บทที่ 97 สานต่อแผนการตั้งสาขาต่างประเทศ

เสียงของหม่าอวี่เถิงหนักแน่นกังวานไปทั่วทั้งหอประชุม "ยุคสมัยที่พวกเขากำหนดกฎเกณฑ์ แล้วเราทำได้เพียงก้มหน้าปฏิบัติตาม ได้ผ่านพ้นไปแล้ว!"

"เรามีเทคโนโลยีของเรา มีสิทธิบัตรของเรา เราเคารพในทรัพย์สินทางปัญญาของคุณ แต่ก็ขอให้คุณเคารพในส่วนของเราด้วย!" เขาหันข้างเล็กน้อย สบตากับเฒ่าเริ่นที่นั่งอยู่ด้านล่าง ราวกับจะตอบรับคำพูดก่อนหน้านี้ของอีกฝ่าย "ใครกล้ายื่นมือเข้ามา เราก็กล้าที่จะใช้อาวุธทางกฎหมาย สับมันทิ้งซะ!"

สิ้นเสียง ทั้งห้องประชุมเงียบกริบดั่งป่าช้าไปชั่วอึดใจ จากนั้น แปะ! แปะ! แปะ! เฒ่าเริ่นลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก ปรบมือให้อย่างหนักแน่น ตามมาด้วยท่านเลขาฯ จางที่ลุกขึ้นยืนปรบมือ วินาทีต่อมา ผู้ประกอบการทุกคนในห้องก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันทั้งฮอลล์! เสียงปรบมือดังกึกก้องยาวนานไม่ขาดสาย! พวกเขามองร่างชายหนุ่มบนเวทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงและเลื่อมใส

หลังจบการประชุม หม่าอวี่เถิงแทบจะถูกฝูงชนนักธุรกิจรุมล้อม "คุณหม่า พูดได้ดีมาก! สะใจจริงๆ!"

"บริษัทผมกำลังโดนบริษัทเยอรมันฟ้องเรื่องสิทธิบัตรอยู่พอดี เดี๋ยวผมต้องขอส่งทีมกฎหมายไปดูงานที่บริษัทคุณหน่อยนะครับ!"

"คุณหม่า แลกนามบัตรกันหน่อยครับ วันหลังจะได้ปรึกษาหารือกัน!" หม่าอวี่เถิงตอบรับทุกคนอย่างอดทนและเป็นกันเอง

...

พอกลับถึงบริษัท หม่าอวี่เถิงสั่งให้จูหลิงอวี้แจ้งผู้บริหารระดับผู้อำนวยการขึ้นไปทุกคน ให้มาประชุมด่วน ไม่นาน เหล่าขุนพลของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลก็มารวมตัวกันพร้อมหน้า "คนครบแล้ว งั้นเริ่มเลย" หม่าอวี่เถิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นทันที "วันนี้ในงานสัมมนาที่ศาลาว่าการเมือง ผมได้คุยกับท่านเริ่นแห่งตงเหวยกรุ๊ปอยู่นาน และได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก"

"ผมพบว่า แนวคิดของพวกเราก่อนหน้านี้ ยังอนุรักษนิยมเกินไป"

ทุกคนในที่ประชุมนั่งตัวตรงทันที พวกเขารู้ดีว่าทุกครั้งที่เจ้านายพูดประโยคทำนองนี้ หมายความว่าบริษัทกำลังจะมีการปรับเปลี่ยนยุทธศาสตร์ครั้งใหญ่ "แบตเตอรี่ แอล 1 ของเรา เนื่องจากโนเกียและอีริคสันลดยอดสั่งซื้อ คาดว่าจะทำให้มีกำลังการผลิตว่างเหลืออยู่มหาศาล"

"แนวคิดเดิมของผม คือรอให้ตลาดมือถือในประเทศเติบโตเพื่อมารองรับกำลังการผลิตส่วนนี้"

"แต่ดูจากตอนนี้ แนวคิดนี้มันช้าเกินไป และเป็นฝ่ายรับมากเกินไป!"

นิ้วของหม่าอวี่เถิงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะหนักแน่น "โลกนี้กว้างใหญ่ เราจะมัวแต่เฝ้าบ้านรอให้ลูกค้าเดินมาหาเองไม่ได้"

"ผมตัดสินใจแล้วว่า จะเริ่มดำเนินการตามยุทธศาสตร์โลกาภิวัตน์ก้าวใหม่ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล!"

"เราจะไปตั้งสาขาของเราเองในต่างประเทศ ยื่นหนวดกุ้งของเครือข่ายการขายและการบริการทางเทคนิค ไปให้ถึงหน้าประตูบ้านลูกค้า!"

สิ้นเสียงประกาศ ห้องประชุมเงียบกริบ ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจ ไปตั้งสาขาในต่างประเทศ? นี่ไม่ใช่แค่การไปออกบูธงานแฟร์ หรือส่งเซลส์ไปดูงานสองสามคน แต่มันหมายถึงการเอาเงินจริงทองแท้ไปลงทุนสร้างระบบปฏิบัติการครบวงจรในต่างบ้านต่างเมือง ต้องเผชิญกับกฎหมาย ตลาด และวัฒนธรรมที่ไม่คุ้นเคย ก้าวนี้ มันใหญ่เกินไปไหม!

หม่าอวี่เถิงเก็บอาการของทุกคนไว้ในสายตา เขาไม่รีบร้อนอธิบาย แต่หันไปมองหลี่ลี่ซิน ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด "ผอ.หลี่ คุณเคยมีประสบการณ์บุกเบิกตลาดต่างประเทศกับตงเหวยมาก่อน"

"คุณคิดยังไงกับแนวคิดนี้ของผม?" สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลี่ลี่ซินทันที

หลี่ลี่ซินสูดหายใจลึก ใบหน้าฉายแววตื่นเต้นและสีหน้าประมาณว่า กะแล้วเชียว "ท่านประธานคะ ดิฉันเห็นด้วยกับการตัดสินใจของคุณร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ!" เสียงของเธอใสและหนักแน่น "ความจริงแล้ว ตั้งแต่ดิฉันเข้ามาทำงานและเริ่มคุ้นเคยกับตลาดของบริษัท ดิฉันก็เตรียมแผนงานเรื่องการจัดตั้งสำนักงานสาขาในต่างประเทศไว้แล้วค่ะ"

"สินค้าของเรามีศักยภาพในการแข่งขันระดับโลกอย่างแท้จริง แต่รูปแบบการขายในปัจจุบันของเรานั้นเป็นฝ่ายรับมากเกินไป"

"นี่ไม่เพียงจำกัดการเติบโตของยอดขายอย่างรุนแรง แต่ยังเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างมหาศาลด้วยค่ะ!"

"ดิฉันอยากจะเสนอแนะเรื่องนี้กับท่านตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงของหลี่ลี่ซินเจือความรู้สึกผิดเล็กน้อย "เพียงแต่ ดิฉันเกรงว่าความคิดของตัวเองจะดูมุทะลุเกินไป ก็เลย..."

หม่าอวี่เถิงยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ เขายิ้ม "ลี่ซิน คุณจำไว้นะ ที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียล ไม่มีคำว่า 'มุทะลุ' หรอก"

"สิ่งที่ผมต้องการ คือความคิดสร้างสรรค์ที่หลุดโลก และความกล้าที่จะท้าทายอำนาจเดิมของพวกคุณ" เขากวาดตามองทุกคน แล้วกล่าวว่า "ต่อไปนี้ ใครมีความคิดอะไร ไม่ว่าจะเรื่องเทคนิค การตลาด หรือการบริหาร เดินมาคุยกับผมได้เลย ต่อให้เป็นเรื่องเพ้อฝัน หรือสุดท้ายจะพิสูจน์แล้วว่าผิด ก็ไม่เป็นไร"

"สิ่งที่ผมกลัวที่สุด ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่ผมกลัวว่าทีมงานจะกลัวจนหัวหด กลายเป็นซากศพเดินได้ที่ไม่กล้าขยับตัวทำอะไรเลยต่างหาก!"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคน โดยเฉพาะหลี่ลี่ซิน รู้สึกอบอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ เธอมองเจ้านายหนุ่มตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความเชื่อถือและซาบซึ้ง "รับทราบค่ะ ท่านประธาน!" หลี่ลี่ซินพยักหน้าหนักแน่น

"ดี ในเมื่อทุกคนมีความคิดตรงกันแล้ว เรามาถกเถียงเรื่องแผนการกัน" หม่าอวี่เถิงดึงบทสนทนากลับมา "สำหรับการเลือกที่ตั้งสาขาล็อตแรก ผมมีไอเดียเบื้องต้นอยู่สองที่"

"ที่หนึ่งคือยุโรป อีกที่คือสหรัฐอเมริกา"

"อุตสาหกรรมสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ในยุโรปตอนนี้พัฒนาไปมาก เราต้องรักษาฐานที่มั่นไว้ ส่วนสหรัฐฯ คือศูนย์กลางเทคโนโลยีของโลก และเป็นแหล่งรวมบุคลากรที่เราต้องให้ความสำคัญในอนาคต" ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

เกาปินขยับแว่น ถามขึ้นว่า "ท่านประธานครับ สาขาที่ยุโรป ท่านวางแผนจะตั้งที่ฟินแลนด์หรือสวีเดนเหรอครับ? จะได้อยู่ใกล้ชิดกับโนเกียและอีริคสันมากขึ้น"

"ไม่" หม่าอวี่เถิงส่ายหน้า "ตรงกันข้ามเลย เราต้องหลีกเลี่ยงฐานทัพใหญ่ของพวกเขา"

"เป้าหมายของเราคือตลาดยุโรปทั้งหมด ไม่ใช่แค่โนเกียกับอีริคสัน อีกอย่างฟินแลนด์กับสวีเดน นอกจากสองเจ้านั้นแล้ว ก็ไม่มีบริษัทสินค้าอิเล็กทรอนิกส์อื่นที่โดดเด่นนัก ไม่จำเป็นต้องไปตั้งสาขาที่นั่น"

เขาลุกขึ้น เดินไปที่แผนที่โลกด้านหลัง "ทำเลที่ผมเลือก คือที่นี่" นิ้วของเขาจิ้มลงไปที่เมืองหลวงของประเทศกังหันลม... อัมสเตอร์ดัม "ทำไมต้องอัมสเตอร์ดัมครับ?" จางเคอสงสัย

แต่ดวงตาของหลี่ลี่ซินกลับลุกวาว เธอแทบจะโพล่งออกมาทันที "ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะ! ท่านประธาน หมากล้อมตานี้เหนือชั้นมาก!"

"ข้อแรก อัมสเตอร์ดัมคือศูนย์กลางคมนาคมและโลจิสติกส์ที่สำคัญของยุโรป ทั้งทางเรือและทางอากาศพัฒนาถึงขีดสุด สะดวกต่อการกระจายสินค้าของเรามากค่ะ"

"ข้อสอง เนเธอร์แลนด์เองก็เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของยักษ์ใหญ่สินค้าอิเล็กทรอนิกส์อีกรายอย่าง ฟิลิปส์! เราสามารถใช้โอกาสนี้เจาะตลาดลูกค้ารายใหญ่รายใหม่ได้!"

"และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น!" น้ำเสียงของหลี่ลี่ซินเจือความตื่นเต้น "ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของอัมสเตอร์ดัม สามารถแผ่ขยายอิทธิพลครอบคลุมสามตลาดหลักรอบข้างได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งเยอรมนี ฝรั่งเศส และอังกฤษ! ขนาดตลาดของสามประเทศนี้รวมกัน กินสัดส่วนใหญ่ที่สุดของยุโรปเลยค่ะ!"