บทที่ 88 คนที่ตัดใจไม่ลง

จงหงหันมา ดวงตาใสกระจ่างจ้องมองหม่าอวี่เถิงอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบ "ฉันตั้งใจว่าเรียนจบแล้วจะกลับมาค่ะ" คำพูดของเธอชัดเจนฉะฉาน ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

นิ้วของหม่าอวี่เถิงที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจมาตลอด ร่วงหล่นลงพื้นในที่สุด เขารู้สึกตัวเบาขึ้นเยอะ แต่เขาก็ยังแสร้งทำหน้าประหลาดใจ "ทำไมล่ะ?"

"เงื่อนไขที่อเมริกา ไม่ว่าจะเป็นงบวิจัยหรือบรรยากาศทางวิชาการ ก็ระดับท็อปของโลกทั้งนั้น"

"อุตส่าห์มีโอกาสได้ไปเมืองนอก เรียนจบแล้วรีบกลับมาแบบนี้ ไม่เสียดายแย่เหรอ?" เขาอยากรู้เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เธอเลือกแบบนี้

จงหงย่นจมูกอย่างน่าเอ็นดู ทำหน้าเหม็นเบื่อ "อาหารที่นั่นฉันรับไม่ไหวจริงๆ วันๆ มีแต่แฮมเบอร์เกอร์ พิซซ่า แซนด์วิช ไม่ก็ขนมหวานเลี่ยนๆ ร้านอาหารจีนก็มีนะ แต่รสชาตินี่เข้าขั้นดูถูกอาหารจีนชัดๆ" เธอบ่นกระปอดกระแปดเหมือนเด็กน้อยที่โดนรังแก หม่าอวี่เถิงยิ้มตามน้ำ รอฟังประโยคต่อไป เขารู้ว่านี่เป็นแค่การเกริ่นนำ

เป็นไปตามคาด จงหงเปลี่ยนน้ำเสียง สีหน้ากลายเป็นจริงจัง "อีกอย่าง... ที่นั่นต่อให้ดียังไง ก็ไม่ใช่บ้าน"

"เดินไปตามถนน รอบตัวมีแต่คนพูดภาษาอังกฤษ เห็นแต่ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกแบบนั้น... เหมือนเป็นคนดูในโรงหนัง ที่ไม่มีวันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวได้" เธอหยุดพูดครู่หนึ่ง หันหน้าไปด้านข้าง แสงไฟนีออนนอกหน้าต่างไหลผ่านใบหน้า ขับเน้นโครงหน้าของเธอให้ดูละมุนตายิ่งขึ้น "และที่สำคัญ... ที่เมืองจีนมีคนบางคนและเรื่องบางเรื่อง ที่ฉัน ตัดใจทิ้งไปไม่ลง"

ประโยคที่แฝงนัยลึกซึ้งนี้ เปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นปลาบเข้ากลางใจหม่าอวี่เถิงอย่างจัง ตัดใจไม่ลง? ตัดใจจากคนแบบไหน หรือเรื่องอะไรไม่ได้? เป็นเขาหรือเปล่า? ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งห้อง แต่เขาก็รีบกดความรู้สึกพลุ่งพล่านนี้ลงไป วันพระไม่ได้มีหนเดียว สักวันคำเฉลยคงปรากฏ

หม่าอวี่เถิงแสร้งทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน เปลี่ยนหัวข้อสนทนา "จะว่าไป ทั้งเล่ยเถิงอินดัสเตรียลและหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์ก ขาดแคลนคนเก่งคณิตศาสตร์แบบเธอมากเลยนะ"

"ไม่รู้ว่าอัจฉริยะจากพรินซ์ตัน สนใจจะลดตัวลงมาช่วยชี้แนะบ้างไหม?" คำพูดนี้กึ่งเล่นกึ่งลองเชิง อนาคตของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล จะต้องก้าวเข้าสู่วงการรถยนต์ไฟฟ้าอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นระบบจัดการแบตเตอรี่ (BMS) หรือระบบขับขี่อัจฉริยะ ล้วนต้องใช้อัลกอริทึมซับซ้อนในการปรับจูน ส่วนซอฟต์แวร์ พีพี ของหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์ก ยิ่งต้องรับมือกับการประมวลผลข้อมูลมหาศาล สิ่งเหล่านี้ขาดนักคณิตศาสตร์ระดับหัวกะทิไปไม่ได้

"ปัญหาคณิตศาสตร์?" พอได้ยินคำนี้ จงหงก็หูผึ่งทันที เธอนั่งตัวตรง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความเศร้าจางๆ เมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น "ปัญหาอะไร? ด้านไหนเหรอ?" เธอแสดงความสนใจอย่างยิ่งต่อความท้าทายที่จะได้เชื่อมโยงทฤษฎีบริสุทธิ์เข้ากับโลกแห่งความจริง "เช่น อัลกอริทึมประเมินค่าสถานะการชาร์จ (SOC) ของแบตเตอรี่ ต้องใช้ตัวกรองคาลมานแล้วก็ซอฟต์แวร์ พีพี ในอนาคตพอผู้ใช้เยอะขึ้น จะจัดการข้อมูลอย่างมีประสิทธิภาพยังไง พวกนี้ต้องใช้โมเดลคณิตศาสตร์ซับซ้อนทั้งนั้น" หม่าอวี่เถิงอธิบายคร่าวๆ

"คาลมานฟิลเตอร์เหรอ? อันนี้ฉันรู้ เป็นโมเดลที่น่าสนใจมาก" ความคิดของจงหงถูกดึงดูดไปจนหมด "ส่วนการจัดการข้อมูล น่าจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของการกรองแบบร่วมมือ ใช่ไหม? ทอพอโลยี (Topology) และทฤษฎีเมทริกซ์ ในเรื่องนี้น่าจะประยุกต์ใช้ได้กว้างขวางเลย" มองดูเธอที่เข้าโหมดจริงจัง เริ่มวิเคราะห์ปัญหาเทคนิคอย่างเป็นงานเป็นการ หม่าอวี่เถิงก็หลุดขำออกมา นี่สิจงหงที่เขารู้จัก สาวน้อยอัจฉริยะที่จมอยู่ในโลกคณิตศาสตร์ของตัวเอง

รถแล่นไปอย่างนิ่มนวล ไม่นานก็มาถึงใต้หอพักในย่านที่พักอาศัยของจงหง นี่เป็นย่านที่พักเก่าแก่ที่ดูเงียบสงบ หม่าอวี่เถิงจอดรถ ลงไปช่วยยกกระเป๋าเดินทางสีเงินออกจากท้ายรถ "ฉันขึ้นไปส่งนะ"

"ไม่ต้องหรอก แค่ไม่กี่ก้าวเอง ฉันจัดการเองได้" จงหงรับกระเป๋าไป แล้วยิ้มให้เขา

ทั้งสองยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนสีส้มสลัว ต่างคนต่างเงียบไปชั่วขณะ บรรยากาศเริ่มแปลกๆ ขึ้นมาเล็กน้อย ลมหนาวยามค่ำพัดผ่าน หอบใบไม้แห้งปลิวว่อน "งั้น... ฉันขึ้นห้องก่อนนะ" จงหงเอ่ยขึ้นก่อน "อื้ม" เธอลากกระเป๋าเดินหันหลังไปสองก้าว แล้วหยุด เดินกลับมา "วันนี้ขอบคุณนะที่ไปรับ"

"เพื่อนกัน เกรงใจอะไร" หม่าอวี่เถิงตอบ "อีกวันสองวัน... ว่างไปกินข้าวด้วยกันอีกไหม?" เธอถามหยั่งเชิง "ได้สิ เดี๋ยวฉันโทรหา" หม่าอวี่เถิงตอบรับทันที เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจ รอยยิ้มบนหน้าจงหงก็สดใสขึ้น เธอโบกมือลา แล้วลากกระเป๋าเดินหายเข้าไปในโถงทางเดิน หม่าอวี่เถิงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังงดงามของเธอหายลับไปในแสงไฟของตัวตึก แล้วจึงหันหลังเปิดประตูรถ กลับเข้าไปนั่งในรถคราวน์คันเก่า

...

ไม่กี่วันต่อมา เมืองเผิงเฉิง สวนสนุกเรือบรรทุกเครื่องบินมินสค์แม้จะใกล้สิ้นปี งานที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลกองพะเนินเป็นภูเขา แต่หม่าอวี่เถิงก็ยังเจียดเวลาว่างครึ่งวันหลังจากโหมงานหนักมาหลายวัน เขาพาจงหงมาเที่ยวที่สวนสนุกแห่งนี้ ซึ่งเพิ่งเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้ไม่นาน สวนสนุกทางทะเลที่ดัดแปลงมาจากเรือบรรทุกเครื่องบินปลดประจำการของโซเวียตแห่งนี้ คือแลนด์มาร์กที่ดึงดูดสายตาที่สุดของเผิงเฉิงในยุคนี้ ทั้งสองเดินเคียงไหล่กันบนดาดฟ้าเรือรบเหล็กยักษ์ ลมทะเลพัดผมยาวสลวยของจงหงปลิวไสว และช่วยพัดพาความกลัดกลุ้มจากการทำงานในช่วงหลายวันมานี้ออกไปจนหมด พวกเขาโยนทุกอย่างไว้ข้างหลังชั่วคราว ดื่มด่ำกับช่วงเวลาว่างที่หาได้ยากยิ่งนี้

ดาดฟ้าบินของเรือบรรทุกเครื่องบินโซเวียตที่เต็มไปด้วยสนิม กว้างขวางและดูอ้างว้าง แฝงไว้ด้วยมนต์ขลังทางประวัติศาสตร์ โมเดลเครื่องบินรบจอดเรียงรายอยู่บนดาดฟ้า ราวกับรอคำสั่งทะยานขึ้นฟ้า จงหงลูบไล้ตัวเรือที่เย็นเฉียบด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ พวกเขาเดินบ้างหยุดบ้าง ตั้งแต่ดาดฟ้าบินไปจนถึงหอสั่งการ และลงไปสำรวจภายในตัวเรือ เดินชมอดีตเจ้าสมุทรลำนี้จนทั่ว สุดท้าย ทั้งคู่ก็กลับมายืนบนดาดฟ้าบินอีกครั้ง

ยืนอยู่ที่ขอบเรือ มองออกไปเห็นผิวน้ำระยิบระยับไกลสุดสายตา ตัดกับเส้นขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าทันสมัยของเมืองเผิงเฉิง สีหน้าของจงหงฉายแววสะท้อนใจ "อลังการจริงๆ..." น้ำเสียงของเธอแฝงความโหยหา "เสียดาย ที่นี่เป็นแค่ความรุ่งโรจน์ในอดีตของคนอื่น ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราถึงจะมีเรือบรรทุกเครื่องบินเป็นของตัวเองบ้างนะ?" คำถามนี้ คือเสียงในใจของคนจีนนับล้านในยุคสมัยนี้

หม่าอวี่เถิงเดินมายืนข้างเธอ มองออกไปในทิศทางเดียวกัน ท้องฟ้าจรดผืนน้ำ กว้างใหญ่ไพศาล สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่คำพูดที่เอ่ยออกมา กลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ห้ามโต้แย้ง "มีแน่"

"แถมจะมาเร็วมากด้วย" จงหงหันขวับ มองเขาด้วยความประหลาดใจ หม่าอวี่เถิงไม่ได้มองตอบ ยังคงทอดสายตามองไปไกลแสนไกล เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังเล่าข้อเท็จจริง "เชื่อฉันสิ สักวันหนึ่ง เรือรบของเราจะลงน้ำต่อเนื่องราวกับเทเกี๊ยวลงหม้อ"

"เรือบรรทุกเครื่องบินของเรา จะไม่ได้มีแค่ลำเดียว"

"พวกมันจะแล่นไปทั่วทุกมหาสมุทรของโลก"