บทที่ 87 ยอดพธูกลับถิ่น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สนามบินนานาชาติเป่าอัน หม่าอวี่เถิงจอดรถเรียบร้อย แล้วเดินตรงเข้าไปในโถงผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศ ภายในโถงเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงของผู้คนที่มารอรับ ผสมปนเปกันระหว่างความยินดีที่จะได้พบหน้าและความกระวนกระวายจากการรอคอย วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตธรรมดาๆ ทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ต กลมกลืนไปกับฝูงชนที่กำลังชะเง้อคอรอคอยอย่างแนบเนียน ไม่มีรัศมีเจ้าสัวแม้แต่น้อย เขายืนพิงราวเหล็กกั้นตรงทางออก สายตาจับจ้องไปที่ป้ายไฟแสดงเที่ยวบินเหนือหัว เขาจ้องอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งข้อความ "จากนิวยอร์ก UA87 ถึงแล้ว" ปรากฏขึ้น มุมปากที่เม้มตึงมาตลอดค่อยๆ ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดผ่อนคลายลงทันที ในดวงตา เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิด ผู้โดยสารเข็นรถเข็นกระเป๋าทยอยเดินออกมา ใบหน้าเหนื่อยล้าผ่านหน้าเขาไปคนแล้วคนเล่า หม่าอวี่เถิงยืดคอ กวาดตามองหาอย่างละเอียดในฝูงชน ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของเขาไปในทันที หญิงสาวคนนั้นกำลังเข็นกระเป๋าเดินทางสีเงิน สวมเสื้อโค้ทกันลมสีเบจคัตติ้งเนี้ยบ ผมยาวดำขลับนุ่มสลวยทิ้งตัวลงมาถึงเอว บนใบหน้าประดับแว่นตากรอบโลหะบางๆ ซึ่งไม่ได้บดบังความงามอันหมดจดของเธอเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเสริมให้เธอดูมีความรู้ สงบ และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายปัญญาชน ผิวของเธอขาวผ่องราวกับจะเปล่งแสงได้ภายใต้แสงไฟสนามบิน บุคลิกของเธอสงบนิ่งและดูห่างเหิน ขัดแย้งกับบรรยากาศจอแจรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

นั่นคือ จงหง ไม่เจอกันไม่กี่ปี เธอเปลี่ยนจากสาวน้อยวัยใสในความทรงจำ กลายเป็นหญิงสาวที่งดงามสะพรั่ง สายตาของผู้คนรอบข้างหลายคู่ แอบชำเลืองมองเธอทั้งแบบตั้งใจและไม่ตั้งใจ หนุ่มๆ บางคนที่มั่นใจในหน้าตาตัวเอง ถึงกับจัดคอเสื้อ ปั้นยิ้มหล่อๆ เตรียมจะพุ่งเข้าไปขายขนมจีบ แต่จงหงกลับไม่รับรู้ถึงสายตาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เข็นรถเข็นมองหาใครบางคนอย่างตั้งใจท่ามกลางฝูงชนที่แปลกหน้าและวุ่นวาย

เมื่อสายตาของเธอฝ่าฝูงชนมาสบเข้ากับหม่าอวี่เถิงที่ยืนพิงราวเหล็กอยู่ ดวงตาคู่นั้นที่เคยนิ่งสงบราวบ่อน้ำลึก พลันสว่างวาบขึ้นมาในทันที ราวกับดอกไม้ไฟที่จุดขึ้นกลางดึก สว่างไสวเจิดจ้า ความห่างเหินและความสงบนิ่งบนใบหน้าละลายหายไป แทนที่ด้วยความปิติยินดีที่บริสุทธิ์ที่สุด เธอเร่งฝีเท้า เข็นรถเข็นแทบจะเป็นการวิ่งเหยาะๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาเขา วินาทีนี้ ความวุ่นวายและเสียงอึกทึกทั้งสนามบิน กลายเป็นเพียงฉากหลังเบลอๆ สำหรับเธอ

"หม่าอวี่เถิง ฉันกลับมาแล้ว!" เสียงของจงหงใสกังวานน่าฟัง แฝงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่คือความตื่นเต้นดีใจที่ปิดไม่มิด หม่าอวี่เถิงยิ้ม แล้วรับรถเข็นกระเป๋าจากมือเธอมาอย่างเป็นธรรมชาติ "ยินดีต้อนรับนักคณิตศาสตร์รุ่นใหม่ไฟแรงจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน กลับมาแนะนำแนวทางการทำงานให้บ้านเกิดครับ" เขาแซวเล่น จงหงค้อนเขาไปทีหนึ่ง แต่รอยยิ้มบนหน้ากลับกว้างขึ้นกว่าเดิม ระหว่างคนทั้งสอง ไม่มีพิธีรีตองหรือความขัดเขินแบบคนที่ไม่ได้เจอกันนาน มีแต่ความคุ้นเคยและสนิทสนมราวกับเพิ่งแยกกันเมื่อวาน

เมื่อเดินมาถึงลานจอดรถ พอจงหงเห็นรถโตโยต้า คราวน์ คันเก่าคันนั้น เธอก็ทำหน้าแปลกใจ เธอเปิดประตูรถ มองสำรวจภายในอย่างสงสัย "หม่าอวี่เถิง ตอนนี้นายคือท่านประธานหม่าแห่งเล่ยเถิงอินดัสเตรียล เป็นเถ้าแก่ใหญ่รวยล้นฟ้าแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ทำไมยังขับ 'วัตถุโบราณ' คันนี้อยู่อีกเนี่ย?" เธอถามแกมหยอกล้อ "ฉันจำได้แม่นเลย ตอนเรียนมัธยม คุณลุงหม่าก็ขับคันนี้มารับนายที่โรงเรียน"

หม่าอวี่เถิงยกกระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ แล้วขึ้นนั่งฝั่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์ "ใช้จนชินมือน่ะ" เขายิ้ม "ยังขับได้ ไม่ได้พัง จะเสียเงินเปลี่ยนคันใหม่ทำไม" จงหงได้ยินแบบนั้นก็หลุดขำพรืด "นายนี่นะ ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ฉันจำได้ว่าตอนเรียน ไส้ปากกาลูกลื่นนายต้องใช้จนหมึกหยดสุดท้ายถึงจะยอมเปลี่ยน" หม่าอวี่เถิงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ขับรถคราวน์อย่างชำนาญแทรกตัวเข้าสู่กระแสจราจรเพื่อมุ่งหน้าเข้าเมือง "ว่าแต่ กลับมาคราวนี้ จะอยู่ได้นานแค่ไหน..."

"อื้ม วันหยุดคริสต์มาส มหาวิทยาลัยหยุดให้สามสัปดาห์ ฉันเลยกลับมาน่ะ" จงหงหันหน้ามามองเขา "ถือโอกาส... มาดู 'อาณาจักรเล่ยเถิงอินดัสเตรียล' ของนายด้วย ว่าตอนนี้พัฒนาไปถึงไหนแล้ว"

"ยินดีต้อนรับคุณจงหงมาตรวจงานเสมอครับ"

บรรยากาศในรถผ่อนคลายมาก จงหงเล่าเรื่องชีวิตในพรินซ์ตัน เรื่องศาสตราจารย์ที่หมกมุ่นอยู่ในโลกคณิตศาสตร์ เรื่องการถกเถียงทางวิชาการในสถาบันวิจัยขั้นสูงที่ฟังดูเหมือนเทพเจ้าคุยกัน สัญลักษณ์และสูตรที่คนนอกฟังแล้วน่าเบื่อหน่าย พอออกจากปากเธอ กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์และชีวิตชีวาที่แปลกใหม่ หม่าอวี่เถิงขับรถไปฟังไปเงียบๆ สอดแทรกบ้างเป็นครั้งคราว เขาชอบความรู้สึกแบบนี้มาก ไม่ต้องเสแสร้ง ไม่ต้องวางแผน สามารถผ่อนคลายได้เต็มที่

"จริงสิ ซอฟต์แวร์ พีพี (PP) นั่น นายก็เป็นคนลงทุนด้วยใช่ไหม?" จู่ๆ จงหงก็นึกขึ้นได้ ถามขึ้นมา "ใช่ จริงๆ แล้วพอเรียนจบมหาวิทยาลัย เดิมทีฉันกะจะทำสตาร์ตอัปสายอินเทอร์เน็ต พีพี นี่ก็มาจากไอเดียตอนฉันเห็น ไอซีคิว (ICQ) ของเมืองนอกน่ะ" หม่าอวี่เถิงตอบกลับสบายๆ "แต่คาดไม่ถึงว่าจะจับพลัดจับผลูต้องมารับช่วงโรงงานแบตเตอรี่ที่บ้าน เลยต้องกระโดดลงมาทำธุรกิจการผลิตเต็มตัว"

"แต่ฉันเห็นว่าวงการอินเทอร์เน็ตมี 'ช่องทางทำเงิน' อยู่ ก็เลยคิดว่าไม่ควรปล่อยให้เสียของ เลยลงทุนให้เพื่อนสมัยมัธยมฯ ไปทำ พีพี ออกมาน่ะ"

ได้ยินหม่าอวี่เถิงพูดแบบนั้น จงหงก็อดเสริมไม่ได้ "มีช่องทางทำเงินจริงๆ นั่นแหละ ที่อเมริกาตอนนี้อินเทอร์เน็ตคืออุตสาหกรรมที่ร้อนแรงที่สุด หุ้นในแนสแด็ก (NASDAQ) พุ่งกระฉูดทุกวัน"

"พวกศาสตราจารย์แก่งั่กในมหาวิทยาลัยฉันที่ไม่สนโลก ยังแอบไปซื้อหุ้นกันเลย เสียดายที่ฉันเป็นแค่นักเรียนจนๆ ไม่มีปัญญาซื้อ" เธอเสริมอีกประโยค "ก่อนหน้านี้ ออราเคิล (Oracle) ก็มาทาบทามฉันนะ อยากให้ไปร่วมโปรเจกต์อัลกอริทึมของเขา"

หม่าอวี่เถิงอดถามไม่ได้ "เธอเรียนคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ (Pure Math) ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงสนใจคณิตศาสตร์ประยุกต์ (Applied Math) ด้วยล่ะ?" เพราะคนที่รู้วงการนี้หน่อยจะรู้ว่า สายคณิตศาสตร์บริสุทธิ์จะอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อุปทานทางวิชาการ ปกติคนเรียนไม่ไหวถึงจะย้ายสายมาประยุกต์ "ฉันไม่ใช่คนประเภทที่คิดว่าเรียนคณิตศาสตร์บริสุทธิ์แล้วต้องทำตัวสูงส่งสักหน่อย จริงๆ แล้วคณิตศาสตร์ประยุกต์ก็น่าสนใจนะ เพราะตอนนี้คณิตศาสตร์บริสุทธิ์มันพัฒนากลายเป็นนามธรรมและแนวคิดเชิงมโนคติมากขึ้นเรื่อยๆ จนห่างไกลจากความเป็นจริงไปทุกที"

นอกหน้าต่าง ความมืดเริ่มโรยตัว ไฟนีออนของเมืองเริ่มสว่างไสวทีละดวง ทันใดนั้น หม่าอวี่เถิงก็ใจเต้นแรง อดถามสิ่งที่คาใจไม่ได้ "แล้วเธอ... เรียนจบแล้ว มีแผนจะทำอะไรต่อ?" น้ำเสียงของเขาดูราบเรียบ แต่มือที่จับพวงมาลัยกลับกำแน่นขึ้น "กะว่าจะทำงานต่อที่อเมริกาหรือเปล่า?"

จงหงที่กำลังพูดอย่างออกรส พอโดนถามแบบนี้ก็หยุดชะงัก เธอหันมามองหม่าอวี่เถิง แล้วเริ่มคิดตามอย่างจริงจัง ในรถเงียบกริบลงทันที เหลือเพียงเสียงครางเบาๆ ของเครื่องยนต์และแสงไฟที่ไหลผ่านหน้าต่างรถ หม่าอวี่เถิงไม่เร่งรัด เพียงแค่ขับรถไปเงียบๆ แต่เขารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นช้าลงไปครึ่งจังหวะ ด้วยความสามารถระดับเธอ จะอยู่ที่อเมริกา ไม่ว่าจะเข้าบริษัทใหญ่หรืออยู่ต่อที่พรินซ์ตัน ก็เป็นเรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ แถมสังคมอเมริกาในยุคนี้ยังไม่ได้ดูเละเทะเหมือนในอนาคต สำหรับคนหนุ่มสาวในยุคนี้ที่โดนสื่ออย่าง "อีหลิน" (นิตยสารแนวให้ข้อคิดที่มักยกย่องตะวันตก) ล้างสมองมานาน ที่นั่นคือดินแดนที่พระจันทร์กลมกว่าบ้านเรา อากาศหอมหวาน และเป็นประภาคารแห่ง "เสรีภาพและประชาธิปไตย" ของมวลมนุษยชาติ