจ้านายเตรียมจะ "เช็กบิลย้อนหลัง" แล้ว สื่อพวกนี้ เตะเข้ากับตอเหล็กเข้าให้แล้วจริงๆ

...

ในขณะเดียวกัน กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ภายในตึกสำนักงานใหญ่ของ แอลจี เคมิคอล (LG Chemical) การประชุมระดับสูงกำลังดำเนินอยู่ ห้องประชุมอบอวลไปด้วยควันบุหรี่ บรรยากาศหนักอึ้ง "ทุกท่าน ข่าวทางฝั่งญี่ปุ่น พวกคุณคงเห็นกันหมดแล้ว" ปาร์คจองซู ผู้อำนวยการฝ่ายธุรกิจแบตเตอรี่ของแอลจี เคมิคอล ซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ เอ่ยเสียงขรึม "โซนี่และซันโย ครั้งนี้ตั้งใจจะขยี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจากตงต้าให้จมดินจริงๆ"

ผู้บริหารท่านหนึ่งเสริมขึ้น "ใช่ครับท่าน ผอ. พวกเขาไม่เพียงฟ้องร้องสิทธิบัตรพร้อมกันในสามประเทศ แต่ยังระดมสื่อมวลชนโจมตีอย่างหนักหน่วงด้วยครับ" นิ้วของปาร์คจองซูเคาะโต๊ะเบาๆ "แบตเตอรี่ลิเธียมของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล พวกคุณศึกษากันมาแล้ว ว่ามาซิ ระดับไหน?" หัวหน้าฝ่ายเทคนิคลุกขึ้นยืนทันที "ท่านผอ.ครับ เราถอดประกอบและวิเคราะห์ดูแล้ว แบตเตอรี่รุ่น แอล 1 ของพวกเขามีประสิทธิภาพพอๆ กับสินค้ากระแสหลักของผู้ผลิตญี่ปุ่น แต่ราคาถูกกว่า 35% ส่วนรุ่นใหม่ แอล 2 มีความหนาแน่นพลังงานสูงกว่าสินค้าระดับท็อปสุดของโซนี่ในปัจจุบันถึง 5% ครับ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเสียเปรียบเรื่องแบรนด์และช่องทางการจัดจำหน่าย โซนี่กับซันโยไม่มีทางสู้ได้เลย"

"ดังนั้น พวกเขาถึงต้องงัดไม้ตายเรื่องสงครามสิทธิบัตรออกมาใช้ครับ" มุมปากของปาร์คจองซูยกยิ้มเย็นชา เขากวาดสายตามองทุกคน แล้วพูดต่อ "โซนี่และซันโยครองความเป็นเจ้าในตลาดแบตเตอรี่ลิเธียมมานานเกินไป นานจนพวกเขาสูญเสียความกระตือรือร้น คิดแต่จะรักษาอาณาเขตของตัวเอง"

"พวกเขาคิดว่าศัตรูที่ใหญ่ที่สุดคือกันและกัน ไม่เคยนึกเลยว่าจะมีคู่แข่งจากตงต้าโผล่มา แล้วไล่ต้อนพวกเขาจนจนมุมได้ขนาดนี้"

ห้องประชุมเงียบกริบ ทุกคนจ้องมองปาร์คจองซู รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ "เราเริ่มผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนล็อตใหญ่ได้ตั้งแต่ปี 98 แต่เพราะวิกฤตต้มยำกุ้งปีนั้น เราเจ็บหนัก จนต้องทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว วนเวียนอยู่แค่ในตลาดเกาหลี ไม่กล้าไปท้าทายอำนาจของผู้ผลิตญี่ปุ่น" เสียงของปาร์คจองซูสูงขึ้นกะทันหัน เขาตบโต๊ะดังปัง "แต่ตอนนี้ โอกาสมาถึงแล้ว!"

"สมาธิทั้งหมดของโซนี่และซันโย ถูกเล่ยเถิงอินดัสเตรียลตรึงไว้หมดแล้ว"

"นี่คือโอกาสทองพันปีมีหน!"

เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปที่ทิวทัศน์อันวุ่นวายของกรุงโซล "ผมตัดสินใจแล้วว่า จะผลักดันแบตเตอรี่ลิเธียมของแอลจีออกสู่ตลาดโลก!"

"ข้อหนึ่ง สายการผลิตทั้งหมดของแผนกแบตเตอรี่ เดินเครื่องเต็มกำลัง เร่งกำลังการผลิตให้ถึงขีดสุดเดี๋ยวนี้!"

"ข้อสอง ติดต่อตัวแทนจำหน่ายของเราในยุโรปและอเมริกาทุกราย แจ้งให้ทราบว่า แบตเตอรี่ลิเธียมของแอลจี จะขายใน ราคาทุน แบบไม่อั้น!"

"ข้อสาม ให้คนของฝ่ายการตลาดบินไปอเมริกาและยุโรปเดี๋ยวนี้ ไปติดต่อลูกค้าที่เคยเป็นของโซนี่ ซันโย และเล่ยเถิงอินดัสเตรียล... บอกพวกเขาว่า เรามีสินค้าคุณภาพเท่ากัน แต่ราคาถูกกว่า!"

"ออเดอร์ของเล่ยเถิง เราจะแย่ง! ออเดอร์ของโซนี่และซันโย เราก็จะแย่งเหมือนกัน!"

ปาร์คจองซูหันกลับมา ใบหน้าดุดันราวกับหมาป่าผู้หิวโหย "ปล่อยให้พวกมันกัดกันไป เราจะฉกชิ้นปลามัน! รอให้พวกมันสู้กันเสร็จ จะได้รู้ว่าตลาดทั้งหมดตกเป็นของแอลจีเราเรียบร้อยแล้ว!"

"รับทราบครับ!" เสียงขานรับดังกระหึ่มพร้อมเพรียงกันในห้องประชุม

แทบจะในเวลาเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของกรุงโซล สำนักงานใหญ่ของ ซัมซุง เอสดีไอ ภายใต้เครือซัมซุง อิเล็กทรอนิกส์ ก็มีการตัดสินใจที่แทบจะเหมือนกันทุกประการ หมาป่าผู้หิวโหยสองตัวที่ซุ่มซ่อนตัวเงียบๆ มานานหลังวิกฤตการเงินเอเชีย ในที่สุดก็ได้กลิ่นเลือด และเผยเขี้ยวเล็บที่แหลมคมที่สุดออกมาแล้ว พายุลูกใหม่ที่จะกวาดล้างตลาดแบตเตอรี่ลิเธียมทั่วโลก กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

และหม่าอวี่เถิงที่อยู่ใจกลางพายุ ยังไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ขณะนี้ เขากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ประชุมทางไกลผ่านวิดีโอกับทีมทนายความที่อยู่อีกฝั่งของมหาสมุทรแปซิฟิก บนหน้าจอ ปรากฏภาพชายผิวขาวสวมสูทเนี้ยบ ผมหวีเรียบแปล้ ใบหน้าประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพ ดูฉลาดและคล่องแคล่ว เขาคือ เดวิส ทนายความชื่อดังด้านคดีสิทธิบัตรที่หม่าอวี่เถิงทุ่มเงินจ้างมา "สวัสดีตอนค่ำครับคุณหม่า ตามที่คุณขอมา เราได้วิเคราะห์เบื้องต้นเกี่ยวกับคำฟ้องของโซนี่และซันโยแล้ว ตอนนี้ขอรายงานกลยุทธ์การรับมือของเราครับ" เดวิสเข้าเรื่องทันที "เชิญครับ" หม่าอวี่เถิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

"สิทธิบัตรหลักที่โซนี่นำมาใช้ฟ้องร้องในครั้งนี้ มีอยู่สองรายการหลักๆ ครับ รายการแรกคือ 'การออกแบบช่องว่างภายในแบตเตอรี่ตามความจุเฉลี่ย' และรายการที่สองคือ 'ความหนาและสัดส่วนที่แม่นยำของสารเคลือบขั้วบวกและขั้วลบ'"

"ทั้งสองรายการนี้ เป็นสิทธิบัตรพื้นฐานที่พวกเขายื่นจดทะเบียนไว้ตั้งแต่ปี 1988 ครับ" เดวิสแชร์เอกสารสิทธิบัตรสองฉบับขึ้นบนหน้าจอ "ดูๆ แล้ว เหมือนจะเสียเปรียบเรามากนะครับ"

"ดูภายนอกเป็นแบบนั้นครับ" เดวิสขยับแว่น "แต่ทว่า เราได้นำชุดสิทธิบัตรพื้นฐานที่คุณได้รับสิทธิ์ใช้งานมาจากห้องปฏิบัติการเบลล์ มาเปรียบเทียบทีละรายการ แล้วเราก็พบเรื่องที่น่าสนใจมากครับ"