บทที่ 93 กลับบ้าน

ไม่มีส่วนลด แถมยังต้องต่อคิว นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการทิ้งพันธมิตร ฮานส์ขยับปากจะแย้ง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป เขารู้ดีว่าหม่าอวี่เถิงในตอนนี้ มีสิทธิ์ที่จะพูดจาใหญ่โตแบบนี้ เพราะแบตเตอรี่ เล่ยเถิง แอล 2 คือสินค้าที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น "...ก็ได้ครับ" เขาพยักหน้าอย่างยากลำบาก "เรายอมรับข้อเสนอนี้"

"แต่ว่า เพื่อความปลอดภัยของห่วงโซ่อุปทาน ระหว่างรอแบตเตอรี่ แอล 2 เราขอสั่งซื้อ แอล 1 ไปจำนวนหนึ่งก่อนนะครับ"

"ได้ครับ" หม่าอวี่เถิงรับปากง่ายๆ กำลังการผลิต แอล 1 เหลือเฟืออยู่แล้ว ขายให้ใครก็เหมือนกัน เพียงแต่ปริมาณสั่งซื้อที่อีกฝ่ายเสนอมา น้อยกว่าที่เขาคาดไว้พอสมควร เห็นได้ชัดว่าโนเกียตั้งใจจะใช้แบตเตอรี่ราคาถูกของแอลจีและซัมซุงมาอุดความต้องการในตลาดระดับกลางถึงล่าง แล้วใช้แบตเตอรี่ของเล่ยเถิงเฉพาะกับรุ่นเรือธงเท่านั้น หม่าอวี่เถิงไม่ได้ใส่ใจ การตัดสินใจที่มองแค่ผลประโยชน์ระยะสั้นแบบนี้ สักวันพวกเขาจะต้องชดใช้

ที่กรุงสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน การเจรจากับอีริคสันก็ได้ผลลัพธ์แทบจะเหมือนกันทุกประการ ฝ่ายนั้นก็ยอมรับข้อเสนอให้ต่อคิวรอ แอล 2 และสั่งซื้อ แอล 1 ไปเพียงเล็กน้อยเช่นกัน

...

บนเครื่องบินขากลับประเทศ ณ ความสูงหมื่นเมตร ทะเลเมฆม้วนตัวอยู่เบื้องล่าง หม่าอวี่เถิงปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า หลับตาลงเพื่อใคร่ครวญยุทธศาสตร์ขั้นต่อไปของบริษัท ผลการเดินทางไปยุโรปเป็นไปตามคาด โนเกียและอีริคสันยอมจำนนแต่โดยดี สถานการณ์ที่ แอล 2 ขาดตลาดได้เกิดขึ้นแล้ว ต่อไป ภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งคือขยายกำลังการผลิต แอล 2 แบบไม่เกี่ยงต้นทุน ต้องรีบกอบโกยกำไรมหาศาลจาก แอล 2 ในช่วงที่คู่แข่งในตลาดมีเพียงโซนี่เจ้าเดียว ส่วนแบตเตอรี่ แอล 1... การเข้ามาของแอลจีและซัมซุง เป็นความท้าทายใหม่จริงๆ ราคาสินค้าของสองเจ้านั้น ถูกกว่าของเล่ยเถิงเสียอีก แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาทำสงครามราคา กำไรมหาศาลจาก แอล 2 สามารถชดเชยส่วนแบ่งการตลาดที่อาจผันผวนของ แอล 1 ได้สบายๆ ยังไม่จำเป็นต้องลดราคาตอนนี้

สายตาของเขาทอดมองไปยังอนาคตที่ไกลกว่านั้น ไพ่ตายที่แท้จริงของเขา อยู่ที่ประเทศจีน นอกจากแบรนด์มือถือในประเทศที่กำลังสะสมพลังเตรียมระเบิดฟอร์มแล้ว ยังมีโรงงานผลิตวัสดุต้นน้ำของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลที่กำลังก่อสร้างอยู่อีกด้วย รอให้ถึงครึ่งปีหลัง เมื่อลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์ที่ผลิตเอง และกราไฟต์ทรงกลมที่ร่วมทุนผลิต เริ่มส่งมอบได้อย่างเสถียร ต้นทุนแบตเตอรี่ของเขา จะมีความได้เปรียบมหาศาลชนิดที่คนนอกจินตนาการไม่ถึง และเมื่อถึงเวลานั้น... มุมปากของหม่าอวี่เถิงยกยิ้มเย็นเยียบ เขาจะลากราคาแบตเตอรี่ลิเธียมลงไปให้ต่ำกว่าเส้นต้นทุนของแอลจีและซัมซุงด้วยมือของเขาเอง เขาอยากจะรู้นักว่า ไอ้ตัวป่วนจากเกาหลีใต้สองตัวนั้นที่ดาหน้าเข้ามาด้วยสงครามราคา จะทนขายของขาดทุนไปได้สักกี่น้ำ

...

ตอนที่หม่าอวี่เถิงลากกระเป๋าเดินทางกลับถึงบ้าน โคมไฟเทศกาลหยวนเซียว (เทศกาลโคมไฟ) แทบจะถูกปลดลงหมดแล้ว ในห้องนั่งเล่น โจวฮุ่ยหลาน แม่ของเขากำลังสวมแว่นสายตายาวดูทีวีอยู่ พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็เงยหน้าขึ้น แวบแรกดีใจ แต่แล้วก็หน้าบึ้งทันที "ยังรู้จักกลับบ้านด้วยเหรอ?"

"ตลอดช่วงตรุษจีน เงาหัวยังไม่เห็นเลย"

"โทรมาทีไรก็บอกยุ่ง ยุ่ง ยุ่ง! แม่ว่าลูกยุ่งจนลืมไปแล้วมั้งว่าตัวเองนามสกุลอะไร!" คำบ่นของโจวฮุ่ยหลานรัวเป็นชุดเหมือนปืนกล

หม่าอวี่เถิงยิ้มแหะๆ วางกระเป๋าไว้ข้างๆ เปลี่ยนรองเท้าแตะ "แม่ครับ ก็ผมชนะคดีแล้วก็ต้องรีบไปคุยกับลูกค้าที่ยุโรป พอเสร็จปุ๊บก็รีบซิ่งกลับมาหาแม่เลยนะครับเนี่ย" ที่อีกมุมหนึ่งของโซฟา หม่าเจี้ยนกั๋ว พ่อของเขาที่กำลังเช็ดเบ็ดตกปลาอยู่ เอ่ยปากช่วย "เอาน่า ลูกเพิ่งกลับมา ให้มันพักหายใจบ้าง ผู้ชายมันก็ต้องให้ความสำคัญกับงานเป็นธรรมดา"

"เล่ยเถิงอินดัสเตรียลใหญ่โตขนาดนั้น แถมยังต้องไปสู้คดีกับฝรั่งมังค่า เรื่องใหญ่คอขาดบาดตาย จะให้ทิ้งงานกลับมาได้ยังไง" หม่าอวี่เถิงส่งสายตาซาบซึ้งไปให้พ่อทันที พ่อรู้ใจผมที่สุด

ทว่า เขาดีใจเร็วไปหน่อย พอโจวฮุ่ยหลานได้ยินสามีพูดแบบนั้น เป้าหมายการโจมตีก็เปลี่ยนทิศทันที เธอถอดแว่นตา จ้องหม่าเจี้ยนกั๋วเขม็ง "งานการเหรอ? ลูกเขามีงานการทำ แล้วคุณล่ะ?"

"วันๆ อยู่แต่บ้าน นอกจากหอบเบ็ดวิ่งไปตกปลา คุณทำอะไรเป็นบ้าง?"

"หายหัวไปทั้งวัน กลับมามือเปล่า ปลาล่ะ? ฉันไม่เห็นปลาสักตัว!" หม่าเจี้ยนกั๋วสะอึก ในมือยังถือเบ็ดที่เช็ดจนเงาวับ สีหน้าเริ่มเจื่อน "ก็นั่น... ฤดูนี้ปลามันยังไม่กินเบ็ด..."

"ไม่กินเบ็ดแล้วคุณไปทำไมทุกวัน? ฉันว่าคุณติดลมคุยกับตาแก่พวกนั้นมากกว่ามั้ง!"

เห็นไฟสงครามย้ายออกจากตัวสำเร็จ หม่าอวี่เถิงก็ตัดสินใจชิ่งหนีทันที "พ่อครับ แม่ครับ ผมนั่งเครื่องมาสิบกว่าชั่วโมง ขอตัวไปอาบน้ำเก็บของก่อนนะครับ" พูดจบ เขาก็ลากกระเป๋าแวบเข้าห้องตัวเองไปราวกับทาน้ำมันที่ฝ่าเท้า ข้างหลัง เสียงบ่นของแม่ยังคงดังต่อเนื่อง เพียงแต่เปลี่ยนตัวเอกเป็นพ่อผู้หลงใหลการตกปลาแต่ฝีมือห่วยแตกแทน หม่าอวี่เถิงปิดประตูห้อง ตัดขาดเสียงรบกวนจากภายนอก เขาถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากลางเตียงนุ่ม อยู่บ้านนี่แหละ ดีที่สุดแล้ว

...

พักผ่อนสั้นๆ ได้สองวัน กินข้าวกับพ่อแม่ แล้วก็โดนแม่ลากไปเยี่ยมญาติอีกรอบ หม่าอวี่เถิงก็กลับเข้าสู่โหมดทำงาน สำนักงานใหญ่เล่ยเถิงอินดัสเตรียล เขาไม่ได้เข้าออฟฟิศก่อน แต่ตรงดิ่งไปที่โรงงานทันที ในโรงงาน เสียงเครื่องจักรดังกระหึ่ม คนงานในชุดปลอดฝุ่นกำลังง่วนอยู่กับงานในตำแหน่งของตัวเอง แบตเตอรี่ แอล 2 ใหม่เอี่ยม ไหลออกมาจากสายการผลิตอย่างต่อเนื่อง ผ่านการตรวจสอบคุณภาพ แล้วถูกเรียงใส่ถาดเฉพาะอย่างเป็นระเบียบ

"ท่านประธานครับ" ฮั่วเจี้ยนจวิน ผู้ดูแลโรงงานรีบเดินตามมา ในชุดปลอดฝุ่นเช่นกัน "สถานการณ์เป็นไงบ้าง?" หม่าอวี่เถิงถามขณะเดินดูการทำงานของสายการผลิต "ราบรื่นทุกอย่างครับ" น้ำเสียงของฮั่วเจี้ยนจวินตื่นเต้น "ก่อนตรุษจีน ทีมวิศวกรของคุณจางได้รื้อระบบและปรับปรุงกระบวนการผลิตใหม่ทั้งหมด แก้ปัญหาจุกจิกตอนทดลองผลิตไปได้เยอะครับ"

"ตอนนี้ อัตราผลผลิตดีของสายการผลิต แอล 2 นิ่งอยู่ที่ 95% ขึ้นไป ผ่านมาตรฐานที่ออกแบบไว้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ"

หม่าอวี่เถิงพยักหน้า ผลลัพธ์นี้อยู่ในความคาดหมาย ทีมเทคนิคของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ล้วนเป็นยอดฝีมือที่เขาดึงตัวมาจากทั่วสารทิศ บวกกับมีแบบแปลนเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าไปหนึ่งยุคคอยชี้นำ การจัดการสายการผลิตแค่นี้ไม่ใช่ปัญหา "แล้วกำลังการผลิตล่ะ?" เขาถามคำถามที่สำคัญที่สุด "ตอนนี้เดินเครื่องเต็มกำลังทั้งสามไลน์ ผลิตได้วันละประมาณห้าพันก้อนครับ" ฮั่วเจี้ยนจวินรายงานตัวเลข เนื่องจากมีการอัปเกรดเครื่องจักรอัตโนมัติเข้ามาเยอะ กำลังการผลิตต่อไลน์จึงเพิ่มขึ้นพอสมควร

หม่าอวี่เถิงหยุดเดิน เขาหันไปมองหน้าฮั่วเจี้ยนจวิน "ไม่พอ"

"ยังห่างไกลคำว่าพออีกเยอะ"