บทที่ 91 คำตัดสินของศาลสหรัฐฯ

เดือนแรกแห่งสหัสวรรษใหม่ ผ่านพ้นไปท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงจอแจ ภายในนิคมอุตสาหกรรมเล่ยเถิงมีการประดับประดาโคมไฟสีแดงและผูกผ้าสีสดใส บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองปีใหม่เริ่มอบอวลไปทั่ว งานเลี้ยงประจำปีอันยิ่งใหญ่เพิ่งจบลงหมาดๆ บนใบหน้าของคนงานเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ในมือหอบหิ้วของขวัญปีใหม่ถุงใหญ่ถุงเล็ก ซึ่งเป็นสวัสดิการที่บริษัทแจกให้อย่างสม่ำเสมอทุกปี และปีนี้ ซองแดงโบนัสสิ้นปีในกระเป๋าของพวกเขา ก็หนาตุงเป็นประวัติการณ์

"ท่านประธานหม่าใจป้ำจริงๆ!"

"ใช่ ทำงานกับท่านประธานหม่าแล้วมีอนาคต!"

"ปีหน้าต้องขยันกว่าเดิม จะทำให้ท่านประธานผิดหวังไม่ได้!" คนงานจับกลุ่มกันเดินออกจากประตูใหญ่ เสียงพูดคุยแสดงความยินดีดังระงมไปทั่ว พวกเขากำลังจะเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อไปรวมญาติ และร่วมเฉลิมฉลองเทศกาลตรุษจีนในช่วงรอยต่อแห่งศตวรรษนี้ด้วยกัน ทั้งบริษัทจมอยู่ในบรรยากาศแห่งความผ่อนคลายและปิติยินดีของเทศกาล

ยกเว้นคนคนเดียว หม่าอวี่เถิง เขายืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน มองดูรถบัสที่บรรทุกพนักงานจนเต็มคันค่อยๆ แล่นออกจากนิคม พนักงานหยุดงานกันหมดแล้ว แต่เขายังมีภารกิจต้องทำ ศาลอุทธรณ์ศาลรัฐบาลกลางสหรัฐฯกำลังจะเปิดไต่สวนเพื่อชี้ขาดคำตัดสินสุดท้ายเกี่ยวกับสิทธิบัตรแบตเตอรี่ของโซนี่ นี่คือศึกชี้ชะตา เขาตั้งใจจะไปเป็นสักขีพยานด้วยตัวเอง ปีใหม่นี้ เขาถูกกำหนดให้ต้องใช้เวลาในต่างแดนเสียแล้ว

"ท่านประธานครับ ทุกอย่างพร้อมแล้ว" เฉินหลี่ ทนายความสิทธิบัตรอาวุโสจากภายนอก เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ด้านหลังเขายังมีพนักงานระดับแกนนำของฝ่ายกฎหมายอีกหลายคน ที่ยอมสละวันหยุดตรุษจีนเพื่อภารกิจนี้เช่นกัน หม่าอวี่เถิงหันกลับมา พยักหน้า "ตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

"เรียบร้อยค่ะ เนื่องจากไม่มีบินตรงจากเผิงเฉิงไปวอชิงตัน เราต้องไปต่อเครื่องที่ลอสแอนเจลิสค่ะ" จูหลิงอวี้ที่อยู่ข้างๆ ตอบ

...

หลังจากบินข้ามทวีปนานกว่าสิบชั่วโมง คณะเดินทางก็มาถึงกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจ หลังจากปรับเวลาและพักผ่อนเล็กน้อย พวกเขาก็สมทบกับทีมทนายความท้องถิ่น และทุ่มเทให้กับการเตรียมตัวครั้งสุดท้ายก่อนขึ้นศาล

วันพิจารณาคดี ท้องฟ้ามืดครึ้ม ด้านหน้าอาคารศาล ลมหนาวพัดกรรโชกปะทะใบหน้าราวกับมีดกรีด หม่าอวี่เถิงกระชับเสื้อโค้ทแน่น เดินขึ้นบันไดเคียงคู่ไปกับเฉินหลี่ ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าประตู เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง "คุณหม่าครับ!" น้ำเสียงนั้นแฝงความเร่งรีบและความรู้สึกซับซ้อนที่ถูกกดทับเอาไว้ หม่าอวี่เถิงหยุดเดิน หันกลับไปมอง

วาตานาเบะ ยูอิจิ กำลังเดินเร็วๆ ตรงเข้ามาหาเขา ใบหน้าของเขาดูซูบซีด ขอบตาคล้ำดำชัดเจน ความเย่อหยิ่งและสง่าผ่าเผยแบบผู้บริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ในอดีต หายวับไปจนไม่เหลือเค้าเดิม ข้างกายเขายังมีทีมกฎหมายและเจ้าหน้าที่บริษัทคนอื่นๆ ติดตามมาด้วย "คุณหม่าครับ" วาตานาเบะมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง "ขอเวลาคุยกันสักครู่ได้ไหมครับ?"

หม่าอวี่เถิงปรายตามองเฉินหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เฉินหลี่เข้าใจความหมายทันที เขาพาคนอื่นๆ เดินล่วงหน้าเข้าสู่โถงอาคารศาลไปก่อน เหลือเพียงหม่าอวี่เถิงและวาตานาเบะยืนอยู่ตามลำพัง "คุณวาตานาเบะ มีอะไรจะชี้แนะหรือครับ?" น้ำเสียงของหม่าอวี่เถิงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ วาตานาเบะเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ "คุณหม่า เรื่องระหว่างบริษัทเราสองฝ่าย ยังพอจะ... เจรจากันได้อีกไหมครับ?"

"เจรจา?" หม่าอวี่เถิงทำเหมือนได้ยินเรื่องตลก "ผมจำไม่ได้ว่าเรายังมีอะไรต้องเจรจากันอีก ทางเลือกมีแค่พวกคุณขอโทษและจ่ายค่าเสียหาย หรือไม่ก็ไปวัดกันในศาล" สีหน้าวาตานาเบะแข็งค้าง เขาสูดหายใจเข้าลึก เหมือนกำลังพยายามครั้งสุดท้าย "คุณหม่า ผมอยากให้คุณลองพิจารณาดูใหม่อีกครั้งอย่างจริงจังนะครับ"

"อ้อ?"

น้ำเสียงของวาตานาเบะดูวิงวอนอย่างผิดปกติ "แอลจี เคมิคอล และ ซัมซุง เอสดีไอ จากเกาหลีใต้ พวกมันฉวยโอกาสตอนที่เราสองบริษัทสู้กัน บุกทะลวงเข้าสู่ตลาดแบตเตอรี่ลิเธียมในยุโรปแบบไม่ทันตั้งตัว!"

"แถมยังเสนอราคาต่ำกว่าตลาดมากๆ นี่มันทำลายกฎกติกาของตลาดชัดๆ!" อารมณ์ของเขาเริ่มพลุ่งพล่าน "พวกมันต่างหากคือศัตรูร่วมกันของเรา! คุณหม่า เล่ยเถิงอินดัสเตรียลกับโซนี่ ไม่ควรมาผลาญกำลังกันเองแบบนี้อีกต่อไปแล้วครับ!"

"เราควรร่วมมือกัน! เราสามารถแลกเปลี่ยนสิทธิ์ใช้งานสิทธิบัตร ร่วมกันกำหนดมาตรฐานอุตสาหกรรม แล้วช่วยกันเตะไอ้พวกเกาหลีสองตัวนั้นออกไป! นี่ต่างหากคือทางเลือกที่เป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับเราทั้งสองฝ่าย!"

ในดวงตาของวาตานาเบะฉายแววความหวังสุดท้าย ในมุมมองของเขา คำพูดนี้สมเหตุสมผลและเปี่ยมไปด้วยวิสัยทัศน์ เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูร่วมกันที่ดุร้ายกว่า อดีตคู่แข่งก็ควรจับมือกัน นี่คือตรรกะพื้นฐานที่สุดของการแข่งขันทางธุรกิจ

หม่าอวี่เถิงยืนฟังเงียบๆ ไม่ขัดจังหวะ รอจนวาตานาเบะพูดจบ เขาถึงค่อยๆ เอ่ยปาก "จบแล้วเหรอ?" วาตานาเบะอึ้งไป ปฏิกิริยาของหม่าอวี่เถิงอยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของเขาโดยสิ้นเชิง ไม่มีการครุ่นคิด ไม่มีการชั่งน้ำหนัก มีเพียงคำถามเย็นชาประโยคเดียว มุมปากของหม่าอวี่เถิงยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แฝงแววเยาะหยัน

ร่วมมือ? ศัตรูร่วมกัน? น่าขำสิ้นดี เขารู้ดีว่าแอลจีและซัมซุงในอนาคตจะแข็งแกร่งขนาดไหน แอลจี เคมิคอล จะกลายเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการแบตเตอรี่รถยนต์ไฟฟ้า เทคโนโลยีของพวกเขาประมาทไม่ได้ ส่วนซัมซุง เอสดีไอ ก็จะอาศัยความได้เปรียบจากการควบรวมห่วงโซ่อุปทานแนวดิ่งของซัมซุง อิเล็กทรอนิกส์ ยืนหยัดต้านทานความท้าทายจากบริษัทจีนในตลาดสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ได้ตลอดรอดฝั่ง พวกเขาเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวจริงๆ แต่... แล้วไงล่ะ? เขามีทีมเทคนิค มีห่วงโซ่อุปทานต้นน้ำที่กำลังก่อสร้าง และยังมีตลาดตงต้าที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดหนุนหลังอยู่ ทำไมเขาต้องไปร่วมมือกับผู้แพ้ที่กำลังจะถูกยุคสมัยคัดทิ้งด้วย?

"คุณวาตานาเบะ" หม่าอวี่เถิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องตาอีกฝ่าย "ข้อแรก ตอนนี้โซนี่แบตเตอรี่ครองส่วนแบ่งตลาดโลกมากที่สุด ดังนั้นคนที่แอลจีและซัมซุงกำลังแย่งตลาด คือแย่งตลาดของพวกคุณ ไม่ใช่ของผม"

"ข้อสอง ต่อให้พวกเขาจะเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวในอนาคต ผมก็มั่นใจว่าจะกดหัวพวกมันลงกับพื้นแล้วลากถูไปมาได้สบายๆ"

"และข้อสุดท้าย..." หม่าอวี่เถิงเว้นจังหวะ พูดเน้นทีละคำ "ผมเป็นคนประเภทเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครเคยรังแกผม ผมต้องเอาคืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่า คุณจะมาคุยเรื่องความร่วมมือตอนนี้? สายไปแล้ว"

พูดจบ เขาไม่มองหน้าวาตานาเบะที่บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้อีก หันหลังเดินเข้าประตูศาลไปทันที

...

ภายในห้องพิจารณาคดี บรรยากาศเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์ กระบวนการทางกฎหมายอันยืดยาวดำเนินไปอย่างเป็นระบบ หม่าอวี่เถิงนั่งอยู่ที่ที่นั่งผู้สังเกตการณ์ สีหน้าสงบนิ่ง เขามีอารมณ์สุนทรีย์พอที่จะสังเกตทีมทนายความของโซนี่ที่อยู่ตรงข้าม ทนายความระดับหัวกะทิที่เคยหยิ่งยโสเหล่านั้น ตอนนี้หน้าซีดเผือดเหมือนศพ แววตาเลื่อนลอย ไร้ซึ่งจิตวิญญาณในการต่อสู้โดยสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่า หลักฐานที่ทีมทนายความของเดวิสยื่นส่งไป ได้ปิดตายเส้นทางการแก้ต่างของพวกเขาทุกทางแล้ว คดีนี้ จริงๆ แล้วรู้ผลตั้งแต่ก่อนเปิดศาลเสียอีก

ในที่สุด หลังจากการรอคอยอันยาวนาน ผู้พิพากษาเจ้าของคดีก็หยิบคำพิพากษาฉบับสุดท้ายขึ้นมา ห้องพิจารณาคดีเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ผู้พิพากษาผมสีดอกเลาท่านนั้น ผู้พิพากษากระแอมไอ แล้วเริ่มอ่านคำตัดสินด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "...ตามบทบัญญัติมาตรา 102 แห่งกฎหมายสิทธิบัตรของสหรัฐอเมริกา อ้างอิงจากหลักฐานสิทธิบัตรที่เกี่ยวข้องของ 'ห้องปฏิบัติการเบลล์' ซึ่งโจทก์นำส่ง และมีวันที่ลำดับความสำคัญก่อนหน้า"

"ศาลพิจารณาเห็นว่า สิทธิบัตรหลักสองรายการของจำเลย บริษัทโซนี่ หมายเลข US55XXXXX และ US57XXXXX ขาดคุณสมบัติความใหม่..."

เสียงของผู้พิพากษาก้องกังวานในห้องโถงอันเคร่งขรึม ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ ทุบลงกลางใจทีมงานโซนี่ทุกคนอย่างจัง "...ดังนั้น ศาลจึงพิพากษาให้สิทธิบัตรทั้งสองรายการข้างต้น..." ผู้พิพากษาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปทั่ว "...เป็นโมฆะ!"

ฮือฮา! แม้จะคาดเดาผลลัพธ์ได้อยู่แล้ว แต่เมื่อคำว่า "โมฆะ" หลุดจากปากผู้พิพากษาอย่างชัดเจน ทั้งห้องพิจารณาคดีก็เกิดความโกลาหลขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ทีมทนายความของโซนี่พังทลายโดยสมบูรณ์ บางคนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง บางคนกุมขมับด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของวาตานาเบะ ยูอิจิ เซวูบ

ผู้พิพากษาอ่านคำตัดสินต่อ "จากคำตัดสินนี้ ข้อกล่าวหาของจำเลย บริษัทโซนี่ ที่ฟ้องร้องโจทก์ บริษัทเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ในข้อหาละเมิดสิทธิบัตร จึงฟังไม่ขึ้น"

"ในขณะเดียวกัน ศาลเห็นชอบตามคำร้องของโจทก์ในประเด็นการฟ้องร้องด้วยเจตนาร้าย พิพากษาให้จำเลย บริษัทโซนี่..."