บทที่ 86 การยอมจำนนของวาตานาเบะ ยูอิจิ

"ผมจะฟ้องร้องว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของการยื่นฟ้องสิทธิบัตรของโซนี่ในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อปกป้องสิทธิบัตรของพวกเขา แต่เป็นการใช้กระบวนการยุติธรรมที่ยืดเยื้อมาถ่วงเวลา เพื่อกลั่นแกล้งคู่แข่งรายใหม่ และรักษาการผูกขาดตลาดของตัวเองไว้อย่างไม่เป็นธรรม"

"ด้วยเหตุนี้ เราจึงยื่นคำร้องต่อศาลขอให้เร่งกระบวนการพิจารณาคดี และพิจารณาคำร้องล่าสุดของเราที่ขอให้สิทธิบัตรหลักสองรายการของโซนี่เป็นโมฆะก่อนเป็นลำดับแรก!"

หมากตานี้ แม่นยำและโหดเหี้ยม เปรียบเสมือนมีดผ่าตัดที่เฉือนลงไปที่จุดตายของโซนี่อย่างจัง เดิมทีโซนี่กะจะลากคดีให้ยืดยาวไปสักปีครึ่งปี ใช้ค่าทนายความแพงระยับและคำสั่งห้ามขายสินค้ามาบีบเล่ยเถิงอินดัสเตรียลให้ตายทั้งเป็น แต่ตอนนี้ เดวิสกลับย้อนเกล็ดด้วยการยัดข้อหา "ใช้สิทธิ์ฟ้องร้องโดยมิชอบ เพื่อการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม" ใส่หัวพวกเขาแทน คราวนี้ถึงตาโซนี่ต้องร้อนรนบ้างแล้ว

ข่าวนี้ส่งกลับไปถึงญี่ปุ่น ฝ่ายกฎหมายของโซนี่แตกตื่นกันยกใหญ่ "ท่านครับ เราต้องทำอะไรสักอย่าง! ศาลรับคำร้องของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลแล้วครับ!"

"ถ้าศาลสั่งให้พิจารณาคดีแบบเร่งด่วน และพิจารณาคำร้องขอเพิกถอนสิทธิบัตรก่อน... เราจบเห่แน่!"

"ใช่ครับ! ตอนนี้จะถอนฟ้องก็ไม่ทันแล้ว! คำร้องขอเพิกถอนสิทธิบัตรเป็นคดีแยกต่างหาก ต่อให้เราถอนฟ้องเล่ยเถิง พวกเขาก็ยังขอให้ศาลพิจารณาสถานะสิทธิบัตรของเราต่อได้!"

วาตานาเบะ ยูอิจิ รู้สึกโลกหมุนคว้าง เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า คดีที่บริษัทตัวเองเป็นคนฟ้อง จะถูกอีกฝ่ายใช้เป็นบ่วงรัดคอตัวเองได้เจ็บแสบขนาดนี้ ถ้าสิทธิบัตรพื้นฐานแบตเตอรี่ลิเธียมสองใบนั้นถูกประกาศเป็นโมฆะจริงๆ... มันจะเป็นหายนะครั้งใหญ่ของโซนี่! นั่นหมายความว่าสิทธิบัตรอื่นๆ ที่ต่อยอดมาจากสองใบนี้ ก็จะขาดความน่าเชื่อถือไปด้วย

เสียงหนึ่งดังขึ้นในที่ประชุม "เรา... คงต้องยอมความแล้วล่ะครับ"

"ผมเสนอให้ติดต่อเล่ยเถิงอินดัสเตรียล บอกพวกเขาว่าเรายินดีไกล่เกลี่ยนอกศาล หรืออาจจะเสนอให้สิทธิ์ใช้งานสองสิทธิบัตรนั้นในราคาถูกๆ ก็ได้!"

วาตานาเบะกลับมาที่ห้องทำงานด้วยสีหน้าย่ำแย่ มือสั่นเทาขณะค้นหานามบัตรที่ได้รับในงานไอเอฟเอออกจากลิ้นชักลึกสุด เขาจ้องมองชื่อ "หม่าอวี่เถิง" บนนั้น สูดหายใจเข้าลึก แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ทางไกลไปหา สายติดอย่างรวดเร็ว "คุณหม่าอวี่เถิงใช่ไหมครับ? ผมวาตานาเบะ ยูอิจิ จากโซนี่ครับ" วาตานาเบะถ่อมตัวลงอย่างที่สุด หม่าอวี่เถิงแปลกใจที่วาตานาเบะโทรมา ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาไม้ไหน แต่เขาก็ยังตอบกลับอย่างใจเย็น "คุณวาตานาเบะ มีธุระอะไรครับ?"

"คุณหม่าครับ เกี่ยวกับคดีความระหว่างสองบริษัทของเรา ผมคิดว่า... อาจจะมีความเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง..." วาตานาเบะพยายามเรียบเรียงคำพูดอย่างยากลำบาก "หลังจากหารือภายใน เราเห็นว่าการแข่งขันไม่ควรเกิดขึ้นในศาล ดังนั้น เราขอเสนอให้มีการไกล่เกลี่ยนอกศาลครับ"

"และเพื่อแสดงความจริงใจ โซนี่ยินดีจะให้สิทธิ์ใช้งานสิทธิบัตรสองรายการที่เป็นปัญหานี้แก่บริษัทของคุณเป็นการถาวร ด้วยราคาสัญลักษณ์เพียง 1 ดอลลาร์ครับ"

เขารอคอยคำตอบด้วยความหวัง ในมุมมองของเขา นี่คือการถอยสุดซอยของโซนี่แล้ว อีกฝ่ายน่าจะพอใจอย่างยิ่ง ทว่า ปลายสายกลับมีเสียงหัวเราะเบาๆ ตอบกลับมา "คุณวาตานาเบะ ล้อเล่นหรือเปล่าครับเนี่ย?" น้ำเสียงของหม่าอวี่เถิงยังคงราบเรียบ แต่ความสงบนิ่งนั้นแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้วาตานาเบะเสียวสันหลังวาบ "เพราะการใส่ร้ายและการฟ้องร้องของพวกคุณ ชื่อเสียงของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเสียหายยับเยิน คู่ค้าสงสัยในตัวเรา การดำเนินธุรกิจปกติก็ถูกรบกวน แล้วตอนนี้คุณคิดจะปัดความรับผิดชอบง่ายๆ แบบนี้เหรอครับ?"

"อยากไกล่เกลี่ย ก็ได้ครับ" หม่าอวี่เถิงเน้นเสียงทีละคำ "ข้อแรก บริษัทโซนี่ต้องลงประกาศขอโทษอย่างเป็นทางการในหนังสือพิมพ์หลักของสหรัฐอเมริกา ยุโรป และญี่ปุ่น ติดต่อกันสามวัน ยอมรับว่าฟ้องร้องด้วยเจตนาร้าย และขอโทษเล่ยเถิงอินดัสเตรียลต่อสาธารณชน"

"ข้อสอง ชดใช้ค่าเสียหายทางเศรษฐกิจทั้งหมดที่เกิดขึ้น รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงค่าทนายความ ค่าเสียโอกาสทางการตลาด และความเสียหายต่อภาพลักษณ์แบรนด์ เป็นจำนวนเงินรวม 50 ล้านดอลลาร์"

"ถ้าบริษัทคุณทำตามสองข้อนี้ได้ เราจะถอนคำร้องขอเพิกถอนสิทธิบัตรของคุณ และยอมความกับโซนี่แบตเตอรี่ครับ"

น้ำเสียงของหม่าอวี่เถิงไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง "ถ้าทำไม่ได้... เราก็ไปเจอกันที่ศาลต่อเถอะครับ" พูดจบ หม่าอวี่เถิงก็วางสายทันที เขารู้ดีว่าวาตานาเบะและโซนี่แบตเตอรี่ไม่มีทางยอมรับสองเงื่อนไขนี้ได้ และตัวเขาเองก็มุ่งมั่นที่จะสู้คดีต่อไปให้ถึงที่สุด เพื่อแสดงความแข็งกร้าวของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลให้คู่แข่งรายอื่นได้เห็น จะได้ไม่มีใครกล้ามาแหยมกับบริษัทเขาอีกในอนาคต

ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... ฟังเสียงสัญญาณตัดสาย วาตานาเบะปล่อยมือที่ถือหูโทรศัพท์ตกลงข้างตัวอย่างหมดแรง

...

กลางเดือนธันวาคม อากาศในเมืองเผิงเฉิงเริ่มสัมผัสได้ถึงความเย็นของฤดูหนาว สงครามสิทธิบัตรกับโซนี่และซันโย หลังจากผ่านช่วงปะทะเดือดในตอนต้น ตอนนี้ได้เข้าสู่ช่วงรวบรวมพยานหลักฐานที่ยาวนานและน่าเบื่อหน่าย ทีมกฎหมายของทั้งสองฝ่าย ภายใต้กรอบกฎหมายของศาลสหรัฐฯ และยุโรป เริ่มแลกเปลี่ยนเอกสาร ซักค้านพยานหลักฐาน และประชุมก่อนการพิจารณาคดีกันอย่างต่อเนื่อง นี่คือสงครามยืดเยื้อ วัดกันที่เงินทุน และความอดทน

วันนี้หม่าอวี่เถิงอนุญาตให้ตัวเองหยุดพักได้หนึ่งวัน เพราะวันนี้ จงหง เพื่อนเก่าสมัยเรียนที่ไม่ได้เจอกันนาน จะเดินทางกลับจากสหรัฐอเมริกามาพักผ่อนช่วงคริสต์มาสที่เผิงเฉิง เขาไม่ได้ให้ลุงเฉินคนขับรถมารับ แต่ขับรถเก๋งโตโยต้า คราวน์ คันเก่าออกมาจากบ้านด้วยตัวเอง รถแล่นออกสู่ถนนที่เริ่มมีการจราจรหนาแน่นของเมืองเผิงเฉิงอย่างนิ่มนวล นอกหน้าต่าง ตึกสูงผุดขึ้นราวดอกเห็ด กระจกอาคารสะท้อนแสงแดดยามบ่ายฤดูหนาว ทั่วทุกมุมเมืองเต็มไปด้วยบรรยากาศใหม่ๆ ที่เปี่ยมพลังชีวิต ภายในรถ ตกแต่งด้วยลายไม้และเบาะกำมะหยี่ที่ดูเก่าคร่ำครึ อากาศภายในยังหลงเหลือกลิ่นอายจางๆ ของวันเวลาในอดีต

รถคันนี้ พ่อของเขา หม่าเจี้ยนกั๋ว ใช้ขับฝ่าฟันช่วงเวลาสร้างเนื้อสร้างตัว เป็นพยานการเติบโตของโรงงานแบตเตอรี่เล่ยเถิง จากโรงงานห้องแถวเล็กๆ จนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หม่าอวี่เถิงรับช่วงต่อรถคันนี้มาพร้อมกับตอนที่เขารับช่วงโรงงานต่อจากพ่อ แม้ว่าด้วยฐานะปัจจุบัน การจะถอยรถหรูรุ่นล่าสุดสักคัน หรือแม้แต่โรลส์-รอยซ์ก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่นิสัยของหม่าอวี่เถิง ดูเหมือนจะมีความ "ประหยัด" ฝังอยู่ในสายเลือด อีกอย่าง เจ้าคราวน์แก่คันนี้ถึงจะอายุเยอะ แต่สภาพยังดีเยี่ยม เครื่องยนต์เดินเรียบ แอร์เย็นฉ่ำ ในเมื่อยังใช้ได้ จะเปลี่ยนทำไม? สิ้นเปลืองเปล่าๆ ถ้าต้องเปลี่ยนจริงๆ เขาหวังว่าจะเปลี่ยนเป็นรถยนต์ที่ผลิตโดยเล่ยเถิงอินดัสเตรียลมากกว่า

หม่าอวี่เถิงจับพวงมาลัย มองดูรถราที่วิ่งขวักไขว่เบื้องหน้า ในใจรู้สึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เขาเหมือนลูกข่างที่ถูกไขลาน หมุนติ้วไม่หยุด เพื่อขับเคลื่อนเรือยักษ์ที่ชื่อว่าเล่ยเถิงอินดัสเตรียลให้ฝ่าคลื่นลมมรสุมไปข้างหน้า การคำนวณ การเดิมพัน การวางหมาก การต่อสู้... คำศัพท์เหล่านี้กลายเป็นเกือบทั้งหมดของชีวิตเขา นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ขับรถเล่นชิลๆ แบบนี้ เพื่อไปหาคนที่อยากเจอ