บทที่ 89 หนึ่งปีแห่งการพุ่งทะยานของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล

ลมทะเลฤดูหนาวของเมืองเผิงเฉิงยังไม่ทันจางหาย กงล้อแห่งกาลเวลาก็หมุนเข้าสู่ยุคมิลเลนเนียมแล้ว หลังวันหยุดสั้นๆ สิ้นสุดลง จงหงก็หอบเอาคำพูดที่ยังเอ่ยไม่หมด กลับขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่อีกฟากฝั่งของมหาสมุทร หม่าอวี่เถิงงานยุ่งมากจึงไม่ได้ไปส่งด้วยตัวเอง ทำได้เพียงจัดแจงให้ลุงเฉินคนขับรถไปส่งเธอที่สนามบิน ทั้งสองคุยโทรศัพท์ร่ำลากันสั้นๆ นัดแนะกันว่าจะเจอกันอีกทีช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ความรู้สึกบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อตลอดเวลา เปรียบเสมือนเหล้าที่เก็บเข้าห้องใต้ดิน ต้องใช้เวลาบ่มเพาะให้ได้ที่

เก็บซ่อนอารมณ์ส่วนตัวไว้ลึกสุดใจ หม่าอวี่เถิงกลับมานั่งที่เก้าอี้ประธานในห้องประชุมขนาดใหญ่ของสำนักงานใหญ่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลกรุ๊ปอีกครั้ง การประชุมสำคัญนัดแรกของปี 2000 คือการประชุมผู้บริหารเพื่อสรุปผลงานในปีที่ผ่านมา ต่างจากเมื่อหนึ่งปีก่อนที่เขาเพิ่งรับช่วงต่อบริษัทด้วยความกังวลใจ ตอนนี้เขานั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยความสง่าผ่าเผยและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ห้องประชุมแน่นขนัดไปด้วยหัวหน้าแผนกและพนักงานระดับแกนนำของบริษัท อากาศอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นและความเร่าร้อนที่ยากจะกดข่ม ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง ปีที่ผ่านมา สำหรับเล่ยเถิงอินดัสเตรียลแล้ว คือปีแห่งการผงาดขึ้นฟ้าราวกับตำนาน

หม่าอวี่เถิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ไล่ดูใบหน้าที่คุ้นเคยและใบหน้าใหม่ๆ ทีละคน ก่อนจะเคาะข้อนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ "เริ่มกันเถอะ"

สิ้นเสียงเขา หลี่ลี่ซิน ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดที่เตรียมพร้อมอยู่นานแล้ว ก็ถือเอกสารเดินออกมายืนหน้าห้อง เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามระงับความตื่นเต้น แต่ในน้ำเสียงยังเจือความสั่นเครือเล็กน้อย "เรียนท่านผู้บริหาร และเพื่อนร่วมงานทุกท่าน ดิฉันขอเป็นตัวแทนฝ่ายการตลาด รายงานผลประกอบการประจำปี 1999 ค่ะ"

"เริ่มจากผลิตภัณฑ์หลักของเรา แบตเตอรี่ลิเธียมไอออน รุ่น แอล 1 (L1) ณ วันที่ 31 ธันวาคม 1999 ยอดขายรวมตลอดทั้งปี ทะลุ..." หลี่ลี่ซินจงใจหยุดเว้นจังหวะตรงนี้ ดึงความสนใจของทุกคนจนถึงขีดสุด ห้องประชุมเงียบกริบ ทุกคนกลั้นหายใจรอฟัง "สี่ล้านก้อน ค่ะ!"

เธอแทบจะตะโกนตัวเลขนี้ออกมา พร้อมกับกดรีโมตเครื่องฉายโปรเจกเตอร์ ตัวเลขสีแดงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนจอภาพ "ยอดขายรวมทั้งหมด สองพันกับอีกสามล้านเจ็ดแสนหยวน!"

เฮ! วินาทีที่ตัวเลขปรากฏ ทั้งห้องประชุมเหมือนโดนระเบิดลง บรรยากาศเดือดพล่านขึ้นมาทันที เสียงปรบมือดังกึกก้องยาวนานไม่ขาดสาย หลายคนตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืนปรบมือ ใบหน้าฉายแววปิติยินดีและความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด ผลิตภัณฑ์ตัวเดียวทำรายได้ทะลุสองพันล้าน! ตัวเลขนี้สำหรับคนส่วนใหญ่ในที่นี้ มันคือตัวเลขทางดาราศาสตร์ชัดๆ พวกเขาได้มีส่วนร่วมและเป็นสักขีพยานในการสร้างปาฏิหาริย์ทางธุรกิจนี้ขึ้นมากับมือ ภายในเวลาเพียงปีเดียว

หม่าอวี่เถิงอมยิ้ม ปรบมือเบาๆ ผลลัพธ์นี้อยู่ในความคาดหมายของเขา แต่พอได้ยินกับหู ก็ยังอดรู้สึกอิ่มเอิบใจไม่ได้ รอจนเสียงปรบมือซาลง หลี่ลี่ซินก็รายงานต่อ "...ลำดับถัดไปคือธุรกิจรับจ้างผลิตสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ (3C OEM) ค่ะ ตั้งแต่เราเซ็นสัญญารับจ้างผลิตโทรศัพท์มือถือกับโมโตโรล่าเมื่อเดือนกันยายน จนถึงสิ้นปี เราได้ผลิตและส่งมอบโทรศัพท์รุ่น วี998 (V998) ไปแล้วรวมหนึ่งล้านห้าแสนเครื่อง"

"รายได้รวมจากธุรกิจส่วนนี้อยู่ที่ สองร้อยห้าสิบล้านหยวนค่ะ"

เมื่อเทียบกับตัวเลขสองพันล้านที่สะเทือนเลื่อนลั่นเมื่อครู่ ตัวเลขนี้ดูธรรมดาไปถนัดตา แถมผู้บริหารในที่นี้ต่างรู้ดีว่า กำไรจากการรับจ้างผลิตนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เทียบไม่ได้เลยกับธุรกิจแบตเตอรี่ที่เป็นแบรนด์ของตัวเอง หลายคนแสดงสีหน้าเฉยเมย ในสายตาพวกเขา ธุรกิจส่วนนี้เป็นแค่ตัวประกอบที่ช่วยเสริมบารมีให้ธุรกิจแบตเตอรี่เท่านั้น

แต่หม่าอวี่เถิงกลับไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ นิ้วของเขาเคาะโต๊ะเบาๆ ในใจรู้ดีที่สุด ความหมายของธุรกิจรับจ้างผลิต ไม่ได้อยู่ที่กำไรอันน้อยนิดตรงหน้า แต่อยู่ที่การได้แทรกตัวเข้าไปอยู่ในห่วงโซ่อุปทานของแบรนด์สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ระดับโลก นี่คือตั๋วผ่านทางอันล้ำค่า ซึ่งจะเป็นหมากตัวสำคัญสำหรับการแตกไลน์ธุรกิจของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในอนาคต ตอนนี้สเกลอาจจะยังไม่ใหญ่ แต่ในอนาคต มันจะเติบโตเป็นวัวนมทำเงิน (Cash Cow) ที่ไม่แพ้ธุรกิจแบตเตอรี่แน่นอน

หลังจากหลี่ลี่ซินรายงานจบ หยางซาน ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินก็ขึ้นเวทีต่อ สไตล์ของเธอยังคงเคร่งขรึมและกระชับเหมือนเดิม ไม่มีน้ำท่วมทุ่ง เอาตัวเลขมาคุยกันล้วนๆ "เรียนท่านประธาน และเพื่อนร่วมงานทุกท่าน ปีงบประมาณ 1999 รายจ่ายรวมของบริษัทอยู่ที่ หนึ่งพันแปดร้อยสิบสองล้านหยวนค่ะ"

"แบ่งเป็นต้นทุนการผลิต รวมถึงการจัดซื้อวัตถุดิบ การลงทุนเพิ่มสายการผลิต รวมแปดร้อยล้าน รายจ่ายด้านบุคลากร ประมาณหนึ่งร้อยสามสิบล้าน นอกจากนี้ยังมีภาษีที่ต้องชำระ ประมาณ..." เสียงของหยางซานชัดเจนและมั่นคง แจกแจงรายจ่ายก้อนโตแต่ละก้อนออกมาให้ทุกคนเห็นภาพ เธอหยุดนิดหนึ่ง เพื่อเน้นย้ำถึงการลงทุนเชิงกลยุทธ์สองรายการใหญ่ "...นอกจากนี้ ในปีนี้เรามีการลงทุนเชิงกลยุทธ์สองรายการ ได้แก่ โครงการโรงงานกราไฟต์ร่วมทุนกับซานซานกรุ๊ป ซึ่งเราลงเงินเฟสแรกไปหนึ่งร้อยล้าน และโครงการโรงงานวัสดุเล่ยเถิงลิเธียมที่เมืองซินอวี๋ ซึ่งปัจจุบันลงทุนไปแล้วสองร้อยแปดสิบล้านค่ะ"

ได้ยินตัวเลขเหล่านี้ บรรยากาศที่เคยร้อนแรงในห้องประชุมก็เย็นลงเล็กน้อย ทุกคนเพิ่งตระหนักว่า บริษัทแม้จะหาเงินได้เยอะ แต่ก็จ่ายออกไปดุเดือดไม่แพ้กัน "เมื่อคำนวณสรุปยอด ปี 1999 บริษัทมีกำไรสุทธิตามบัญชีประมาณ สี่ร้อยห้าสิบล้านหยวน ค่ะ" หยางซานสรุปตัวเลขสุดท้าย "ขอชี้แจงเพิ่มเติมว่า เนื่องจากการลงทุนในโรงงานที่ซินอวี๋และโรงงานกราไฟต์ เราได้ยื่นขอกู้เงินจากธนาคารในวงเงินที่ค่อนข้างสูง ดังนั้นสถานะกระแสเงินสดของบริษัทในปัจจุบันยังถือว่าดี และเพียงพอที่จะรองรับแผนการขยายธุรกิจในปีหน้าค่ะ" พูดจบ เธอปิดแฟ้มเอกสาร พยักหน้าให้หม่าอวี่เถิง แล้วเดินลงจากเวที เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากการยอมรับในความเป็นมืออาชีพของเธอ

สุดท้าย หม่าอวี่เถิงลุกขึ้นยืน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขา "ปีนี้ทุกคนลำบากกันมากนะครับ" คำเปิดของเขาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา "รายได้กว่าสองพันสองร้อยล้าน กำไรสี่ร้อยห้าสิบล้าน ผลงานนี้ควรค่าแก่ความภูมิใจของพวกเราทุกคน นี่คือสิ่งที่ทุกท่านที่นั่งอยู่ตรงนี้ และพนักงานเล่ยเถิงอินดัสเตรียลทุกคน แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความพยายาม"

"ในที่นี้ ผมขอเอ่ยชื่อคนสองคนเป็นพิเศษ" เขามองลงไปที่ด้านล่าง "จางเคอ, ฮั่วเจี้ยนจวิน"

สองคนที่ถูกขานชื่อต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ ร่างกายยืดตรงโดยอัตโนมัติ "ผอ.จางเคอ เพื่อโรงงานวัสดุลิเธียมที่ซินอวี๋ คุณต้องไปฝังตัวอยู่ที่นั่นคนเดียวนานหลายเดือน จัดการทุกอย่างทั้งในและนอกโรงงาน ลำบากคุณจริงๆ"

"ผอ.ฮั่วเจี้ยนจวิน เพื่อรับประกันว่าแบตเตอรี่จะส่งมอบได้ตรงเวลา คุณแทบไม่ได้หยุดพักตลอดทั้งปี แบกรับความกดดันเพื่อจัดระเบียบการผลิต จนงานไม่สะดุดเลยแม้แต่นิดเดียว ความรับผิดชอบนี้ ผมมองเห็นมัน"

คำพูดของหม่าอวี่เถิงไม่หนัก แต่ทุกคำแฝงความจริงใจ "ความพยายามของทุกคน บริษัทจะไม่มีวันลืม ผมขอสัญญากับทุกคนตรงนี้ว่า โบนัสปลายปีปีนี้ จะต้องเป็นที่พึงพอใจของทุกคนอย่างแน่นอนครับ" ประโยคนี้ ปลุกเร้าบรรยากาศได้ดียิ่งกว่าคำคมสวยหรูใดๆ ห้องประชุมระเบิดเสียงเชียร์และเสียงผิวปากอย่างเก็บอาการไม่อยู่อีกครั้ง