บทที่ 95 คำเตือนของเฒ่าเริ่น

เกาปินพูดจบ ทั้งห้องแล็บก็เงียบกริบ นี่เป็นแนวคิดที่บุกเบิกมาก! มันก้าวข้ามกรอบความคิดเดิมๆ และพยายามที่จะรื้อโครงสร้างระบบอิเล็กโทรไลต์ใหม่ในระดับโมเลกุล แววตาของหม่าอวี่เถิงฉายแววชื่นชม เขาไม่นึกเลยว่าเจิงเจียหาวที่อายุยังน้อย จะมีสติปัญญาล้ำเลิศขนาดนี้ สามารถคิดค้นแนวทางแก้ไขที่ฟังดูเป็นไปได้จริง การมีทีมวิจัยเป็นของตัวเอง ทำให้เขาเข้าใกล้คำตอบที่ถูกต้องได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ "แนวคิดของเสี่ยวเจิง... ยอดเยี่ยมมาก!" หม่าอวี่เถิงเอ่ยชมอย่างไม่หวงคำพูด แล้วหันกลับไปมองเกาปิน "ผอ.เกา คุณต้องใช้ประโยชน์จากความคิดที่เปิดกว้างของคนรุ่นใหม่ในทีมให้เต็มที่ ปล่อยให้พวกเขาลองผิดลองถูกได้เต็มที่ ต่อให้ล้มเหลวก็ไม่เป็นไร ผมเชื่อว่าประสบการณ์เหล่านี้จะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ทุกคนเติบโต!"

เกาปินและนักวิจัยทุกคนในที่นั้น หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกได้รับความไว้วางใจและภารกิจอันยิ่งใหญ่ อัดแน่นเต็มอกพวกเขาในทันที "รับทราบครับ ท่านประธาน!"

...

ไม่กี่วันต่อมา เมืองเผิงเฉิง ศูนย์การประชุมศาลาว่าการเมือง การสัมมนาปีใหม่ของกลุ่มผู้ประกอบการคนสำคัญซึ่งจัดโดยเทศบาลเมือง กำลังดำเนินอยู่ที่นี่ ผู้ที่ได้รับเชิญล้วนเป็นบริษัทชั้นนำในแต่ละอุตสาหกรรมของเผิงเฉิง เป็นเสาหลักในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของเมืองนี้ หม่าอวี่เถิงในฐานะตัวแทนของบริษัทเทคโนโลยีหน้าใหม่ ก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานนี้ด้วย และที่นั่งของเขาก็อยู่แถวหน้าพอสมควร ซึ่งนั่นก็เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกสถานะได้เป็นอย่างดี

ก่อนเริ่มการประชุม ผู้เข้าร่วมงานจับกลุ่มคุยกันเป็นกลุ่มเล็กๆ หม่าอวี่เถิงเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยและน่าเคารพ ชายวัยกลางคนใบหน้ามุ่งมั่น แววตาลึกซึ้ง เฒ่าเริ่น (เหรินเจิ้งเฟย) ประธานกรรมการของ ตงเหวยกรุ๊ป (Huawei) ยักษ์ใหญ่ด้านอุปกรณ์สื่อสารของประเทศ ขณะนี้ เขากำลังถูกห้อมล้อมด้วยนักธุรกิจหลายคน และกำลังสนทนาอย่างเป็นกันเอง หม่าอวี่เถิงไม่ลังเล จัดสูทให้เรียบร้อย ถือถ้วยชา เดินเข้าไปหาอย่างมั่นใจ "สวัสดีครับ ท่านเริ่น" เขาโค้งตัวเล็กน้อย แสดงท่าทีนอบน้อมอย่างที่สุด

คนรอบข้างพอเห็นหม่าอวี่เถิง ก็ยิ้มอย่างรู้กันและหลีกทางให้ ช่วงนี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลมาแรงเหลือเกิน โดยเฉพาะคดีฟ้องร้องข้ามชาติกับโซนี่ ที่สร้างชื่อเสียงให้บริษัทเทคโนโลยีตงต้า นักธุรกิจในที่นี้แทบไม่มีใครไม่รู้จัก เฒ่าเริ่นหันกลับมา เห็นว่าเป็นหม่าอวี่เถิง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม แต่คำพูดกลับแฝงแวว "เช็กบิล" เล็กๆ "คุณหม่า" เขามองสำรวจหม่าอวี่เถิงตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณเล่นขุดมือขวาคนสำคัญของผมอย่างหลี่ลี่ซินไป ยังกล้ามาเจอหน้าผมอีกเหรอ"

แม้คำพูดจะเหมือนต่อว่า แต่น้ำเสียงกลับไร้ซึ่งความโกรธเคือง ฟังดูเหมือนผู้ใหญ่หยอกล้อผู้น้อยมากกว่า หม่าอวี่เถิงยิ้มหน้าบานรับมุกทันที "ท่านเริ่น ท่านใส่ร้ายผมแล้วครับ"

"ผอ.หลี่ เธออยากออกจากคอมฟอร์ตโซนไปลองอุตสาหกรรมใหม่ๆ บริษัทใหม่ๆ ต่างหาก ผมก็แค่ช่วยส่งเสริมความงามให้สมบูรณ์ (ช่วยให้สมหวัง) เท่านั้นเองครับ" เขาพูดติดตลก แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง "อีกอย่าง ตงเหวยกรุ๊ปของท่านเต็มไปด้วยคนเก่ง ขุนพลฝีมือดีเพียบ ขาดผอ.หลี่ไปคนเดียว ไม่กระทบกระเทือนท่านหรอกครับ"

"แต่เธอมาอยู่เล่ยเถิงอินดัสเตรียล ช่วยผมได้มหาศาลเลยครับ คนเดียวทำงานเท่ากับหนึ่งทีม!"

คำพูดนี้ลื่นไหลไม่มีสะดุด ทั้งยกยอตงเหวย ทั้งชมหลี่ลี่ซิน และแฝงนัยว่าตัวเองกำลังต้องการคนเก่ง นักธุรกิจรอบข้างพากันหัวเราะชอบใจ เฒ่าเริ่นก็อดขำไม่ได้ ชี้หน้าส่ายหัว "ปากคอเรานี่นะ..." เขาไม่ติดใจเรื่องนี้อีก ตบไหล่หม่าอวี่เถิงเบาๆ รอยยิ้มเปลี่ยนเป็นจริงใจและชื่นชม "แต่ว่า เรื่องที่เธอทำช่วงนี้ ทำได้สวยมากจริงๆ"

"โดยเฉพาะคดีกับโซนี่ สู้ได้สมเหตุสมผล มีจังหวะจะโคน และสุดท้ายก็ชนะ!" เสียงของเฒ่าเริ่นไม่ดัง แต่เปี่ยมพลัง "นี่เป็นการกู้หน้าให้บริษัทตงต้าของเราอย่างยิ่งใหญ่! ให้พวกฝรั่งได้เห็นว่า เราไม่ได้ทำเป็นแต่เดินตามก้นลอกเลียนแบบพวกเขา!"

"เราเองก็มีเทคโนโลยี มีสิทธิบัตร ใครกล้ายื่นมือเข้ามา เราก็กล้าสับมือมันทิ้ง!"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนในที่นั้นเลือดลมสูบฉีด หม่าอวี่เถิงเองก็รู้สึกอบอุ่นในใจ คำชมจากปากคนระดับนี้ มีค่ามากกว่าเหรียญรางวัลใดๆ

เมื่อการสัมมนาเริ่มขึ้น ทั้งสองคนในฐานะตัวแทนบริษัทเทคโนโลยีส่วนน้อยของเมืองที่มีธุรกิจระหว่างประเทศขนาดใหญ่ จึงถูกจัดที่นั่งให้นั่งติดกัน ระหว่างสนทนา หัวข้อก็วนมาเรื่องประสบการณ์การบุกตลาดต่างประเทศอย่างเป็นธรรมชาติ หม่าอวี่เถิงส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายขอคำแนะนำ เฒ่าเริ่นก็ไม่หวงวิชา แชร์ประสบการณ์ที่ตงเหวยล้มลุกคลุกคลานในตลาดโลกหลายปีมานี้ให้ฟัง "...พึ่งแต่สินค้าดีอย่างเดียวไม่พอหรอก เธอต้องยื่นหนวดกุ้งออกไป ฝังรากลงไปในตลาดท้องถิ่นให้ได้" เฒ่าเริ่นจิบชา แล้วพูดช้าๆ "หลายปีมานี้ เราตั้งสาขาในตลาดยุโรป ตะวันออกกลาง และเอเชียแปซิฟิก จ้างทีมขายและทีมซัพพอร์ตที่เป็นคนท้องถิ่น"

"ลูกค้าต้องการอะไร คนของเราไปถึงหน้างานได้ภายในครึ่งวัน แบบนี้ความไว้ใจถึงจะเกิดขึ้น"

หม่าอวี่เถิงฟังไปพยักหน้าไป จากนั้น เฒ่าเริ่นก็พูดถึงอีกเรื่อง "นอกจากตลาดแล้ว การวิจัยและพัฒนาก็ต้องตามให้ทัน จะพึ่งแต่วิศวกรในประเทศ บางทีความคิดมันจะตัน"

"สองปีนี้ เราไปตั้งศูนย์วิจัยที่บังคาลอร์ของอินเดีย แล้วก็สตอกโฮล์มของสวีเดน"

"ที่บังคาลอร์ คนเก่งซอฟต์แวร์เยอะ ต้นทุนต่ำ ส่วนสตอกโฮล์มเป็นแหล่งรวมเทคโนโลยีสื่อสารของโลก บ้านเกิดของอีริคสันอยู่ที่นั่น"

"เราไปตั้งฐานที่นั่น จะได้สัมผัสเทรนด์เทคโนโลยีล่าสุดได้ทันที และก็... ดึงตัวคนเก่งๆ มาได้ด้วย" พูดจบประโยคสุดท้าย เฒ่าเริ่นก็ปรายตามองหม่าอวี่เถิง ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เปรี้ยง! คำพูดนี้เหมือนสายฟ้าฟาด ผ่าเมฆหมอกในสมองหม่าอวี่เถิงจนสว่างวาบ! เขาอึ้งไปเลย จริงด้วย! ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้นะ! ความคิดของเขาที่ผ่านมา ยังอนุรักษนิยมเกินไป! ไม่ว่าจะเป็นแบตเตอรี่ แอล 1 หรือ แอล 2 กลยุทธ์ของเขาคือรอให้ลูกค้าวิ่งเข้ามาหา รอโมโตโรล่ามาหา รอโนเกียมาหา รออีริคสันมาหา... เขาเหมือนเจ้าของร้านที่นั่งเฝ้าสมบัติ รอให้คนตาถึงมาเจอเอง แต่โลกนี้กว้างใหญ่ ลูกค้ามีตั้งเยอะ! โนเกียกับอีริคสันลดการสั่งซื้อ แอล 1 พอดี ทำให้กำลังการผลิตเหลือว่างเพียบ กำลังการผลิตพวกนี้ จะปล่อยไว้รอแบรนด์มือถือในประเทศระเบิดฟอร์มอย่างเดียวเหรอ? ไม่สิ! ยุโรป อเมริกา ญี่ปุ่น เกาหลี... ยังมีแบรนด์สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ขนาดกลางและเล็กอีกตั้งเท่าไหร่! ถึงขนาดธุรกิจพวกเขาจะเทียบยักษ์ใหญ่ไม่ได้ แต่ถ้ารวมกัน มันก็คือตลาดที่มหาศาล! จะรอให้พวกเขาวิ่งมาหาเองเหรอ? ช้าไป! ต้องทำแบบตงเหวย คือ บุกทะลวง! ตั้งสาขาในตลาดหลักทั่วโลก ปูพรมเครือข่ายการขาย เอาสินค้าไปยัดใส่มือพวกเขาถึงที่!