บทที่ 96 คำแถลงในวงสัมมนา

ยังมีศูนย์วิจัยและพัฒนาอีก! ตัวเขาเองทุ่มเดิมพันไว้กับทีมงานในประเทศมาตลอด ถึงแม้จะมีทิศทางการตัดสินใจที่ล้ำยุคจากอนาคตของตัวเองนำทาง แต่ก็เท่ากับเป็นการกินบุญเก่าของตัวเองไปเรื่อยๆ ถ้าอยากให้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลรักษาความเป็นผู้นำทางเทคโนโลยีไว้ตลอดกาล ก็จำเป็นต้องมีระบบที่สามารถดูดซับองค์ความรู้ระดับท็อปของโลกได้อย่างต่อเนื่อง! สร้างศูนย์วิจัยที่ซิลิคอนวัลเลย์แห่งหนึ่ง เพื่อติดตามความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของสหรัฐฯ สร้างอีกแห่งที่สตอกโฮล์มหรือฟินแลนด์ เพื่อรองรับความต้องการทางเทคนิคของโนเกียและอีริคสัน หรือแม้แต่สร้างที่โตเกียว เพื่อศึกษาวิธีการของโซนี่และพานาโซนิคในระยะประชิด! ไม่เพียงแต่จะใช้ศึกษาแบตเตอรี่ลิเธียม แต่ยังสามารถวิจัยผลิตภัณฑ์ล้ำสมัยอื่นๆ ตามความต้องการของบริษัทในอนาคต เพื่อสร้างป้อมปราการทางเทคโนโลยีของตัวเองขึ้นมา

หัวใจของหม่าอวี่เถิงเริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพแผนที่ยุทธศาสตร์ระดับโลกที่ยิ่งใหญ่และชัดเจนยิ่งขึ้น กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสมองของเขา ก่อนข้ามเวลามา เขาเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ไอที พอเกิดใหม่ก็มุ่งเน้นแต่เรื่องการวิจัยและผลิตสินค้า พูดตรงๆ คือไม่มีประสบการณ์ในการลุยตลาดโลกเลย ส่วนหลี่ลี่ซินก็เพิ่งเข้ามาร่วมงานได้ไม่นาน ถึงจะมองเห็นปัญหา ก็คงยังไม่กล้าเตือนเถ้าแก่อย่างเขาตรงๆ ในตอนนี้ หม่าอวี่เถิงหันไปมองเฒ่าเริ่นข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง บางครั้ง คำชี้แนะเพียงประโยคเดียวจากผู้อาวุโส ก็มีค่ามากกว่าการอ่านตำราสิบปี

ทันใดนั้น ก็เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยขึ้นที่ทางเข้าห้องประชุม ชายวัยกลางคนที่มีบุคลิกภูมิฐาน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เดินเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตาม นักธุรกิจในห้องที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ต่างพากันเงียบเสียงลงแทบจะพร้อมเพรียง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ผู้มาใหม่ เขาคือเบอร์หนึ่งของเมืองเผิงเฉิงที่เคยไปดูงานที่นิคมเล่ยเถิงเมื่อปลายปีก่อน... ท่านเลขาฯ จาง

ท่านเลขาฯ จางไม่ได้เดินตรงไปที่เวที แต่ชะลอฝีเท้าลง ยิ้มทักทายและจับมือกับนักธุรกิจแถวหน้าทีละคนอย่างเป็นกันเอง "คุณหวัง ปีที่แล้วยอดส่งออกบริษัทคุณทำลายสถิติอีกแล้วนี่ ยอดเยี่ยมมาก"

"ประธานหลี่ ได้ข่าวว่านิคมใหม่เริ่มสร้างแล้วเหรอ? มีปัญหาอะไรบอกทางเมืองได้ตลอดนะ" เสียงของเขาอบอุ่น แต่แฝงไว้ด้วยพลังที่ทำให้คนเชื่อถือ

ไม่นาน เขาก็เดินมาถึงตรงหน้าเฒ่าเริ่นและหม่าอวี่เถิง "ท่านเริ่น นานๆ จะเห็นท่านออกงานสักทีนะครับ สุขภาพยังแข็งแรงดีเหมือนเดิมเลย" ท่านเลขาฯ จางยื่นมือทั้งสองข้างออกไปจับมือกับเฒ่าเริ่นก่อน เฒ่าเริ่นลุกขึ้นยืน ยิ้มตอบ "ด้วยบารมีของท่านเลขาฯ จาง ยังพอทำงานไหวอีกสักสองสามปีครับ" หม่าอวี่เถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบคิดในใจ สองสามปีอะไรกัน ปู่แกทำงานยัน 80 กว่านู่นแหละ

จากนั้น สายตาของท่านเลขาฯ จางก็มาหยุดที่หม่าอวี่เถิง หม่าอวี่เถิงยืนตัวตรงทันที โค้งคำนับเล็กน้อยด้วยความเคารพ "ท่านเลขาฯ จาง สวัสดีครับ"

"คุณหม่า เจอกันอีกแล้วนะ" รอยยิ้มของท่านเลขาฯ จางดูเป็นกันเองขึ้นกว่าเดิม "นั่งเถอะ นั่งเถอะ ไม่ต้องเกร็ง"

หม่าอวี่เถิงฉวยโอกาสก่อนอีกฝ่ายจะเอ่ยปาก พูดขึ้นอย่างจริงใจ "ท่านเลขาฯ จางครับ เรื่องกระแสสังคมคราวก่อน ต้องขอบคุณท่านมากที่ช่วยปรามสื่อให้พวกเรา ในนามของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ผมขอขอบพระคุณท่านจากใจจริงครับ!"

"ฮ่าๆๆ พ่อหนุ่มคนนี้นี่ ความจำดีจริงนะ" ท่านเลขาฯ จางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เขาตบไหล่หม่าอวี่เถิง แล้วเปลี่ยนเรื่อง "แต่ว่า ถ้าจะพูดคำขอบคุณ ผมต่างหากที่ต้องเป็นตัวแทนของเมือง ขอบคุณคุณ"

"ผมได้ยินมาหมดแล้วนะ คดีความกับโซนี่ที่ฝั่งอเมริกา พวกคุณชนะแล้วนี่! แถมยังชนะแบบขาดลอยด้วย!"

เสียงของเขาไม่ดัง แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้นักธุรกิจโต๊ะรอบข้างได้ยินกันทั่ว ชั่วพริบตา สายตาที่ผสมปนเประหว่างความตกตะลึง ความอิจฉา และความอยากรู้อยากเห็น ก็พุ่งมาที่หม่าอวี่เถิงเป็นจุดเดียว ท่านเลขาฯ จางมองเขา แววตาแฝงความคาดหวัง "ดังนั้น ในวงเสวนาเดี๋ยวนี้ คุณห้ามกั๊กวิชานะ"

"ต้องขึ้นเวทีไปแชร์ประสบการณ์ให้ทุกคนฟังหน่อย ว่าทำไมถึงกล้าชักดาบสู้ แล้วสู้ยังไงถึงชนะศึกข้ามชาติที่หินขนาดนี้ได้!"

"ให้ทุกคนได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของคุณบ้าง!"

หม่าอวี่เถิงตอบรับอย่างฉะฉาน "ไม่มีปัญหาครับ ผมยินดีเล่าหมดเปลือกแน่นอน!"

...

การประชุมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ หลังจากท่านเลขาฯ จางและผู้อำนวยการสำนักต่างๆ กล่าวเปิดงานสั้นๆ งานสัมมนาก็เข้าสู่ช่วงตัวแทนผู้ประกอบการขึ้นพูด หลังจากยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมดั้งเดิมแชร์ผลงานปีที่ผ่านมาและวิสัยทัศน์ในอนาคตจบลง พิธีกรก็ส่งยิ้มและผายมือมาทางหม่าอวี่เถิง "ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือดังๆ ต้อนรับความภาคภูมิใจของบริษัทเทคโนโลยีเกิดใหม่แห่งเมืองเผิงเฉิง ผู้จัดการทั่วไปของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล คุณหม่าอวี่เถิง ขึ้นเวทีแบ่งปันประสบการณ์ครับ!"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง ภายใต้สายตาให้กำลังใจของเฒ่าเริ่น หม่าอวี่เถิงจัดสูทให้เรียบร้อย เดินขึ้นเวทีอย่างมั่นคง เขาไม่มองสคริปต์ กวาดสายตาเรียบเฉยไปที่ดวงตาที่จับจ้องมองมานับร้อยคู่ "เรียนท่านเลขาฯ จาง ท่านผู้บริหาร และรุ่นพี่ผู้ประกอบการทุกท่าน สวัสดีครับ"

"ขอบคุณทางเมืองที่ให้โอกาสผมได้มาแบ่งปันประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับสิทธิบัตรและกฎหมาย บนเส้นทางสู่สากลของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในวันนี้ครับ"

คำเปิดที่ถ่อมตนอย่างยิ่ง แต่ประโยคถัดมา คำพูดของเขากลับกลายเป็นคมมีดที่แหลมคม "เมื่อไม่นานมานี้ เราเพิ่งจบคดีฟ้องร้องสิทธิบัตรกับโซนี่ที่ศาลสหรัฐอเมริกา และเราเป็นฝ่ายชนะ"

"มีคนถามผมเยอะมากว่า บริษัทในประเทศที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ธุรกิจระหว่างประเทศได้ไม่ถึงสองปี ทำไมถึงกล้าไปขึ้นศาลสู้กับยักษ์ใหญ่ระดับโลกอย่างโซนี่? ไม่กลัวโดนลากจนล้มละลายเหรอ?" หม่าอวี่เถิงเว้นจังหวะ เสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน "คำตอบของผมคือ... เรากลัวการต้อง 'คุกเข่า' ตายมากกว่าครับ!"

"เพราะในสนามรบระดับโลก แค่มีสินค้าดี มันยังไม่พอ" เขาชูนิ้วชี้ขึ้น "คุณต้องมีอาวุธ! อาวุธที่จะปกป้องผลประโยชน์ขององค์กร!"

"อาวุธชิ้นนั้น ก็คือสิทธิบัตรครับ!"

สีหน้าของผู้ประกอบการด้านล่างเริ่มจริงจังขึ้น "หลายคนคิดว่าการจดสิทธิบัตร ทั้งเปลืองเงินทั้งเสียเวลา โดยเฉพาะช่วงเริ่มก่อตั้งบริษัท เงินทุกบาททุกสตางค์ต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุด ความคิดแบบนี้ คือความผิดพลาดจากการมองสั้น และอันตรายถึงชีวิตครับ"

"เล่ยเถิงอินดัสเตรียลในช่วงที่ขาดแคลนเงินทุนที่สุด เรายอมลดงบประมาณบริหารจัดการ แต่เราต้องกันงบวิจัยและงบจดสิทธิบัตรไว้ให้พอ"

"เราสร้างคูเมืองสิทธิบัตรของเราขึ้นมาพร้อมๆ กันทั้งในประเทศ สหรัฐอเมริกา ยุโรป ญี่ปุ่น และเกาหลี"

"เพราะเรารู้ดีว่า ทันทีที่คุณก้าวเท้าออกจากประเทศ ฉลามนับไม่ถ้วนจะได้กลิ่นเลือดและพุ่งเข้ามา"

"พวกมันจะใช้คดีสิทธิบัตรกัดกินคุณทีละนิด ขูดรีดคุณ จนกระทั่งลากคุณลงสู่ก้นบึ้ง"

คำพูดของเขา ทำให้ผู้ประกอบการหลายคนที่เคยเจอประสบการณ์คล้ายกันรู้สึกสะเทือนใจ แสดงสีหน้าหนักใจออกมา "เมื่อเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ จะยอมจ่าย 'ค่าคุ้มครอง' แพงลิบลิ่ว เพื่อแลกกับความสงบชั่วคราว? หรือจะเลือกชักอาวุธออกมา แล้วลุกขึ้นสู้?"

"เล่ยเถิงอินดัสเตรียล เลือกอย่างหลังครับ!"

"เราต้องการให้คู่แข่งทุกคนที่พยายามขัดขวางการเติบโตของเราเข้าใจเรื่องหนึ่ง"